The greatest WordPress.com site in all the land!

Posts tagged ‘నా బడి ముచ్చట్లు’

క్లాసు బయటి కార్యక్రమాల్లో నేను

.
నేను చదివింది ప్రభుత్వ బడిలోనే  అయినా క్లాసు బయటి కార్యక్రమాలు చాలా ఉండేవి

నన్ను తరగతి గది కంటే బయటి ప్రపంచమే ఆకర్షించేది. అందుకే బయటి విషయాలపై ఎక్కువ శ్రద్ధ చూపేదాన్ని.  నేను ఏడవ తరగతిలో చేరాక మాకు కొత్తగా ప్రసాద్ అని హిందీ సార్ వచ్చారు.  ఆయన చెప్పే హిందీ పాఠం అంటే నాకెంతో ఇష్టం.  అప్పుడు నాకు హిందీ బాగా వచ్చేది. మంచి మార్కులు తెచ్చుకునే దాన్ని.  ఆ స్కూల్ వదిలాక నాకు వచ్చిన హిందీ కుడా పోయిందనుకోండి.  చెప్పే వారిని బట్టే పిల్లలకు ఆ సబ్జెక్టు అంటే ఆసక్తి ఏర్పడుతుందేమో !  మా హిందీ సారు పాఠం మాత్రమే కాదు మాకు పాటలూ, డాన్సులు కూడా నేర్పేవారు.  అన్నింటిలో ముందు ఉండాలని చెప్పేవారు .  మాతో పాడవోయి భారతీయుడా, ఆడి  పాడవోయి విజయ గీతికా అంటూ పాట  నేర్పి డాన్సు చేయించారు. అదే మొదటిసారి పాట పాడడం, డాన్స్ చేయడం.   మా క్లాసులో ఉన్నదే ఐదుగురం అమ్మాయిలం. వాళ్ళలో నేను తప్ప మిగతా నలుగురు  అమ్మాయిలు విజయ, రాజ్యలక్ష్మి, జయలక్ష్మి, అంజలి  7వ తరగతిలోనే లంగా ఓణీలు వేసుకునేవారు.  నేనేమో గౌన్లు , హాఫ్ లంగాలు వేసుకునే దాన్ని.  వాళ్ళు డాన్సు చేయడానికి అసలు ముందుకి వచ్చేవారు కాదు.  అన్నిటికీ సిగ్గు పడుతూ ఉండేవారు.  మా హిందీ సారూ చాలా ప్రయత్నించారు వాళ్ళను అన్నిట్లో పాల్గొనేలా చేయాలని.  ప్చ్ లాభం లేదు.  ఎనిమదవ తరగతిలో అసలు అమ్మాయిలే లేరు.  నేను ఆరవతరగతి, ఐదవ తరగతి వాళ్ళతో కలసి డాన్సు చేశా.  మొత్తం ఎనిమిది మందిమి  కల్సి చేసిన గ్రూప్ డాన్సు అది.

కొన్ని రోజులయ్యేసరికి మా సాంఘీక శాస్త్రం చెప్పే సుగుణాకర్ రావు సారూ బదిలీపై వెళ్లి పోయారు. ఆ స్థానంలో స్వామి సర్ వచ్చారు.  ఆయన అంటే కుడా నాకు ఇష్టం.  ఆ సార్ వచ్చాక మా బడి లో నెలకొకసారి డిబేట్ పెట్టేవారు.  కత్తి గొప్పదా ? కలం గొప్పదా , స్త్రీ కి విద్య అవసరమా ? అనవసరమా అంటూ రకరకాల అంశాలపై డిబేట్ ఉండేది.  ఒకరోజు ముందుగానే మాకు టాపిక్ చెప్పేవారు. డిబేట్ ఉన్నప్పుడల్లా మా అమ్మతో మా బడిలో చెప్పిన  అంశంపై చర్చ చేసేదాన్ని.  అమ్మ మాకు తెలియని ఎన్నో విషయాలు చెప్పేది.  అమ్మ పనిలో ఉంటే మీ నాన్న దగ్గరకు వెళ్లి చెప్పించుకో అనేది.  అప్పట్లో నాన్న అంటే నాకు చచ్చేంత భయం ఎందుకో .. తలచుకుంటే నవ్వు వస్తుంది.  మా తమ్ముడు రవి , పెద్ద చెల్లి శైలు పాల్గొనేవారు కాదు.  కానీ, చిన్న చెల్లి కామేశ్వరి తనూ పాల్గొనాలని ఉబలాటపడేది. ఉత్సాహపడేది.  తను మూడవ తరగతిలో ఉన్నప్పుడు ఒక ఉపన్యాసపోటిలో పాల్గొంది.  చెప్పాలనుకున్న విషయం చక్కగా జంకు కొంకు లేకుండా చెప్పింది.  చిన్న పిల్ల ఎంత బాగా చెప్పింది అని అంతా అనుకొంటున్న సమయంలో నేను చెప్పింది ఇంతవరకూ విన్నందుకు ధన్యవాదాలు. ఏమన్నా తప్పులుంటే మరణించగలరు అని చెప్పి మైకు వదిలింది.  అంతే , అంతా ఫక్కు మన్నారు .  ఎందుకో అర్ధంగాక తెల్లమొహం వేయడం దాని వంతయింది.

మాకు క్రాఫ్ట్ పీరియడ్ ఉండేది.  అప్పుడు కుట్లు , అల్లికలు నేర్పేవారు.  ఆ క్లాసుకి ఆడపిల్లలంతా చాలా ఆసక్తి చూపేవారు.

మా బడి ఆవరణలో కూరగాయ మొక్కలు పెంచే వాళ్ళం. కూరగాయలు మాత్రం మా హెడ్ మాస్టర్ ఇంటికి చేరేవి.సాయంత్రం కాగానే బడిలో రోజూ వ్యాయామం చేయించేవారు.  ఆటలు ఆడించేవారు. అలా ఆట పాటలతో  సరదాగా  ఎనిమిదో తరగతి అయిపొయింది.  ఇప్పటి పిల్లలకేది సరదాగా ఆడి  పాడే సమయం?

వి. శాంతి ప్రబోధ

లక్షేట్టిపేటలో నా చదువు

నేను ఆరవ తరగతికి వచ్చేసరికి మా అంజయ్య పంతులు బడి మాయమైంది ఎందుకో మరి! ఆ విషయం గుర్తు లేదు.  మా నాన్న మా చదువు కోసం మా మకాం లక్షెట్టిపేట బోరుమీదకు  మార్చారు. బుద్దిపల్లిలో మా నాయనమ్మ, తాత, మా శేషక్క (చిన్న మేనత్త ) ఉండేవారు.

అప్పుడు  మేం యార్లగడ్డ నాగేశ్వరరావు గారి ఇంట్లో అద్దెకి ఉన్నాం .  మా ఇంటి పక్కనే మా బడి. మా కాన్వెంట్ అసలు పేరేమిటో తెలియదు కానీ రాయలు గారి కాన్వెంట్ అనే వారు.  రాయలు మాస్టారు, ఆయన భార్య, మరి కొంతమంది టీచర్లు ఉండేవారు.  మేం చేరేటప్పటికే ఆ  బడిలో మా మూడో పెద్దమ్మ కొడుకు  కుమార్ అన్న, మామయ్య పిల్లలు ఇంకా కొందరు బంధువుల పిల్లలు చదువుతున్నారు. ఆ కాన్వెంట్ కి  చదువుతో పాటు మంచి నడవడిక నేర్పుతున్నారని పేరొచ్చింది.  అందుకే మమ్మల్నీ ఆ బడిలో చేర్చి ఉంటారు మా వాళ్ళు.

అప్పటివరకూ బడి అంటే చిన్న పాకలో అన్ని క్లాసులు కలసి కూర్చోవడం మాత్రమే తెలుసు.  ప్రతి క్లాస్ వేరువేరు గదుల్లో ఉండడం మొదట్లో నాకు చాల వింతగా ఉండేది.  రాయల సారూ వాళ్ళ బెంగుళూరు పెంకుటిల్లు, దాని ముందు వెనక వరండాలు, ఎదురుగా పెద్ద పాకలు అన్నీ క్లాసు రూములే.

మా రాయల సారూ, ఆయన భార్య మా కర్ధం కాని భాషలో అప్పుడప్పుడూ మాట్లాడుకోవడం మాకు వింతగా తోచేది.  వారి మాటల్లో కొన్ని పదాలు మినహా మిగతావి అర్ధమయ్యేవి కాదు.  వాళ్ళు కన్నడంలోనూ, ఇంగ్లిష్ లోనూ మాట్లాడుకుంటారని పెద్దల మాటల్లో తెలిసింది.

ఆ కాన్వెంట్ కి నేనూ , నా తమ్ముడు రవి వెళ్ళేవాళ్ళం.  చెల్లెళ్ళు ఇద్దరికీ అమ్మ ఇంట్లోనే చెప్పేది.
ఏమైందో మరి మూడు నాలుగునెలలు ఆ బడిలో చదివామో లేదో  మా బడి మూతబడింది.  మా రాయల సారూ వాళ్ళు బళ్ళారి వెళ్లి పోయారు.  అప్పుడు మాకు చాలా బాధ వేసింది.  మగ పిల్లలు కొందరు హమ్మయ్య పిడావదిలాడు అనుకున్నారు.  ఎందుకంటే వాళ్ళు చేసే అల్లరిని భరించేవారు కాదు.  పచ్చి బరిగేతో వాతలు, బస్కీలు, రకరకాల పనిష్మెంట్లు ఉండేవి.  సాధారణంగా ఆడపిల్లలు దెబ్బలు తినేవారు కాదు.

మా కాన్వెంట్ మూత పడడంతో నన్ను మిషన్ కాంపౌండ్ లో ఉన్న C.S.I. బడిలో చేర్చారు.  అది మా ఇంటికి దాదాపు రెండు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉండేది. ఆ కాంపౌండ్ నిండా రకరకాల వృక్షాలు.  మా క్లాసు రూం లు ఒక పద్దతిలో వరుసగా.  ఆ కొత్త స్కూల్ పక్కనే చర్చి ఉండేది.  అది క్రిస్టియన్ మిషినరీ స్కూల్.   ఆ స్కూల్ లో చేరాకే తెలిసింది మతాల గురించి.  అక్కడే మొదటిసారి చర్చి చూసింది.  ఆ చర్చి నాకళ్ళకి అద్బుతంగా కనిపించేది.  దాని తలుపులు చాలా పెద్దవి.  పెద్దగంట.   అక్కడ కొట్టే గంటా ఊరంతా వినపడేది.   రాత్రి పుట వేసే విద్యుత్ దీపాల కాంతి ఎంతో దూరం పరుచుకునేది . మేం  రోజూ చర్చిలో ప్రేయర్  చేయాలి. అది రాయల కాన్వెంట్లో లాగ భారతేదేశం నా మాతృభూమి అని కాకుండా ఏసు ప్రభుకి ప్రేయర్ చేయాలి.  మాకు చర్చిలో సువార్త పుస్తకాలు ఇచ్చేవారు.  అప్పుడప్పుడూ వాటిని చదివే దాన్ని. ఆ స్కూల్ కి వెళ్ళాక సువార్త అని ఒకమ్మాయి ఫ్రెండ్ అయింది.  వాళ్ళు మా స్కూల్ ఉన్న మిషన్ కాంపౌండ్ లోనే ఉండేవారు.  ఇంతకు ముందు రాయలు సారూ వాళ్ళ కాన్వెంట్ లో నాతో పాటు చదివిన అలూరి  లక్ష్మి, సుమతి, మా సరోజ వదిన ఇంకా చాలా మంది C.S.I. బడిలోనే చేరాం.

నేనూ , ఆలూరి లక్ష్మి, సుమతి, ఇంకా కొందరం కలిసి ఇప్పుడు సత్యనారాయణ గుట్ట అనిపిలిచే గుట్టల్ల దగ్గరకు వెళ్ళే వాళ్ళం. ఆ రాళ్ళ పైకి ఎగబాకేవాళ్ళం. భయమంటూ ఉండేది కాదు.  అక్కడ రాముడు సీత నడిచే వారనీ, వాళ్ళ పాదముద్రలున్నాయని, సీతమ్మ వారు వామన గుంటలు ఆడేవారని ఎవరికీ తోచిన విధంగా వాళ్ళం  కథలు కథలుగా  చెప్పుకునేవాళ్ళం.  చీకటి పడే సమయానికి ఇంటికి చేరే వాళ్ళం. అప్పటిదాకా తిరిగొచ్చామని ఇంట్లోనూ ఇబ్బంది కలుగలేదు .   ఇప్పటికీ ఆ దారిలో వెళ్ళినప్పుడల్లా చిన్ననాటి మధుర స్మృతులు మదిలో మెదులుతూనే ఉంటాయి

అలా ఆరవ తరగతి ఆడుతూ పాడుతూ అయిపొయింది.  మా మకాం మారిపోయింది. మేం మళ్లీ మా ఊరికి చేరాం.  బడి మొదలు పెట్టగానే 7 వ తరగతికి  దొనబండ జిల్లా పరిషత్ హై స్కూల్ లో చేరా.

వి. శాంతి ప్రబోధ

నా చదువు ఎలా మొదలయిందంటే …

నా మొదటి గురువు మా అమ్మ కల్పన.  మా చదువు మొదలైంది నాలుగు గోడల మధ్య కాదు.  మా ఇంట్లోనే. అమ్మ ఒడిలోనే .. అమ్మ తన పని అయ్యాక కుర్చోబెట్టేది.
నన్నూ తమ్ముడిని. అమ్మ వెనక, నాయనమ్మ వెనక తిరుగుతూ మూడవ తరగతి పూర్తి చేసేశాను. మాతో పాటు మా పక్క ఇంటి చిన్నమ్మ(అప్పటికి తన పేరు రత్నకుమారి.
తర్వాత తన పేరు 6 వ తరగతిలో మార్చుకుంది విద్యదరి గా. వాళ్ళింట్లో వాళ్ళంతా చిన్నమ్మ అనే వారు. మేమూ అలాగే పిలిచేవాళ్ళం.) ని కూడా కూర్చో బెట్టేది. తనదీ
నా వయస్సే. మా ఊర్లో బడి ఉంటె మమ్మల్ని అక్కడికి పంపే వారేమో! కానీ, బడే లేదు కదా.. నాకయితే బడి అనేది ఉంటుందనే తెలియదు అప్పటి వరకూ. నేను నాలుగవ
తరగతికి వచ్చేసరికి మా ఉళ్లోకి సత్యనారాయణ రెడ్డి గారి కుటుంబం, వాళ్ళ అల్లుడు లక్ష్మా రెడ్డి గారి కుటుంబం వచ్చి చేరాయి. పిల్లలం పెరిగాం. అందుకే నాన్నావాళ్ళు అందరూ కలసి ఒంటి నిట్టాడు పాక వేశారు. అదే మా బడి. దానికి గడ్డితో వేసిన పై కప్పు తప్ప గోడలు ఉండేవి కావు.

మా కోసం ఒక బడి పంతుల్ని ఏర్పాటు చేశారు. ఆయన పేరు అంజయ్య పంతులు. మా పక్క ఉరు గొల్లపల్లి నుండి వచ్చేవారు. ఆ వూరు మాకు రెండు మైళ్ళ దూరం లోపే ఉండేది .
మా ఇంటికి కనిపిస్తూనే వుండేది. మధ్యలో అన్నీ వారి పొలాలు. వాటి మధ్య లోంచి ప్రవహించే వాగూ .. అయన అలా.. పొలం గట్లమ్మట రావడం మేము గమనిస్తూనే
ఉండేవాళ్ళం. అప్పటివరకూ ఎంత అల్లరి చేసినా మా అంజయ్య పంతులు దగ్గరలోకి వచ్చారంటే అంతా గప్ చుప్ గా ఉండేవాళ్ళం.

మా బడి కోసం మా వడ్ల శంకరయ్య ఒక చెక్క బోర్డు తాయారు చేసి ఇచ్చాడు . గుడిసె మధ్యలో ఉన్న గుంజకి ఆనించి పెట్టాడు మా పంతులు. మా సారు వచ్చేసరికి నల్లాలం
ఆకు, బొగ్గు వేసి బాగా దంచి బోర్డుకు పూసేవాళ్ళం. అది చక్కగా నల్లగా నిగనిగలాడుతూ ఉండేది.

నేనూ, నా తమ్ముడు రవి, చిన్నమ్మ, అరుణ, ఉపేందర్ , మన్మధ, విష్ణు, ప్రభాకర్, జగన్ చదువుకునేవాళ్ళం ఆ బడిలో . కొన్నాళ్ళ తర్వాత నా చెల్లెళ్ళు శైలజ, చంటి
(కామేశ్వరి), రజిత, రజని, శశికళ , సునంద అక్క చేరారు .

మా అంజయ్య పంతులు పచ్చటి పసుపు రంగులో మెరిసిపోతూ ఉండే ఆయన మోహంలో గుంతలు, మచ్చలు .. ధోవతి , చొక్కా , భజం పై ఎర్రటి రుమాలు లాంటి కండువా .. కిర్రు
చెప్పులు, నుదుట నిలువుగా నామాలూ.. ఒక చేతిలో చత్రి, మరో చేతిలో గుడ్డ చేతి సంచిలతో వచ్చేవారు. ఆ.. అంతే కాదు ఆయన చేతిలో ఎప్పుడూ చింతబరిగే మా
వీపులపై నాట్యం చేయడానికి సిద్ధంగా.. దాన్ని చూస్తే మాకు హడల్. చెప్పిన పాఠం అప్ప చెప్పక పోయినా , అడిగిన ప్రశ్నలకు జవాబు చెప్పక పోయినా గోడ కుర్చీలూ..,
బస్కీలు తప్పేవికాదు. చెప్పిన మాట వినక పోయినా, తుంటరి పనులు చేసినా చింత బరిగె వీపులపై నాట్యం ఆడేది. నాలుగైదు రోజులు గడచినా ఆ వాతలు, నెప్పులు ..
అయ్యబాబోయ్ .. మా అంజయ్య పంతులు ..

మా తమ్ముడు రవికి బడికి వెళ్ళడం ఇష్టం లేక పోయినా , పాఠం రాక పోయినా కడుపునొప్పి వచ్చేసేది. కడుపు నొప్పి అని ఒకటి రెండు సార్లు ఇంట్లోనే ఉంటె ఏమనలేదు మా పంతులు. ఆ తర్వాత నుండి బరిగా పట్టుకొని ఇంటికోచ్చెసేవారాయన. మా వాడు మాత్రం తక్కువ తిన్నాడా ఇంటి చుట్టూ పరుగులు పెట్టి ఆయనను నానా తిప్పలు పెట్టేవాడు . చివరికి గెలుపు మా అంజయ్య పంతులుదే. రవికేమో చింత బరిగె  బహుమతులూ.. అలా నాలుగు, ఐదు తరగతులు చదివాను.  మా బడికి ఆదివారం సెలవు ఉండేదే కాదు. అలా ఉంటుందనీ మాకు తెలియదు నేను ఆరవ తరగతిలో చేరేవరకూ.

మా దొడ్డిలో కాసిన కూరగాయలు, పళ్ళు, గేద పాలు ఇచ్చేవారు అమ్మ వాళ్ళు .  మిగతా పిల్లల ఇంటినుండి కుడా ఏవో ఒకటి మా పంతులు ఇంటికి చేరేవి. పంట వచ్చినప్పుడు
ఎడ్ల బండిపై వడ్ల బస్తాలు వేసి పంపేవారు నాన్న.

దసరా పండుగ సమయంలో మాతో విచిత్ర వేషధారణ చేయించేవాడు మా పంతులు.  ఇంటింటికి  ‘ అయ్యవారికి అయిదు వరహాలు, పిల్లవాళ్ళకు పప్పు బెల్లాలు ‘ అంటూ తిరిగే
వాళ్ళం. పెద్దలు ఇచ్చిన పప్పు బెల్లాలు ఆనందంతో స్వీకరించే వాళ్ళం.

మధురమైన ఆ రోజులూ, జ్ఞాపకాలూ, అనుభూతులూ నెమరువేసుకోవడం తప్ప తిరిగిరావు కదా

Tag Cloud

%d bloggers like this: