The greatest WordPress.com site in all the land!

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

తిరగబడిన ప్రపంచం

విత్త ప్రపంచపు కొత్త వాకిళ్ళలో 

ఎక్స్ప్రెస్ హైవేలు , స్కై వేలు , 

మల్టీ లేయర్ ఫ్లై ఓవర్ లు , 

నింగిని తాకే టవర్స్, మెట్రో పిల్లర్ , 

గ్లోబల్ సిటీ, స్మార్ట్ సిటీ, గ్రీన్ సిటీ హై టెక్ సొగసులు 

అంతర్జాతీయ ప్రమాణాల రహదారులు, ప్రాజెక్టులు 

ఆహా .. ఎంతగా పురోగమిస్తున్నాం .. 

ఎటుచూసినా ఆధునికత చిగుర్లు తొడిగి మొగ్గలేస్తూ 

రా రమ్మని ఆహ్వానించే స్వర్గధామం ఈ మహానగరం  

ఆహా .. ఏమి అభివృద్ధి ఈ కళ్ళు చాలడం లేదు చూడ్డానికి 

అని నిన్నటివరకూ మురిసిన నాకు 

ఇప్పుడక్కడ అవేమి అగుపించడం లేదు 

ఆ స్థానంలో 

రాళ్ళల్లో , రప్పల్లో.. నిగనిగలాడే రహదారుల్లో 

రక్తమోడుతున్న పాదాలే .. 

చీమల బారులా అలుపు సొలుపూ 

లేకుండా నిరంతరం సాగుతున్న గాయాలే .. 

నెత్తిన తట్ట బుట్ట , చంకన పిల్లాపాపలతో 

పాయలు పాయలుగా కదిలే వేదనలే

సొంతగూటికి సముద్రమై ఉప్పొంగుతూ 

ఆశల ప్రయాణం సాగిస్తున్న దేహాలే ..  

కళ్ళముందు కదలాడుతున్నాయి 

ఆ గాయాల పాదాల  దేహాలన్నీ .. 

నవనాగరక నగర నిర్మాణంలో 

రాళ్ళెత్తిన కూలీలవి 

పనితప్ప గుర్తింపు ఎరగని కూలీలవి  

బతుకు ఆరాటమే తప్ప 

హక్కులకోసం పోరాడని సైనికులవి

కమిలిపోతూ, కుమిలిపోతూ, నలిగిపోతూ  

ప్యాకేజీల మడతల్లోని 

మతలబులెరగని బహుదూర బాటసారులవి  

కరోనాతో తిరగబడిన ప్రపంచంలో 

తల్లడిల్లుతూనే ఆకలిదప్పులనదిమి 

తల్లి ఒడి చేరాలన్న గుండె తడి 

చేసే హడావిడిలో చేత చిల్లిగవ్వ లేకున్నా 

ఇంటికే చేరతారో కాటికే చేరతారో 

తెలియని ముళ్ళదారుల్లో మండే ఎండల్లో 

బారులు బారులుగా కదిలే వలసకూలీలవి 

దేశ అభివృద్ధి బండి చక్రాల కింద పడి 

నలిగి నెర్రలు వాసిన ఆ హృదయాలు 

నెత్తురు తాగుతున్న బాటల్లోని అతిథి కూలీలవి  

మిలమిల మెరిసే మహానగరపు మెరుపుల్లో 

తళతళ లాడే మాయానగరపు తళుకుల్లో

ప్రగతి దీపం కింద చీకటిలా..

ప్రజాస్వామ్యం కంటి కింది చారికల్లా.. 

నగరాన్ని దాటి వస్తుంటే .. ఆశ్చర్యం .. 

ఎర్రటి ఎండల్లో.. సుడిగాడ్పుల్లో.. 

రాటుదేలిన సున్నితత్వం 

ఆవిరైన ఆశల మూటగట్టుకు వెనుదిరిగిన 

అతిథి కూలీల ఆదరించి అన్నంపెట్టి 

సాదరంగా బండెక్కిస్తున్న మానవత్వం

నేను నుండి మనం కేసి సాగిన విశాలత్వం  

రేపటి పట్ల ఆశలు చిగురింప చేస్తూ   

జీవితపు సువాసనలు వెదజల్లుతూ 

తిరగబడిన ప్రపంచంలో …    

 

వి. శాంతి ప్రబోధ 

28.05.2020 ప్రజాతంత్రలో ప్రచురణ

హైబ్రీడ్ విత్తనం

మొక్క మొక్కను పలుకరించే ప్రకృతి

మనిషి మనిషినీ కదిలించే ప్రవృత్తి
గల గుత్తా జ్యోత్స్న నేనో హై బ్రీడ్ విత్తనాన్ని అంటుందో కవితలో . నిజమే . ఈ హైబ్రీడ్ విత్తనంతో నా పరిచయం వయస్సు మూడు తక్కువ ముప్పై ఏళ్లు.
నిజామాబాద్ జిల్లాలో మద్యపాన నిషేధ ఉద్యమ సమయంలో ఆమె అక్షరాలతో, మాటలతో పరిచయం. ఆ తర్వాత అక్షరాస్యతా ఉద్యమంలో ఇద్దరం కలసి పనిచేశాం. సామజిక సేవాకార్యక్రమాలలో ఉన్న మా దగ్గరికి (సంస్కార్ -వర్ని ) తరచూ వచ్చేది. సమాజపు అంచులలోకి నెట్టివేయబడ్డ జీవితాలతో ముచ్చటించేది.   ఆ సన్నిహితత్వం నేటికీ కొనసాగుతూనే ఉంది . బహుశా ఆ దగ్గరితనంతోనే నాకీ మాటలు రాసే అవకాశం ఇచ్చి ఉంటుందని అనుకుంటున్నా.
నాది కొంచెం బిడియంగా ఉండే తత్త్వం . తనది చొచ్చుకుపోయే స్వభావం . అప్పుడూ ఇప్పుడు ఎప్పుడు నన్ను కదిలించడానికి ప్రయత్నిస్తూనే ఉంటుంది.  నేను చిన్నదాన్నని అలా ఉంటుందేమోనని మొదట్లో అనుకునేదాన్ని. నన్నే కాదు తనకు పరిచయం ఉన్న అందరినీ అంతే .. వెనుక బెంచ్ లో కాదని ముందు బెంచిలోకి లాక్కుపోవాలని చూస్తుంది.
ఆమెది ఉద్యమ కుటుంబ నేపథ్యం.  అందువల్లేనేమో నిజామాబాద్ జిల్లాలోని ప్రతి ఉద్యమంలోనూ ముందు భాగాన గుత్తా జ్యోత్స్న పేరు కనిపిస్తుంది.  కులనిర్ములన, మూఢనమ్మకాలు మొదలుకొని నిన్నటి తెలంగాణ ఉద్యమం వరకూ .  వృత్తిరీత్యా ఉపాధ్యాయురాలైన జ్యోత్స్న ఎక్కువకాలం డిప్యుటేషన్ పై సామాజిక కార్యక్రమాల్లోనే ఉన్నదంటే అందుక్కారణం ఆమెలోని సామాజిక ఉద్యమకారిణి.
తన గమ్యమేమిటో తనకి స్పష్టంగా తెలుసు. ఎక్కడా ఊగిసలాటలు లేవు. నమ్మిన దాన్ని ఎన్ని ఇబ్బందులున్నా, ఎవరేమనుకున్నా లక్ష్యపెట్టని నైజం ఆమెది. ఎప్పటికప్పుడు సాహసవంతమైన నిర్ణయాలతో ముందుకు నడుస్తున్నది.
కులాల సంకెళ్లను తెంపుకున్న కుటుంబంలో పుట్టి, స్వేచ్ఛగా గాలిపీలుస్తున్న జ్యోత్స్న అక్షరాలు మానవ ప్రకృతిని గురించి మాట్లాడతాయి.  సమాజహితం గూర్చి ఆలోచింపజేస్తాయి. ప్రశ్నార్ధకమైన పుట్టుకల పక్షాన నిలబడతాయి.  మానవత్వ మనుగడకు బడుల్లో, గుడుల్లో కులాన్ని వెతకడాన్ని ప్రశ్నిస్తాయి. వెర్రిగా వెంటబడుతున్న మతాన్ని నిలదీస్తాయి. మానవత్వాన్ని నిలుపుకొమ్మని ఉద్బోధిస్తాయి. మనిషిగా బతకమని సూచిస్తాయి.
ఆమె కవిత్వాన్ని పలకరిస్తే ..
 “విజ్ఞాన శాస్త్రాన్ని వెన్నుతట్టిలేపిన /జాబిలమ్మ ఎంత అందంగా ఉంది ! /ఆడపిల్లల్ని అక్కున చేర్చుకొమ్మని చెప్పినట్లుంది ” ఈ పాదాలను ఆలోచిస్తే చాలా ఆలోచనలు రేకెత్తిస్తున్నాయి . ఆధునిక విజ్ఞానంతో అందమైన జాబిల్లిలాంటి ఆడపిల్లల్ని తల్లి గర్బంలోనే చిదిమేస్తుంటే అక్కున చేర్చుకొమ్మని ఆశావహంగా చెప్తుంది.
” గాలి , నీరు , భూమి వాడుకునే మనం /మన ఊపిరిని బాధ్యతగా వాడుకోవాలి ” మన ఊపిరి బాధ్యతగా వాడుకోవాలంటే గాలి, నీరు , భూమిని కూడా భద్రంగా చూసుకోవాలని హెచ్చరిక అంతర్లీనంగా కనిపిస్తున్నది. అదే విధంగా మన ప్రాణం పట్ల, మన ఆరోగ్యం పట్ల జాగ్రత్త వహించాలన్న సూచన ఉన్నది.
నాకు తెలిసి తను రాసిన కవితలు చాలానే ఉండాలి . కానీ ఎక్కడా భద్రపరుచుకున్నట్లు లేదు. ఎందుకంటే తొంభైలలో అడపాదడపా తాను రాసిన కవితలు చూసాను . అవేవీ ఇక్కడ “ఉద్యమాల చౌరస్తా ..”లో చోటు చేసుకోలేదు .  తనకు అందుబాటులో ఉన్న కవితలతో పాటు ఈ మధ్యకాలంలో రాసిన కవితలు ఇక్కడ మనకు కన్పిస్తాయి .
ఒకటి రెండు మినహా మిగతా కవితలు రాసిన తేదీలు లేవు. ఇస్తే బాగుండేది .  ఆ అక్షరాల బాణాల్లో ఆ సమయ సమాజ ప్రతిబింబం స్పష్టంగా తెలిసేది .
కులనిర్మూలన సంఘం కార్యక్రమాల్లోనూ , అవయవదానం కార్యక్రమాల్లోనూ, హేతువాద, మానవవాద కార్యక్రమాల్లోనూ నిండు యవ్వనిలా బిజీబిజీగా ఉంటుంది. తన సొమ్ము , సమయం సమాజహితం కోసం ఖర్చు చేస్తూ, ఉద్యోగానంతర జీవితాన్నీ ఫలప్రదంగా గడుపుతున్న జ్యోత్స్న తన కలానికి ఇంకా ఎక్కువ పనికల్పించాల్సిన అవసరం ఉందని , ఆ కోరిక తీరుస్తుందని ఆశిస్తున్నాను .
అభినందనలతో,
వి . శాంతి ప్రబోధ

గెలుపు మనదే..

ఆ ప్రాంతమంతా రణ రంగం నుండి 
తరలిన క్షతగాత్రులతో ..
గుట్టలు గుట్టలుగా పోగవుతున్న దేహాలు
జీవంగా .. నిర్జీవంగా..
జీవం పోస్తారనుకున్న  దేవుళ్ళు భయంతో
తలుపులు మూసుకుంటే
ప్రాణం నిలిపే సంజీవనులై వైద్య బృందం..
రోబోల్లా..  రేయింబగళ్లు బాధితుల సేవలో
***               ***
చిరునవ్వులు పూసే ఆమె
వాడిన తోటకూర కాడలా వేలాడిపోతూ
దేహాపు అలసట తీర్చడం కోసం
అత్యవసర వార్డుకీవల కొన్ని క్షణాలు
కుప్ప తెప్పలుగా వచ్చిపడుతున్న
పాజిటివ్ లు ..ఎగశ్వాస దిగశ్వాసతో
కొందరు, బంధాల బంధనాలు తెంపుకుని
అనాధల్లా పయనమైపోతూ ..
అవే దృశ్యాలు ..
రోజుల తరబడి అవే దృశ్యాలు
చూసీ చూసీ మనసంతా శూన్యంగా..
దేహమంతా నిస్సత్తువతో ..
తనలాగే ఇతర వైద్యులు .. వైద్య సిబ్బంది
సూర్యోదయాలు అస్తమయాలు తెలీకుండా
గడియారం ముల్లులా .. పనిచేస్తూనే ..
ఏంటమ్మా .. అలా ఉన్నావ్
సీనియర్ పలకరింపుతో లోపల
గూడుకట్టుకున్న దుఃఖం
కట్టలు తెంచుకొని అలలు అలలుగా ఎగిసిపడింది
మాసిన బట్టలతోనే ఆమెను చుట్టుకుపోయింది .
ఆత్మీయ స్పర్శ పంచుకునే తోడు కోసం
తపించిపోతున్నారేమో .. ఇద్దరూ
ఒకరినొకరు ఓదార్చుకుంటూ
గుండె బరువు తీర్చుకుంటూ
కారిడార్లో ఓ మూల కూలబడ్డారు
**          **
ఆమె అమాసకో పున్నానికో
వెనుక వాకిట్లోంచి ఇంట్లోకి చేరి
బరిబాతై బట్టల్ని వాషింగ్
మిషన్దొ వేసి, అంటుకున్నవన్నీ
శానిటైస్ చేసి, తలారా వేడినీటి
స్నానం చేసినా ఐసొలేట్.. అయినవాళ్లకు
ఆరడుగుల దూరంలో కలిపే మాటలు
మీదకురికే మూడున్నరేళ్ల చిట్టితల్లి
ఏమీ తినడంలేదని జతగాడి ఫిర్యాదు ..
అతని చూపులో చూపు కలపలేక
తినమ్మా .. మా బంగారం కదా ..
నీకేం కావాలి చెప్పు ..పప్పు ..ఆమ్లెట్
ఊహూ .. నువ్వే ..   కావాలి
మమ్మీ..  హగ్గీ ప్లీజ్ ..
ఎదుట ఉన్న వారి స్పర్శ
అందుకోలేనంత దూరంలో
ఏకాకిలా.. ఆమె గుండె బద్దలైంది
యూస్ అండ్ త్రో
భోజనంప్లేటు  చే జారిపోయింది
ఐదేళ్ల కొడుకు వేసే ప్రశ్నల వర్షం ..
పెద్దరికంతో అందించే జాగ్రత్తల గుచ్ఛం  ..
చూసి మురిపెంతో వాడి బుగ్గల్ని పుణికి
గుండెలకు హత్తుకోవాలన్న బలమైనకోరికకు
కళ్లెం వేయలేక సతమతమవుతూ ..
శారీరకంగా బలహీన పడుతున్న ఆమె
ఏ ఏమరుపాటు క్షణాన
శత్రువు దాడి చేస్తుందో
ఏమయి పోతుందోననే బెంగతో అతను
ఆ స్థితిని దాటవేసే ప్రయత్నంలో
రాని నిద్రను తెచ్చుకుంటూ
నలిగిన హృదయంతో గుడ్ నైట్ లు
ఫ్లయింగ్ కిస్ లతో భారమైన హృదయం
పిల్లలు పడుకున్నాక
కాసేపు మనసుకు సాంత్వననిచ్చే
కబుర్లు కలబోసుకోవాలని
ఆత్మీయ స్పర్శతో సేదతీరాలని
మనసుపడే ఆరాటం ..
కానీ ఎలా .. ఎలా
ఎన్నాళ్లిలా .. ఏమో
క్యాలెండరులో తేదీలు, నెలలు
కదిలిపోతున్నాయి ..
***               ***
మిత్రులారా ..
నాలాటి వాళ్ళ తరపున మీకో విన్నపం
యుద్ధభూమిలో మీ వైపున నిలబడి
పోరాటం చేస్తున్న సైనికుల
మాట వింటారు కదూ ..
మీరు రణరంగంలోకి
రాకుండా ఉండాలంటే
హతం కాకూడదంటే
అవగాహనతో మెలుగుతూ
వ్యక్తి  దూరం, పరిశుభ్రత పాటిస్తే సరి
నాలుగ్గోడలమధ్యే హాయిగా
పిల్లాపాపల ఆటపాటలతో
సరదా సరదా కాలక్షేపాలతో
సరి కొత్త వ్యాపకాలతో
కుటుంబమంతా సందడి చేయండి
సంబురం చేసుకోండి
మాకులేని అవకాశం మీకుంది
దాన్ని ఫలవంతం చేసుకోండి
స్మాల్ పాక్స్ , పోలియోలను
అద్భుతంగా తరిమి కొట్టిన అనుభవంతో
ఈ మహమ్మారిని నిర్ములించే సత్తా, సామర్ధ్యం
మన దేశానికి ఉన్నాయన్న భరోసా ఇవ్వండి
ఎల్లవేళలా మీ సేవలో మేముంటాం
గెలుపు మనదే ..  రేపు మనదే ..
Published in Prajatantra 04.04.2020
వి . శాంతి ప్రబోధ
25 . 03. 2020

దేవుళ్లు

నిన్నటివరకూ గుళ్ళు గోపురాలు ,
చర్చీలు మసీదులు పట్టుకు తిరిగా..
కోరిన కోరికలు తీర్చమంటూ
కోట్లకొద్దీ సొమ్ములు అర్పించా..
నేనిప్పుడు నడిసంద్రంలో నిలబడి
హాహాకారాలు, ఆర్తనాదాలు చేస్తుంటే..
మొహం చాటేశాయి
తలుపులు మూసుకున్నాయి
స్వాములూ , బాబాలు
పోపులు , ఫాస్టర్ లు
ముల్లాలూ , మున్షిలూ
నమ్ముకున్న ముక్కోటి దేవతలూ
ఈ మహమ్మారి రాకుండా ఎలాగూ ఆపలేరని
ఆపద నుండి గట్టెక్కించలేరని
పిట్టల్లా రాలిపోతున్న జనాన్ని
స్వస్థత వరాలతో స్వస్థత పరచలేరని
కరోనా పాజిటివ్ గా నను దరిచేరనీయలేరని
తాకి ప్రార్ధనలు చేయలేరనీ..
తెలిసిన హృదయం బద్దలైంది
విశ్వాసం వేయి ముక్కలైంది
ఎంత గుడ్డిగా బతికానిన్నాళ్ళూ..
జిమ్మిక్కులకు, గారడీ విద్యలకు జై కొడుతూ
నిన్న నేను ఎగతాళి చేసిన వైద్యం
నిర్లక్ష్యం చేసిన వైద్యాలయాలు
నా కోసం తలుపులు తెరిచే..
రేయింబవళ్లు నిద్రాహారాలు మాని
వైద్య బృందం నాచుట్టూ..
అసలైన దేవుళ్లుదేవతలు వాళ్లేగా!
కులమేదైనా .. మతమేదేనా ..
కలిమిలేములు ఏవైనా
ఆడామగ, భాషా భేదం ఏదైనా
కర్తవ్య నిర్వహణలో తామేమైపోతున్నా
మానవజాతి ప్రాణం నిలిపే
యత్నంలో  నిరంతరం శ్రమించే దేవుళ్లు
ఇప్పటికి తెలిసింది .
అక్కర ఎక్కడ ఉందో.. ఎక్కడ పెట్టాలో ..
ఇప్పటికి తెలిసింది
ఎవరిని నమ్మాలో.. ఎవరిని నమ్మ కూడదో
ఇప్పటికి తెలిసింది
ఎందుకు  విశ్వసించాలో..ఎందుకు విశ్వసించకూడదో
వి. శాంతిప్రబోధ
02. 04. 2020

నేనేం చేయనూ .?!

కొన్నాళ్లుగా నేనో కలగంటున్నాను
ఆ కలలో దేశ సంచారం చేసి వస్తున్నాను
భక్తి పేరుతో బలహీనతల్ని
పొడుచుకుతినే రాబందులు లేని
చోటుకోసం గాలిస్తూ వస్తున్నాను
సందు గొందుల్లోని ఇరుకుబాటల్లోకే
కాదు , మహానగరాల్లోని
మెగాదారుల్లోకీ పరుగులు పెడుతున్నాను
ఎక్కడికి పోయినా అదే దృశ్యం
మాయపొరలు కప్పి మెదడు
చచ్చుబడిపోతున్న  సమాజం
గారడీ విద్యలతో బురిడీ కొట్టిస్తూ
నగదు, నగానట్రాతో పాటు ఇల్లూ ఒళ్ళు గుల్ల చేస్తూ
మనుషుల్నీ మనసుల్నీ దర్జాగా లూటీచేసే
సైకోలు ,రేపిస్టులు, గుండాలు,
ఖూనీకోర్లు, స్మగ్లర్లు … రాత్రికి రాత్రి వేషం కట్టి
సన్యాసిననో .. కలియుగ దైవాన్ననో
గజానికొక్కడు తగులుతూనే …
లెక్కలేనన్ని మఠాలు, పీఠాలు మొలుస్తూనే..
కడుపులో చెయ్యిపెట్టి కష్టాలన్నీ
తోడేసి ఆశీస్సులు అందిస్తామనే
స్వాముల ముసుగులోని సోంబేర్ల
కౌగిట్లో చలికాచుకునే ఆమాత్యులూ ..
సాష్టాంగపడి ముడుపులు కట్టే పాలకులూ ..
జనంసొమ్ముతో యజ్ఞయాగాలు చేసే నేతలూ..
ఉన్న గడ్డమీద
ఆవు చేలో మేస్తుంటే .. దూడ గట్టున మేస్తుందా ?
 లోతుతెలియని ప్రవాహపు సుడిగుండాల్లోకే
 అవ్వలూ , అమ్మలూ , అక్కలూ ..
అంతా జనమంతా  .. అటే మురుగులోకే..
నదీప్రవాహంలా అలుపెరగకుండా అడ్డొచ్చే
ఆలోచనల్ని కొక్కేనికి వెళ్ళాడేసి పరుగులెడుతుంటే
డేరాలు కట్టి పీఠాధిపతులైన బురిడీగాళ్లు ..
సామ్రాజ్యాలు కాన్సర్ పుండులా విస్తరించుకుంటూ
మత్తులో, సుఖాల్లో, విందు విలాసాల్లో మునిగితేలుతూ..
గల్లీ నుండి ఢిల్లీ దాకా
బక్కచిక్కిన మనసుల్లో
కొత్తచివురుల ఆశల చిట్టా
గుర్తెరిగిన రాబందులు
మొగలిరేకుల సువాసనలు గుప్పిస్తూ
కనిపించని కత్తి వేలాడదీసి
నగ్నంగా చేసే ఉన్మాదపు ప్రేలాపనలు
హృదయాలను  హత్తుకునే  దృశ్యాలే
బతుకులు పండాల్సిన చోట
రంగు రుచి వాసన కోల్పోయిన
కర్మసిద్ధాంతపు కొలిమిలోకి విసిరేస్తుంటే
భక్తి విశ్వాసాల ముసుగులో మూఢత్వం
జడలువిప్పి వికటాట్టహాసం చేసే దృశ్యాలు
చూడలేక కళ్ళుమూసుకున్న మౌనం
పుట్టిన రాచపుండుని సర్జరీ చేసి
బోన్సాయి బతుకుల్లో భరోసా నింపమని ఆర్థిస్తోంది!
ఉలిక్కిపడి చుట్టూ పరికించా ..
దట్టమైన చీకటి బిలంలో  నేను  ..
కత్తి చేతబట్టి  వెలుతురుతీరం వెతుక్కుంటూ
సాగేక్రమంలో.. ఇప్పటివరకూ
నా కనురెప్పలకింద కదలాడింది
కలకాదు నిజమని వర్తమానం చెప్పింది
ఇప్పుడేం చేయను ?
వికలమైన మనసులోంచి పొడుచుకొచ్చిన ప్రశ్న
నేనేం చేయనూ ..?? అని
వికసించాల్సిన మెదళ్లు
నిషిద్ధలోయల్లోకి జారిపోతుంటే
నిటారుగా నిలబడాల్సిన దేహాలు
కూలిన గోడల్లా మిగిలిపోతుంటే
పుణ్య దేశం మానసికరోగుల
అభయారణ్యంగా మారిపోతుంటే
అజ్ఞానం, అంధవిశ్వాసం
శాస్త్రీయతకు ఉరితాళ్ళు పేనుతుంటే
గుండెపగిలి  కన్నీటి కుండనైన
నేనేం  చేయనూ..???
ఎప్పటికీ కదలని విగ్రహంలానో
నిశ్చల సముద్రంలానో
ప్రశాంతంగా ఉండగలనా ..?! లేదంటూ ..
అలలు అలలుగా సాగే ఆలోచనలు
ఉవ్వెత్తున ఎగుస్తూ ..కాళిక నృత్యం చేస్తున్నాయి
 ఖడ్గం అందుకుని లాజిక్ లేని కనికట్టుగాళ్ళ ను
కరిగిపోయే కాలంలో కలిపేయమంటూ
సూర్యచంద్రులు సంకేతాలిస్తున్నాయి
వి . శాంతి ప్రబోధ
11. 11.2017
(2వ కవయిత్రుల సమ్మేళనంలో చదివిన కవిత) published in Netinijam daily on 23.11.17

అడవి అంటుకుంటున్నది

నివురుగప్పిన నిప్పు
చాపకింద నీరులా
వ్యాపిస్తున్నది దశదిశలా …
దావానలంలా మారి
సెగలపొగలు కక్కడానికి సిద్ధమవుతున్నది

*** ***
పర్యావరణాన్ని పరిసరాలను
కనురెప్పల్లా పదిలపరుచుకునే
ప్రకృతి బిడ్డలం
వాతావరణ పరిస్థితులకు
అనుగుణమైన మా జీవనం
ఆహారాన్వేషణ , ఆటపాటలతో
సొంతమైన ఆనందమయ జీవితం
అంతా తలకిందులై..

చల్లని అడవితల్లి ఒడిలోచేరి
పోడుచేసి పొట్టపోసుకుంటుంటే
తరతరాలుగా తల్లీబిడ్డల
ఆత్మీయబంధాన్ని తుడిచేసి
తల్లి బిడ్డను ముద్దాడడం
బిడ్డ తల్లిచనుపాలు కుడవడం
తప్పని అంటారేం
నేరమని శిక్షిస్తారేం .. ?
,
పోడుచేసుకుని బతకడమే గానీ
పోగుచేసుకుని దోచుకుపోవట్లేదే .?!
వేరుపురుగుల్లా మారట్లేదే .. ?1
అయినా.. మాకాళ్ళ కింది భూమి
గుట్టు చప్పుడు కాకుండా
పందికొక్కుల కలుగుల్లోకి కదిలిపోతూనే

కనురెప్పల్ని కాటేసే మాయావి
కళకళలాడే మా బతుకుల్లో
చిక్కటి తేమను కబళించి
పచ్చటి గాలి వాసనల బదులు
చితులు పేరుస్తూ .. తాను
ఆశల ఊటబావులు తోడుకుంటూనే

మా అస్తిత్వంపై వేనవేల
ప్రశ్నల వల విసురుతూ
ప్రకృతి నియమాలకు విరుద్ధంగా
అభివృద్ధిపేర విధ్వంసం సృష్టిస్తూ
మా సంస్కృతికి, జీవికకు విఘాతం కలిగిస్తూ
అమ్మఒడి నుండి బిడ్డలను తరిమేస్తుంటే ..

చేసిన చట్టాలు చాపచుట్టేసి
మాకు గోరీలు కట్టేందుకు
లాఠీల , తూటాల వడగాడ్పుల
తుఫానులు సృష్టిస్తూ.. తాను
ఇంద్రధనుస్సు రంగులు
అద్దుకుంటూ ఊరేగుతుంటే ..

ఆకలిదప్పులతో అలమటిస్తున్న మేం
నింగి , నీరు , నేలా, కొండాకోనలు
మావేనన్న ఎరుకతో పోరుబాటపట్టి తెగిస్తే …
పుట్టలుపగిలిన చీమల్లా బయటపడి జ్వలిస్తే ..
ఎంతటి మహా మాయావి అయినా
ఆ మంటల్లో మాడి మసికాక తప్పదు!

వి . శాంతి ప్రబోధ
పోడు పోరు కోసం పంపిన కవిత

నేరం మొక్కది కాదు సుమా..

నేనో నునులేత మొక్కని
కొమ్మలేస్తూ ఆకుపచ్చ
తివాచీలా పరుచుకుపోవాలనీ ..
మొగ్గలు తొడుగుతూ సుమించాలనీ ..
విశ్వమంతా సౌరభాలు వెదజల్లాలని
నేనెప్పుడూ కలలు కనలేదు ..

అలాగే .. కాని కాలంలో
ఆకు రాల్చాలనీ
మోడువారాలనీ
ఏ మాత్రం అనుకోలేదు

ఆడుతూ పాడుతూ
ఎగిరే ఆనందాల చిరుజల్లుల్లో
చిగురించే చిరు ఆశల
మధ్య ఎదగాలనుకున్నా

కానీ నన్ను నన్నుగా
ఎదగనీకుండా నా చుట్టూ
చేరిన బొంత పురుగులు
నాపై
భారం మోపుతూ ..
వత్తిడి పెంచుతూ
నన్ను పీల్చి పీల్చిపిప్పిచేసి
అవి మాత్రం
రంగురంగుల సీతాకోకచిలుకల్లా
రూపాంతరం చెందుతూ ..

మొక్కనాటి
కాయలు ఏరుకోవాలనే
తొందరలో ..
నేను వృక్షంగా ..
మహా వృక్షంగా ఎదగాలనే
మోజులో
నా తల్లిదండ్రులు ..

ఫలితం
బాహ్యప్రపంచంతో
సంబంధం తెగిపోయి
నిర్బంధ జీవితం గడిపే నేనూ ..

ఈ మొక్క శక్తి ఏమిటో
ఇష్టా ఇష్టాలేమిటో తెలుసుకోకుండా
ఇరుగు పొరుగుతో పోలుస్తూ
పెను భారం మోపుతూ
గ్రీష్మపు వడగాడ్పులు ..
సునామీ వేగంతో
నాపై విరుచుకు పడుతూ
నిరంతరం నన్ను వేటాడుతూ

తగిలిన వేలుకే మళ్ళీ మళ్ళీ
దెబ్బతగులుతూ నేను
నా భవిష్యత్ పై నా ఛాయిస్ లేకుండా
బందిఖానాలో విలవిలాడుతూ నేను

చిన్న ఆత్మీయ స్పర్శకోసం
కొద్ది వినోదం కోసం
మరికొద్ది స్వేచ్ఛకోసం
తల్లడిల్లిపోతూ ..

వెచ్చని నిన్నలలోంచి
పచ్చని రేపటిలోకి
ప్రయాణించేందుకు
వసంత ఆగమనాలే కాదు
సూర్యాస్తమయ మసక కాంతి
కూడా కానరాని స్థితిలో నేను
మోడై రాలిపోతూ ..
నేరం నాది కాదు సుమా..!!!

వి. శాంతి ప్రబోధ
29. 10. 2017
( కవయిత్రుల కవిసమ్మేళనంలో చదివిన కవిత )
Published in Poddu daily on 1. 11. 2017

Tag Cloud

%d bloggers like this: