The greatest WordPress.com site in all the land!

Posts tagged ‘రెడ్ రిబ్బన్ క్లబ్స్’

ఆ యువత – ముందుతరం దూతలు

తను శవమై ఒకరికి వశమై 

తనువు పుండై ఒకరికి పండై 
ఎప్పుడూ ఎడారై 
ఎందరికో ఒయాసిస్సై 
 
క్రితం రాత్రి చదివిన పుస్తకంలోని అలిశెట్టి వాక్యాలు గుర్తొచ్చి  మమత మనసు బాధగా మూలిగింది.  వేశ్యా జీవితం లోని వేదననంతా గుండెమీద చరిచినట్లు చెప్పాడు అనుకుంటూ కళ్ళు మూసుకుంది  మమత.  మసకగా  ఆమె  రూపం కళ్ళముందు  పరుచుకుని ..  ఆమెని  తను  చూసిన చూపు అదే మొదటి చూపు, అదే  చివరి చూపు కూడా .   చిక్కి శల్యమైన ఎముకలపై వేలాడుతున్నచర్మపు శరీరంతో ఆమె.  నిర్జీవమైన ఆ గాజుకళ్ళు తనను చూస్తున్నట్లుగానే అనిపిస్తూ. . తనను అమ్మగా గుర్తించమని వేడుకుంటున్నట్లుగా .. ఆలోచిస్తోంది మమత  దూరంగా ఆడుకుంటున్న తల్లీ  పిల్లలనే తదేకంగా చూస్తూ.  
 
‘ఎనీ థింగ్ స్పెషల్ రమ్మని పిలిచావ్ ‘  వస్తూనే అడిగాడు రాణి స్నేహితుడు  సంతోష్ ఎండలో వచ్చాడేమో మొహానికి పట్టిన చెమట తుడుచుకుంటూ . అతను మమతకి కూడా బాగా పరిచయమే.  ఈ కాలం మగ పిల్లలకి భిన్నంగా కనిపించే అతనంటే గౌరవం మమతకి. అతనేకాదు అతని స్నేహితులైన రాణి, రేణుక, గీత, కేశవ్ లన్నా అదే అభిమానం. కాకపోతే రాణి మమతకి క్లాస్ మేట్ మాత్రమే కాదు హితురాలు, సన్నిహితురాలు, ఆప్తురాలు.  రాణి ద్వారానే వారంతా మమతకి పరిచయం.  మమత ఓ అనాధాశ్రమంలో ఉంటుంది.  రేణుక హాస్టల్ లో ఉండి చదువుకుంటుంది. మిగతా వారంతా తమ తమ ఇళ్ళలో ఉంటారు. 
 
‘ఏమైంది మమతా ఎందుకలా ఉన్నావ్ ‘  అంటూ  సంతోష్ వెనకే వచ్చిన రాణి మమతనే తదేకంగా చూస్తూ. కొన్ని క్షణాలు ముగ్గురి మధ్యా  మౌనం
 
‘మేం దగ్గరలోని స్కూల్ లో రెడ్ రిబ్బన్ క్లబ్ ఏర్పాటు చేయడం కోసం వెళ్తన్నాం.  నువ్వు కలవమన్నావని ఇటొచ్చాం.  గీత వాళ్ళనీ ఇక్కడికే రమ్మన్నాం.  వాళ్ళు వచ్చేలోగా మనం  మాట్లాడుకోవచ్చని’ వచ్చి మమత పక్కనే పచ్చగడ్డిలో కూర్చుంటూ  రాణి  
 
మమత కళ్ళనుండి నీరు కారిపోతూ .. ‘ఏమైందే ‘ ఆందోళనగా భుజంపై చేయి వేస్తూ రాణి 
 
‘ప్చ్ .. ఏమీ లేదులే ‘ కళ్ళు తుడుచుకుంటూ మాములుగా ఉండడానికి ప్రయత్నిస్తూ మమత  
 
‘నీ మొహం, నీ కళ్ళు చూస్తుంటే తెలియడం లేదూ నీవెంత డిస్ట్రబ్ గా ఉన్నావో ‘ పరిశీలనగా చూస్తూ రాణి 
 
‘ఏమైంది మమతా,  చెప్పక పోతే మాకేలా తెలుస్తుంది. తెలిస్తే నీకు మేమేమన్నా సాయం చేయగలిగితే చేస్తాం కదా ‘ నెమ్మదిగా అనునయంగా సంతోష్ 
 
‘ఈ సృష్టిలో పశుపక్ష్యాదులు కూడా తమ పిల్లల్ని బాగా చూసుకుంటాయి.  ప్రపంచంలో అత్యంత ప్రియమయిన తల్లిప్రేమ నా విషయంలో దారి తప్పింది. చిట్టి తల్లీ, బంగారు కొండా అంటూ  సేదతీర్చి అక్కున చేర్చుకోవాల్సిన అమ్మను, ఉగ్గు పాలతో, గోరు ముద్దలతో మురిపాల ముత్యాలతో ఎంతో ప్రేమగా పెంచుకోవాల్సిన అమ్మను,  తననుంచి అయిన వాళ్ళందరి నుంచి  దూరంగా విసిరేసిన అమ్మను ఎన్ని సార్లు తిట్టుకున్నానో నిన్నటి వరకూ..  ‘ పార్కు లోని గడ్డిపై కుర్చుని ఆ గడ్డిని ముని వేళ్ళతో లాగుతూ 
 
‘ హా .. ఈ రోజేమయిందే  ఉల్లిపాయ పొరలు విప్పినట్లు మనసు పొరలను విప్పుతున్నావ్ ‘ వాతావరణం తేలిక చేయడానికి ప్రయత్నిస్తూ రాణి 
 
‘అవునే .. అవును. నిజమే నా మనసు పొరల్లో దాగిన ఎన్నెన్నో పజిల్స్ , చిక్కుముడులు .. వాటిని విప్పడానికి దారులు వెతుకుతూన్నా  .. ‘ గోళ్ళు చూస్తూ 
 
‘ఏమిటో నీమాటలు ఒక్క ముక్క కూడా అర్థం కాలేదు ‘ రాణి  
 
‘నేనేమిటో నా పుట్టుక ఏమిటో, నా మూలాలు ఎక్కడో తెలియక తల్లడిల్లి పోయేదాన్ని.  ఏ పాపపు పనికో, చీకటి తప్పులకో ఫలితం కాదు కదా అని కుంచించుకు పోయేదాన్ని, ఆడపిల్లను కావడం వల్లనో మరెందువల్లనో విసిరేయలేదుకదా అని కంపించి పోయేదాన్ని. చిన్నప్పుడు బడిలో పిల్లలు వాళ్ళ అమ్మా నాన్నల గురించి కబుర్లు చెబుతుంటే మనసు బాధతో ములిగేది.  నా అమ్మానాన్నలని ఉహించుకోవడానికి ప్రయత్నించి విఫలమయ్యేదాన్ని.  నాతో పాటు పెరిగే పిల్లలకోసం అప్పుడప్పుడూ వారి బంధువులు వచ్చేవారు.  సెలవుల్లో వారింటికి తీసుకెళ్ళేవారు.  నా కోసం ఎవరూ ఎప్పుడూ రారు.  నాకెందుకు ఎవరూ లేరు నా చిన్ని బుర్రలో ఎన్నెన్నో ప్రశ్నలు. ఎవరైనా, ఎప్పుడైనా రాకపోతారా అని చిన్ని ఆశతో మనసు ఎదురు చూసేది.  ఆరవ తరగతి కోసం నన్ను హైస్కూల్లో చేర్చినప్పుడు మీ కులం ఏది, మతం ఏది అని అడిగితే ఏమి చెప్పాలో తెలియక దిగులు పడిపోయి కళ్ళప్పగించి చూశా.  టీచర్ అడిగిన ప్రశ్నలన్నిటికి తడుముకోకుండా జవాబు చెప్పే నేను,  తరగతిలో పిల్లలు మీరేమిటోళ్ళు, మీ ఇంటి పేరేంటి అని ప్రశ్నలపై ప్రశ్నలు వేస్తే ఆ  ప్రశ్నలకు మాత్రం జవాబు చెప్పలేక తలదించుకునే దాన్ని.   అప్పుడు వాళ్ళు చేసిన హేళన ఇంకా గుర్తుంది.  ఆశ్రమంకి వచ్చి తాతయ్య నడిగితే తల్లి పేరు భారతి అని, తండ్రి పేరు విశ్వం అని, విశ్వమానవత నా కుటుంబం అనీ, మన ఇంటిపేరు ఆశ్రయ, మన కులం భారతీయం, మన మతం మానవత్వం అని చెప్పమన్నారు.  అదే నీ గుర్తింపు అన్నారు.  ఎందుకో అప్పటి నుంచి నేను ఎక్కువగా నా తోటివారి కంటే పుస్తకాలతోనే స్నేహం చేయడం మొదలు పెట్టా. 
 
ఆశ్రమంలో తాతయ్య, ఆయమ్మలు నన్ను ఎంత బాగా చూసుకున్నా, ఎంత ప్రేమాదరాభిమానాలు చూపించినా నేను ఈ భూమి మీదకు ఎలా వచ్చానో తెలియక తాతయ్యను చాలా సార్లు విసిగించా.  ఏదేమైనా నన్ను కని వదిలించుకున్నందుకు కన్నవాళ్ళను మనసులోనే ఎన్ని శాపనార్ధాలు పెట్టానో.. ఆ  బాధ బరువుతో ఎంత కుంగి పోయానో .. మనసు వేదన పెదవి దాటనియకుండా బతికేశా .’ సీరియస్ గా  రాణి కళ్ళలోకి చూస్తూ మమత 
 
‘ఏ బురదలోంచి వస్తేనేం.  నువ్వు పద్మానివి.  ఏ బురదా అంటని పద్మానివి ‘  నొక్కి నొక్కి అని ఒక్క క్షణమాగి  ‘ ఆ అవునూ నిన్న కన్పించలేదు ఏమయ్యావ్ ‘ రాణి భుజానికున్న బ్యాగ్ తీసి ఒళ్లో పెట్టుకుంటూ  
 
‘జైలుకి వెళ్ళివచ్చా ‘ తన భావాలు కన్పించనీయకుండా తలవంచుకుని మమత 
 
‘ఆ చాల్లేవమ్మా జోకుడు ఎక్కువవలేదూ .. ?’ పచ్చని కొమ్మల్లోంచి పడే ఎండను చూస్తూ సంతోష్  
 
”ఏంటే,  జైలుకి వెళ్లాలని అంత కోరికగా ఉందా ‘ తేలికగా తీసుకుని నవ్వుతూ రాణి 
 
‘నేను సరదాకి అనడం లేదు.  అక్కడ  ఒకావిడ నన్ను కలవాలని అంటోందట. రెండు రోజులుగా  తాతయ్య చెబుతున్నారు.  తాతయ్య నిన్న అక్కడికి  తీసుకెళ్ళారు.  ఆ కబురు పెట్టినావిడ నవమాసాలూ మోసి కన్న నా తల్లి అట.  ఆవిడ నా తల్లి అంటే నా మనసు ఒప్పుకోలేదు.  కానీ, ఆ ఎముకల గూడులో నా పోలికలు స్పష్టంగా కనిపిస్తూ, ఆవిడ చెప్పింది నిజమే నమ్మమంటూ.  ఆమె నాతో ఏదో మాట్లాడాలని తాపత్రయపడుతోంది. ఆయాస పడుతోంది.  నన్ను చూడగానే ఆ గాజు కళ్ళలో ఓ మెరుపు.  అదంతా పట్టించుకోని నా ఆవేశం పొంగిపొరిలి రాబోయింది . కోపం కట్టలు తెంచుకుని బయటకు రావడానికి సిద్దంగా ఉంది. నా కళ్ళలో  దాగిన అసహ్యం తోచుకు వచ్చేసింది.  ఆమెను చీత్కారంగా ఒక దీర్ఘమైన చురకత్తిలాంటి  చూపుతో పర పరా కోసేసి  విసురుగా వచ్చేశా.. అవును ఆవిడ ఆశలను ఒక్క చూపుతో నేలమట్టం చేసి మాట్లాడకుండా వచ్చేశా.. ఆ ఒక్క చూపు చాలు ఆమె నన్ను అర్ధం చేసుకోవడానికి.. ఈ క్షణమా , ఆ క్షణమా అన్నట్లున్న ఆ గుండె పగిలి పోవడానికి, నవనాడుల్లో నింపుకున్న ఆశ అణిగిపోవడానికి , శ్వాస ఆగిపోవడానికి’  తలవంచుకుని చేతికున్న వాచి స్ట్రాప్ తీసి పెడుతూ మమత .  
 
‘ఆ .. నిజమా  ‘ఆశ్చర్యంతో నమ్మలేనట్లుగా  ఇద్దరూ 
 
‘అవును, నేను కాలేజికి బయలు దేరుతుంటే తాతయ్య పిలిచి ఈ ఉత్తరం చేతిలో పెట్టారు. ఎప్పటిదో పాత పేపరు. నలిగిపోయి ఉంది.  ఏమిటిది అని అడిగితే చదువు అ చెప్పారు.  నా తల మీద చేయి వేసి ఆప్యాయంగా నిమురుతూ నువ్వు మరోసారి ఆమె కోసం వెళ్ళాల్సిన పని లేదులే.  నిన్ను విసిగించనంత దూరం వెళ్లి పోయింది అన్నారు.  కాలేజికి వెళ్ళ బుద్ది కాలేదు. వచ్చి ఇక్కడ కూర్చున్నా.  నీతో మాట్లాడితే నాకు కాస్త రిలీఫ్ వస్తుందేమోనని నిన్ను రమ్మన్నా’ అంది రాణికేసి చూస్తూ 
 
‘చ్చో .. చ్చో .. అయ్యో .. నిజమా .. నమ్మలేక పోతున్నా’ మమత చేతుల్ని తన చేతిలోకి తీసుకుంటూ సానుభూతితో రాణి  
 
‘అవును నమ్మలేని నిజం. ఏనాడు  కలలోనైనా ఉహించని వాస్తవం.  అమ్మ లేదు అని బాధ పడ్డ నేను అలా ఎందుకు చేశాను. ఆమెను కనీసం సానుభూతిగా గానీ,  మరో కోణం నుంచి ఎందుకు ఆలోచించలేక పోయాను అని ఇప్పుడు ఆలోచిస్తూ అనుకుంటున్నా ‘ మమత దీర్ఘ శ్వాస తో.  ఆమె హృదయం పై ఏదో బరువు పెట్టినట్లు భారంగా అనిపిస్తుండగా 
 
‘అయ్యో..  అలాగా. నువ్వు చాలా అప్సెట్ అయి ఉన్నావ్.  ఈ స్థితిలో నిన్ను వదిలి వెళ్ళలేము.  ఈ రోజు మా  మీటింగ్ వాయిదా వేస్తాంలే ‘ .సంతోష్ . 
 
‘లేదు సంతోష్. మీరు వెళ్ళండి.’ గబగబా అంది మమత 
 
‘ఎలా వెళ్తాం మమతా . నిశ్చలంగా ఉన్న చెరువులో రాళ్ళు వేస్తె ఎలా ఉంటుందో అలా ఉంది పరిస్థితి ‘ అన్నాడు సంతోష్ జేబులో ఫోన్ తీస్తూ  
 
‘గుండెల మీద పడే బండల్ని తప్పించుకుంటూ పోవడం అలవాటయిన్దిలే.. మీరు చేస్తున్న పని ఎంత మంచిదో, ఎంత మంది జీవితాల్ని నిలుపుతుందో,  ఊబిలొకి వెళ్ళకుండా కాపాడుతుందో ఇప్పుడు బాగా అర్ధమవుతోంది.’   
సంతోష్ చేతిలో ఫోన్ మోగింది.  లేచి మాట్లాడుతూ అవతలికి వెళ్ళాడు.  వచ్చి  ‘గీతా వాళ్ళు మరో పది నిముషాల్లో ఇక్కడుంటాంరట’ చెప్పాడు   
 
అంతా కన్ఫ్యూజన్ గా ఉంది. మనుషులకు దూరంగా పుస్తకాలు, ర్యాంకులే లోకంగా బతికే నీవేనా ఈ మాటలు మాట్లాడింది’  విస్మయంగా రాణి 
 
‘పసితనం వీడని వయసులో ప్రేమ – పెళ్లి. అయిన వాళ్ళందరికీ దూరమయినా ఏడాదిపాటు ఆమె ఆనందంగానే గడిపింది.  బిడ్డ పుట్టే ముందే  ట్రక్కు డ్రైవర్ గా పని చేసే  అతను చెప్పా పెట్టకుండా మాయమయ్యాడట. తిరిగి కన్న తల్లిదండ్రుల దగ్గరకు వెళ్ళలేక రెక్కలు తెగిన పక్షిలా విల విలలాడింది.  నిండు గర్భిణి. ఉన్న ఇంటివాళ్ళు మూడు  నెలల అద్దె బకాయి ఉందని ఇంట్లోంచి గెంటేశారు.  చేతిలో చిల్లి గవ్వ లేదు. కాలం ఆగదుగా ఆ అనాధ  మరో అనాధను ఈ ప్రపంచానికి ఇచ్చింది.   నమ్మిన వాడే నట్టేట వదిలిపోతే, బతుకే ప్రశ్నార్ధకంగా మారి వెక్కిరిస్తుంటే  ఏమి చెయ్యాలో దిక్కు తోచక మమతానుబందాలను నొక్కిపెట్టి తన పసి గుడ్డు శ్రేయస్సే ప్రధానంగా భావించి ఆ బిడ్డను  అనాధా ఆశ్రమం ముందు వదిలి పోయిందట. వయసులో ఉన్న ఒంటరి ఆమెలో లోకానికి కనిపించేది ఆడతనం.  లోకం ఊరుకుంటుందా..  మానవ శరీర వ్యాపారుల కంట పడకుండా ఉంటుందా. ఆమె ఆకలిదప్పులు ఆగిపోతాయా..   పరిస్థితులు ఆమెను  భయంకర పాపకూపంలోకి విసిరేశాయి . ఒక అనాలోచిత నిర్ణయం ఆమె పచ్చని బతుకులో చిచ్చు పెట్టింది. కమ్మని బతుకులో కన్నీళ్ళు మిగిల్చింది.  ఆమె బంగారు భవిష్యత్తు బుగ్గి బుగ్గి అయిపొయింది.  తానేమిటో తన గత జివితమేమిటో అన్నీ మర్చి పోయి ముక్కూ మొహం తెలియని వ్యక్తులు తమతో తెచ్చే భయంకర వ్యాదుల్ని బహుమతులుగా అందుకుని వాటితో సహాజీవనం చేసింది.  
 
అదేసమయంలో ఆమె ఉన్న  ‘మెహబూబ్ కి మెహంది ‘పై దాడి జరిగింది. కోర్టులు, కేసులు మామూలే.  అక్కడి వారిని కొన్నాళ్ళు సంక్షేమ హాస్టళ్ళలో ఉంచారు.  అక్కడ తిండి బట్ట సరిగ్గా లేదని కొందరు పారిపోయారు.  కొందరు ఆత్మ హత్య చేసుకున్నారు.  అమె  ఇంకా కొందరు తిరిగి పోలీసులకు దొరికిపోయారు.  అప్పటికే ఎయిడ్స్  ఇంకా ఇతర వ్యాధులు వరించాయి.  జైలులో వేశారు.  ఒకరకమైన నిర్బంధం లోంచి ఇంకో రకమైన నిర్బంధం లోకి మారారు.  
 
ఎయిడ్స్ మహమ్మారి పట్టుకుంటే వదిలే ప్రసక్తి లేదు కాటికి పంపడం ఖాయం అలాంటి వారికి  మెహబూబ్ కి మెహంది చోటివ్వదు. ఒక వేళ  ఇచ్చినా కొంత కాలమే. ఎముకల గుడులా మారే  శరీరం కోసం ఎవరొస్తారు ఆ నరకం కంటే జైలు పదిలం అనుకుంది ఆమె.  ఏదో ఓ రోజు తనలోని  సుడిగుండం కబలిస్తుందని తెలుసు.  పొత్తిళ్ళలో వదిలిన బిడ్డ పదే పదే గుర్తుకొచ్చేది. తోటి ఖైదీలతో కలల మొగ్గ గురించి మురిపెంగా చెప్పుకొనేది. బిడ్డ ఎదుగుదలను ఉహించుకొనేది. చనిపోయేలోగా ఒక్కసారైనా తన బిడ్డను చూసుకొని తృప్తిగా పోవాలని కోరుకునేది. ‘ లేఖలోని విషయాల్ని క్లుప్తంగా వివరించింది మమత 
 
‘ప్చ్ .. పాపం,  ఆమె ఎంత నరకం అనుభవించిందో .. ‘ రాణి 
 
‘చికిత్స లేని వ్యాధిగా అందరినీ భయపెడుతున్న ఎయిడ్స్ భూతం బారిన పడి చాలా కాలమే బతింకిదావిడ. బహుశ ఆమెకు అందిన ART మందులు కారణం కావచ్చు ‘ అప్పటివరకూ మౌనంగా విన్న సంతోష్ 
 
‘సంతోష్ , చిన్న సవరణ.  అది చికిత్స లేని వ్యాధి నిజమే.  కాని భయంకరమైంది.  భూతం అని భయపడడం కాదు చేయాల్సింది.  HIV వైరస్ సోకకుండా చేయాలి. పాకకుండా మనమంతా చేయాలి. తెలిసో తెలియకో ఆమెలాంటి వాళ్ళు బలయారు.  కానీ మనం మన తరాన్ని కాపాడుకుందాం.’ అని  ‘మమతా ఏమనుకోకపోతే ఒక ప్రశ్న ‘  అంది రాణి 
 
‘అనుకోవడానికి ఏముంది అడుగు ‘ నిర్లిప్తంగా 
 
‘నీకూ ఆ వ్యాధి ఉందేమో ఒకసారి టెస్ట్ చేయించుకుంటే మంచిది ‘ రాణి 
 
ఉలిక్కిపడింది మమత. ఆమె  మోహంలో రంగులు మారాయి.   వాతావరణం వేడెక్కింది. భూమి సెగలు కక్కుతోంది.  సూర్య కిరణాలు నేరుగా వారి మిద పడుతున్నాయి . ‘ఈ విపరీత వాతావరణ పరిస్థితులు అని మనసులో అనుకుంటూ  నీడ కేసి కదులుతూన్న రాణిని  చూస్తూ ‘నేను ఎలా కన్పిస్తున్నాను.’ కోపంగా అసహనం కలగాపులగంగా అయి  ఇబ్బంది పెడుతుండగా మమత .
 
‘నీవు ఆరోగ్యంగానే కనిపిస్తున్నావు.  కానీ నీ తల్లి నుండి నీకేమైనా సంక్రమించిందేమో నని .చిన్న అనుమానం తీర్చుకోవడానికి ‘ మెత్తగా రాణి 
 
‘ఆ అవకాశం తక్కువే రాణీ . ఇప్పుడు విన్నదాన్ని బట్టి చూస్తే మమత పుట్టిన తర్వాతే ఆమె బతుకు మారింది ‘ సంతోష్ 
 
‘రాణీ నీవెందుకు చెప్పావో అర్ధమయింది.  కానీ ఆ అవసరం నాకు లేదు. నీకు తెలియదా  నాకు ఎలాంటి చెడు స్నేహాలూ లేవు. ‘ ఇంకా మమత గొంతులో ఏదో అడ్డుపడుతున్నట్లుగా 
 
‘అవుననుకో, కానీ, కీడెంచి మేలెంచమంటారుగా పెద్దలు అందుకే.. నిన్ను నీవు రక్షించుకోవడానికి, మా నేస్తాన్ని మేం రక్షించుకోవడానికే నేను చెప్పేది.   తప్పుగా అర్ధం చేసుకోకు ‘ అనునయంగా 
 
‘ మొదట నువ్వామాట అనగానే నా మనసు చివుక్కుమన్న మాట నిజం.  ఇప్పుడు  ఏమనుకోన్లే,  అసలు ఆ ప్రాణాంతక వ్యాధి HIV ఎలా వస్తుంది ?’ చేతిలోని ఉత్తరం నోట్ బుక్ లో పెడుతూ మమత 
 
అంతలో సుడిగాలిలా వచ్చిన రేణుక HIV అన్న మాట విని   ‘గే లకు వస్తుంది.  సెక్స్ వర్కర్ లకు , మాదక ద్రవ్యాలు వాడే వారికి , ట్రక్ డ్రైవర్ లకు  వస్తుంది కదూ ‘ అంది తను తెలుసుకున్న విషయాలను నెమరు వేసుకుంటూ.  రేణుక  ఈ మధ్యే ఈ కార్యక్రమంలో పాల్గొనడం ఆరంభించింది. 
 
‘గే లా .. అంటే నాకర్ధం కాలేదు ‘ నొసలు చిట్లించిన మమత 
 
‘అంటే .. ఎలా చెప్పాలి .. ‘ కొంచెం ఆగి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని ‘ స్వలింగ సంపర్కులు అంటే మగ వాళ్ళు మగ వాళ్ళతో లైంగిక సంబంధం పెట్టుకుంటే గే లు అంటారు. ఆడవాళ్ళు ఆడవాళ్ళతో లైంగిక సంబంధం పెట్టుకుంటే లెస్బియన్ అంటారు ‘ రాణి 
 
‘ఛి .. చ్చీ .. అట్లా కూడా  ఉంటారా ‘ మొహం చిట్లించుకుని, అసహ్యం అన్న భావన ఆ మొహంలో కనిపిస్తుండగా  మమత 
 
‘అవునే, అది వరకు నాకూ ఆ విషయాలు తెలియదు.  రెడ్ రిబ్బన్ క్లబ్ లో చేరాకే తెలిసింది.  మనని మనం రక్షించుకోవాలంటే మనకి దాని గురించిన అవగాహన ఉండాలి.  అది లేకే యువత ఈ విషరాక్షసి కోరల్లో చిక్కుకుని ఎంతో నష్టపోవడం జరుగుతోంది.   ప్రపంచ వ్యాప్తంగా రోజుకి 14000 మంది కొత్తగా ఈ వైరస్ చేరుతోందట.  వారిలో 50% 15 నుంచి 25 ఏళ్ల లోపు వారేనట’ రేణుక  .  
 
‘అమ్మో వింటుంటేనే భయమేస్తోంది. అయితే పెళ్లిళ్లకు జాతకాలు చూస్తారు కానీ hiv ఉందొ లేదో చూడాలి.’  మమత   
 
‘నిజమే. కదా .. సాలోచనగా రాణి 
 
‘మొన్న మా అక్క చిన్నాటి క్లాస్ మెట్ ఆత్మహత్య చేసుకుంది.  ఆమెకు ఎప్పుడూ జ్వరం వచ్చేది.  క్షయ వ్యాది అనుకున్నారు.  ఆ తర్వాత కొన్నాళ్ళకి  నీళ్ళ విరేచనాలు అయేవట , ఒళ్లంతా దద్దుర్లు .. రోజు రోజుకి బక్కగా అయింది.  r.m.p. వచ్చిసూడులు ఇచ్చేవాడట. తగ్గలేదు . బోధన్ వెళ్తే రక్త  పరిక్షలు చేసి HIV పాజిటివ్ అన్నారట .  ఆ రోజు మా అక్క ఆమెతో  పాటే ఉండడం వల్ల తెలిసింది.   ఆమెకు ఆ వ్యాధి ఎలా వచ్చిందో ఎవరికీ తెలియదు.  కొన్ని రోజుల తర్వాత ఆత్మహత్య   
చేసుకుంది.  అంతకు ముందే తన మెడికల్ రిపోర్టులు కాల్చేసిందట విషయం ఎవరికీ తెలియకూడదని. తనని తప్పుగా అనుకోకూడదని.   
 
తనని తన వాళ్ళు, సమాజం ఎంత హీనంగా చూస్తుందో నన్న భయం ఆమెను ఆ పని చేయించి ఉంటుంది.  మొదట్లో మన ప్రసార ప్రచార సాధనాలు ద్వారా అల్లాంటి ప్రచారమే సాగింది.  అది ఈ వ్య్దాధిగ్రస్తుల పట్ల శాపంగా మారిందనుకోవచ్చు.  అందుకే ప్రభుత్వం, సంస్థల దృక్పథం మారింది.  ఈ వ్యాధి మనకు తెలిసో తెలియకో మన శరీరంలో ప్రవేశించిందని భయపడకుండా, బెంగ పడకుండా దానిని ఎదుర్కోవడానికి సన్నద్ధం కావాలి. అసలు ఆ పరిస్థితి రాకుండా చూసుకోవాలి.  వచ్చిన తర్వాత ART కేంద్రాల్లో రిజిస్టర్ చేసుకుని మందులు వాడితే ఇంకో పదిహేను ఏళ్లయినా జీవితాన్ని పొడిగించుకోవచ్చని  చెప్పి వారికి జీవితంపై ఆశ పెంచితే అలా ఆత్మహత్యలు చేసుకోరు.  నియంత్రణకు ఉన్న అడ్డంకుల్ని  ఎదుర్కోవాలి. ‘ కొంచెం ఆవేశంగా సంతోష్ 
 
‘ఎలా సంతోష్ ? కుటుంబ సభ్యులు , స్నేహితులు , బంధువులు సమాజం వేలివేస్తుందిగా ..గుండెల్ని చిద్రం చేస్తుందిగా  ‘ రేణుక ప్రశ్న 
 
‘షుగర్ వ్యాధి కూడా ఒకసారి వస్తే పోదు. మన వ్యాధి నిరోధక శక్తిని తగ్గించి వివిధ ఆరోగ్య సమస్యలకు కారణం అవుతుంది.  ఇదీ అంతే. ఒకసారి HIVవైరస్ చేరితే అది క్రమంగా తన జాతిని పెంచుకుంటూ పోతుంది. మనలో రోగ నిరోధక శక్తి తగ్గుతుంది.  మన ఆరోగ్యం  నాశనం చేస్తుంది.   అయితే, వేరే ఏ జబ్బువచ్చినా ఉండే సహకారం ఓదార్పు ఆదరణ ఈ జబ్బుకి ఉండక పోవడానికి కారణం ఈ జబ్బు పట్ల ప్రజలలో ఉన్న వ్యతిరేక భావనే. అరక్షిత లైంగిక సంబంధాలు పెట్టుకున్నారని  ఆ వ్యక్తుల పట్ల ఉన్న ఏహ్య భావనే. వివక్షే .  బాధితుల పట్ల శ్రద్ధ చూపి  మంచి పోషకాహారం, తగిన మందులు లభిస్తే వారి ఆయుష్షును చాలా కాలం పెంచిన వాళ్ళమవుతాం. వారు కొన్ని జాగ్రత్తలతో సాధారణ జీవితం గడపొచ్చు. ప్రభుత్వం అవసరమైన యాంటి రిట్రోవైరల్ మందుల్నిఉచితంగా అందిస్తుంది .  అది తెలియక చాలా మంది మా అక్క స్నేహితురాలి లాగ జీవితాన్ని అర్ధంతరంగా ముగించి వేస్తున్నారు’ ఆవేదనతో అన్నాడు సంతోష్ 
 
‘ఒకప్పుడు అంటరాని వారిగా భావించి దూరం దూరంగా పెట్టినట్లు, పై నుండి పళ్ళెంలో ముద్ద పడేసినట్లు వీళ్ళకి వేస్తారు.  ఎవరితో కలవనివ్వరు’. తను చూసిన దృశ్యాలు కళ్ళముందు కదలాడుతుండగా రేణుక 
 
‘ఆవిడకీ ప్రభుత్వం ఉచితంగా మందులు ఇచ్చేడట.’ అని ‘సంతోష్ నీకీ విషయాలన్నీ ఎలా తెలుసు ‘ మమత  
 
‘అదేంటే నీకు తెలియదా ..?  వీడు HIV బాధితులకోసం పనిచేసే ఓ సంస్థలో స్వచ్చంద కార్యకర్త.  నెహ్రు యువక కేంద్ర కార్యకర్త.  బడులలో , కాలేజీలలో అవగాహన కార్యక్రమాలు నిర్వహిస్తాడు.  అక్కడి టీచర్ల కన్నా చాలా బాగా అవగాహనా కార్యక్రమం నిర్వహిస్తాడు.  తనకు తెలిసిన పరిజ్ఞానంతో ఈ జబ్బు పట్ల ఉన్న అపోహలని తొలగించడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. కథలు, కవితలు రాస్తాడు.   మన ప్రాంతంలో రెడ్ రిబ్బన్ క్లబ్స్ ఏర్పాటు చేయడంలో ప్రధాన పాత్ర వీడిదే’ .సంతోష్ కేసి మెచ్చుకోలుగా చూస్తూ రాణి 
 
‘అవన్నీ చేస్తుంటే మీ ఇంట్లో ఏమనరా .. ? ‘ మమత సందేహం 
 
‘ఆహాహ్హ .. ఎందుకనరు? అంటారు.  మొదట్లో మా అమ్మకి నేను చేసే పనులు తెలిసి ఏడ్చి గోల గోల చేసింది.   నాకు ఎక్కడ ఆ జబ్బు అంటుకుంటుందోనని భయపడింది.  నాన్న నచ్చ చెప్పినా గొణుగుతూనే ఉండేది. కానీ అక్క స్నేహితురాలి ఉదంతం తెలిసిన తర్వాత అవగాహనా లేమితో చాలా మంది ఈ వ్యాధి కోరల్లో పడుతున్నారని తెలిసిన తర్వాత నన్ను అభినందించింది. ‘ నవ్వుతూ కాలరెగరేస్తూ సంతోష్  
 
‘ఓ నువ్వు గ్రేట్ సంతోష్.  రియల్లీ గ్రేట్.  ‘రెడ్ రిబ్బన్ క్లబ్ అనడం మీ మాటల్లో విన్నా కానీ అదేంటో తెలియదు. HIV రాకుండా ఏదో చేస్తున్నారని కొద్దిగా తెలిసినా నేనెప్పుడూ అంతగా పట్టించుకోలేదు.  ఆసక్తి చూపలేదు. ‘   దూరంగా కనిపించే పిల్లలని ఎందుకో కేకలేస్తున్న తల్లిని తదేకంగా చూస్తూ మమత.  
 
‘బాల్యం నుండి యవ్వనంకి మధ్య ఉన్నదాన్ని కౌమారదశ అంటాం.  ఈ  దశలో ఉండే పిల్లలో  శారీరకంగా జరిగే మార్పులు ఎక్కువ కదా.  అల్లకల్లోలంలా ఉండే సంద్రంలా ఉంటుంది వారి మనసు. ప్రతిదీ తెలుసుకోవాలన్న ఆసక్తీ, ఆరాటం నిలువననీయదు. ఆత్మీయులు చెప్పే మంచిని పెడచెవిని పెడతారు. తమకి అంతా తెలుసని విర్రవవీగుతారు.  సరదాలు, సంతోషాలు సంచులనిండా నింపుకోవాలని ఉవ్విళ్ళూరతారు.   సిగరెట్లు, గుట్కాలు, మద్యం  వంటివి అలవాటయేది ఈ వయసులోనే. ప్రకంపనలు ఎక్కువ. ఆందోళనలు ఎక్కువ.  దారితప్పి లైంగిక అనుభావాలకోసం ప్రయత్నం చేస్తారు. హొమొసెక్సువల్స్ గా మారడం, లేదా అత్యాచారాలకు పాల్పడడం, లేదా గురవ్వడం జరుగుతోంది. అందువల్ల hiv లాంటి ప్రమాదకర వ్యాధులకు లోనవుతున్నారు.  
 
‘ఏ వయసు వారిని కౌమారదశలో ఉన్నారని అంటారు ‘ రేణుక 
 
’10 నుండి 19 సంవత్సరాలలోపు ఉన్నావారిది కౌమార దశ’ రాణి  
 
‘అంటే మనమూ కౌమార దశలో ఉన్నట్లే  గదా ‘  కళ్ళు పెద్దవి చేస్తూ రేణుక 
 
‘అవును మనం ఆ దశను దాటుకునే స్థితిలో ఉన్నాం’  వాచ్లో టైం చూస్తూ సంతోష్ 
 
‘ ఈ వయసులో  భావోద్వేగాలు ఎక్కువ. అందుకే దారితప్పే తమ్ముళ్ళు , చెల్లెళ్ళని తమని తాము నిగ్రహించుకోవాలని తెలియజేస్తాం.  తమ ఊహలకు కళ్ళెం వేయాలని చెప్తాం.  HIV వ్యాధి ఎలా వస్తుందో తెలిస్తే పక్క దారుల్లో వెళ్ళకుండా  ఆరోగ్యకరమైన జీవన శైలి అలవరచుకుంటారు. అందుకే  సురక్షితమైన లైంగిక ప్రవర్తన అవసరాన్ని తెలియజేస్తాం, స్వచ్చంద రక్తదానం ప్రోత్సహిస్తాం. మాదకద్రవ్యాలకు అలవాటయితే జీవితం ఎలా విషనాగు కోరల్లోకి పోతుందో తెలియజేస్తాం.  
 
‘మన ప్రవర్తనని మనం అదుపులో పెట్టుకోవాలని చెప్తారన్నమాట ‘ సాలోచనగా మమత 
 
‘సరిగ్గా అర్ధం చేసుకున్నావ్ ‘ షేక్ హ్యాండ్ కోసం చేయి ఇస్తూ సంతోష్ 
 
‘జీవితం హాయిగా జీవించడానికే. మనమే కాదు ఎదుటివారు కూడా హాయిగా జీవించడానికి.    క్షణికావేశంతోనో , ఒక బలహీన క్షణంలో తీసుకున్న బలహీన  నిర్ణయం జీవితాన్ని ఎంత చిన్నా భిన్నం చేస్తుందో, అయిన వాళ్ళని, ఆనందాల్ని ఎంత దూరం చేస్తుందో, అందరినీ ఎంత వ్యధకు, ఆవేదనకు గురిచేస్తుందో  నా కన్నతల్లి జీవితమే ఓ చక్కని ఉదాహరణ. ‘ ఉద్వేగంగా మమత 
 
‘నిజమే, మా హాస్టల్ లో  ఒకమ్మాయి ఉంది.  తను అవధులు దాటి ప్రవర్తించడమే కాకుండా మిగతా వారిని కూడా తన లాగే తయారు చేస్తోంది.  మా హాస్టల్ లోనూ ఒక  మీట్ పెట్టుకుంటే బాగుంటుందేమో!  విషయం అర్ధమయితే పరిస్తితి వేరుగా ఉంటుంది కదా ‘. రేణుక 
 
‘తప్పకుండా పెడదాం మీ వార్డెన్ పర్మిషన్ తీసుకో . గీతా వాళ్ళు వచ్చాక ఎప్పుడు వీలుతుందో చూసి తేదీ నిర్ణయించుకుందాం ‘  చెట్టుపై చేరిన పిట్టల కువ కువలు అడ్డుతగులుతుండగా  రాణి 
 
‘ఈ మధ్యే మా ఆశ్రమంలో ఇద్దరు అక్కా చెల్లెళ్ళు వచ్చారు. ఇద్దరూ అనాధలే.  తండ్రి లారీ డ్రైవర్.  అతని ద్వారా తల్లికి ఈ జబ్బు అంటుకుంది.  వాళ్ళు పరీక్షలు చేయించుకునే సరికి సమయం మించిపోయింది. రక్త పరీక్షలో విషయం తెలిసినా ictc సెంటర్ కి వెళ్లి మందులు తెచ్చుకుంటే విషయం అందరికీ తెలుస్తుందని వాళ్ళంతా ఏమనుకుంటారోనని జంకుతో ఊరుకున్నారు.  వారి తల్లి ఈ మధ్యే  చనిపోయిందట.  తండ్రి చావు బతుకుల్లో ఉంటే ఎవరో తీసుకొచ్చి వీళ్ళను మా దగ్గర చేర్చారు.  తాతయ్య వీళ్ళకు టెస్ట్ చేయించారు. చిన్న పాపకి hiv ఉన్నట్లు నిర్ధారణ అయింది.  ఈ విషయం గోప్యంగా ఉంచారు తాతయ్య.  కానీ ఎలాగో బయటికి పొక్కింది. అంతే ఆ పిల్లలను ఎవరమూ  దగ్గరకు రానీయడం లేదు. ఆ చిన్న పాప వయస్సు ఐదు ఏళ్ళ లోపే.  పాపం కదా .. వాళ్ళు చేసిన తప్పేమిటి ?  ఆ తల్లిదండ్రుల కడుపున పుట్టడమేనా ?  ఎంత బాధ పడుతున్నారో ఆ చిన్నారులు ? నిజానికి మాకూ ఈ జబ్బు గురించి సరైన అవగాహన లేక వారిని దూరంగా ఉంచాం.   వారిని చూస్తే జాలేస్తోంది ‘ సాలోచనగా మమత 
 
‘మనం చేయాల్సింది జాలి పడ్డం కాదు సహభావం చూపాలి. మాములుగా వారి వ్యాధి మనకి అంటుకోదు. రక్తం ద్వారాను, స్రావాల ద్వారాను అంటుకుంటుంది కాబట్టి ఆ విషయంలో జాగ్రత్తగా ఉంటే సరిపోతుంది ‘ సంతోష్  
 
‘నా కన్నతల్లి లాంటి వారి ద్వారా ఇంకా ఎంత మందికి ఈ వ్యాధి సోకిందో ..?’
 
‘అందుకే అరక్షిత లైంగిక సంబంధాలలోకి వెళ్ళకూడదని చెప్పేది. ఏమరుపాటుతో ఉంటే  ఒకరినుంచి ఒకరికి గొలుసులా ఈ వ్యాధి విస్తరిస్తోంది.  ఆ అవగాహన అందరిలో అవసరం.  మనం మన పరిధిలో చేయగలిగిన పని మనం చేద్దాం ‘ రాణి 
 
‘నెవిరామైసిన్ వాడితే తల్లినుంచి పిల్లకి వ్యాధి వచ్చే అవకాశం చాలా తగ్గుతుంది.  జబ్బు వచ్చినా సరైన మందులు వాడుతూ పోషకాహారం తీసుకుంటే వారి జీవితకాలం చాలా పెరుగుతుంది …. ‘చెబుతూనే ఉన్నాద్ సంతోష్ 
 
మనిషికీ మనిషికీ మధ్య సంబంధాలు వ్యాపార సంబందాలుగా మారిపోతున్న వేళ , ఆత్మీయతానుబంధాలు రోజు రోజుకీ పలచబడుతున్న తరుణంలో,  స్వార్ధం , మోసం ఆత్మవంచనలతో కుటుంబ సంబంధాలు విచ్చిన్నమవుతున్న దశలో, ఎవరికి వారే యమునాతీరే అనే నేటి బిజీ లైఫ్ లో   వ్యవస్థను , విలువల్ని కాపాడే బాధ్యత నవనాడుల్లో నింపుకుని, ఆత్మీయ హస్తం అందిస్తూ  ముందుకు సాగుతున్న  ఈ యువతరాన్ని అభినందించడం కాదు తనూ వాళ్ళ పనిలో భాగస్వామ్యం పొందాలి  అనుకున్న  మమత ‘నేనూ మీతో పాటు కలసి పని చేయవచ్చా ‘ అడిగింది . 
 
‘తప్పకుండా.  మేం కోరుకునేది అదే.  ఒకరినుంచి మరొకరు ఈ కార్యక్రమంలో భాగస్వామ్యం తీసుకోవాలనే ‘ ఉత్సాహంగా సంతోష్ 
 
‘ఈ రోజు నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది’ మోహంలో కొత్త వెలుగు తొంగి చూస్తుండగా మమత  .  
 
‘బాధ పడుతున్నవేమోనని అనుకుంటే … ‘ అర్దోక్తితో ఆగింది రాణి 
 
‘నిజంగానే నాకు ఆనందంగా ఉంది. ఒకటి ఈ రోజు నా పుట్టుక రహస్యం తెలిసింది.  రెండోది ,  నేను మీతో పాటు ఓ మంచి కార్యక్రమంలో భాగస్వామి కాబోతున్నాను.  ఈ వ్యాధి సోకిన వారికి తోడ్పాటు అందించే విధంగా ఉండబోతున్నాను.  నాకు ఒక ఆసరా  లభించింది.  కాని ఎలాంటి ఆసరా లేకుండా దుర్భర జీవితం అనుభవించే చిన్నారులు ఎందరో.  అలాంటి వారు ముఖ్యంగా నాలాంటి అభాగ్యులు తయారుకాకుండా, కోయిలమ్మ పాటతో మురిసే, నెమలమ్మ నాట్యంతో పులకించే వారు చీడ పురుగుల చేతికి చిక్కకుండా భవిష్యత్తును కాపాడే బృహత్తర కార్యక్రమంలో ఒక బిందువును అనుకుంటే ఎంత తృప్తిగా ఉందో మాటల్లో చెప్పడానికి పదాలు దొరకడం లేదు ‘  కళ్ళు మిల మిల మెరుస్తుండగా మమత 
 
 ఇప్పుడు టాక్ aids స్టాప్ aids అంటూ రెడ్ రిబ్బన్ క్లబ్స్ ఇంకా ఎక్కువ ఏర్పాటు చేయాల్సిన అవసరం, పీర్ ఎడ్యుకేటర్లని తయారు చేయాల్సిన అవసరం, అవగాహన కల్పించాల్సిన అవసరం కనిపిస్తోంది.’ రేణుక 
 
గీత, కేశవ్ ల బృందం రాకతో కూర్చున్న వాళ్ళంతా లేచారు బయలుదేరడానికి ఉద్యుక్తులవుతూ 
 
శ్రీ శ్రీ అన్నట్లు
కొంతమంది యువకులు పుట్టుకతో వృద్దులు 
కొంత మంది యువకులు ముందు తరం దూతలు  
మనసులో అనుకుంటూ అడుగు ముందుకు వేసింది మమత
 
 వి. శాంతి ప్రబోధ 
 

(హెచ్ ఐ వి/ఎయిడ్స్ పై apsacs వేసిన ఆశాదీపం కథా సంకలనంలో వచ్చిన కథ)

Tag Cloud

%d bloggers like this: