The greatest WordPress.com site in all the land!

Archive for the ‘Book review’ Category

‘మూడవ మనిషి ‘ దీర్ఘ కవిత: సమీక్ష    

  
హిజ్రా, కొజ్జా , గాండు, పేడి …ఎలా పిలిచినా ఆడామగా కాని మూడోవర్గం వాళ్లని ఎవ్వరమూ చేరదీయం సరికదా.  హిజ్రాలని చూసి ఎవగించుకుంటాం. చూడరాని వాళ్ళని చూసినట్టు అసహ్యంగా మొహం పెట్టి చూస్తాం. రోడ్డుపై వారు కనిపిస్తే, వారికి దూరంగా వెళ్లిపోతుంటాం. ట్రాఫిక్ సిగ్నల్స్ వద్ద యాచనకు వస్తే కారు అద్దాలన్నీ గట్టిగా బిగించేస్తుంటాం. రైల్లో యాచనకు వచ్చిన వాళ్ళను చూస్తే మొహం అదోలా పెట్టి ఎటో చూడడమో అవహేళన చేయడమో చూస్తుంటాం. లేదా వాళ్ళని దొంగల్లానో, ఏదో నేరం చేసిన వాళ్ళలానో చూస్తుంటాం.  కానీ ఆ  శరీరం మాట్లాడే మాటలని, ఆ హృదయపు ఆవేదనని, సంవేదన గురించి ఏనాడైనా ఆలోచిస్తామా .. ఊహు .. వారిని అసలు పట్టించుకోం. వారి గురించి అర్ధం చేసుకోం.   కాకపోతే మనలో కొందరం సానుభూతి చూపుతూ ఐదో పదో వాళ్లమొహాన వేసి ఏదో ఘనకార్యం చేసినట్లు భుజం తట్టుకుంటాం. లేదా  అవసరానికి లాక్కొచ్చి మనపిల్లలను దీవించమని కోరతాం అలాచేస్తే మన పిల్లలు చల్లగా ఉంటారని నమ్మి మన స్వార్ధం కోసం మాత్రమే మనం వాళ్ళని మన ఇళ్ళకి ఆహ్వానించేది.  లేదా వారి శరీరాలతో బేరసారాలూ .. అంతేగా ..ఒక శరీరం రెండు రూపాలతో, రెండు మనస్సులతో కొట్టుమిట్టాడుతున్న వాళ్ళను మనం చూసే దృష్టి.  అంతకుమించి ఉంటుందా .. ?
‘కాకిపిల్ల కాకికి ముద్దు ‘ అంటారు.  కానీ అది నిజం కాదేమో .. అనిపిస్తుంది. అటూ ఇటూ కాకుండా పుట్టిన పిల్లల్ని లేదా వారు ఎదుగుతున్నక్రమంలో కలిగే అసహజ ధోరణుల్ని తల్లిదండ్రులుచూసి తల్లిదండ్రులూ ముద్దు చేయడం లేదు. అర్ధం చేసుకోవడంలేదు.  వారికి వ్యక్తిగా ఎదగడం కోసం తమ సహకారం అందించడం లేదు.  అందుకే ఆ మాట అనాల్సి వచ్చింది. మరి తల్లిదండ్రులే కాదంటే, చీదరించుకుంటే మరి సమాజం నుండి అంతకన్నా ఎక్కువ ఆశించగలమా?  అందుకేనేమో  రేణుక అయోల వారి హృదయపు లోతుల్లోకి చొచ్చుకెళ్ళి వారనుభవిస్తున్న జీవితం తాలుకు లోతుపాతుల్ని దుర్భిణి వేసి చూశారు.  ద్రవించిన హృదయపు వేదనని అక్షరాలుగా పరిచారు.  సమాజంలో అటూ ఇటూ కాకుండా ఉన్నట్లు కనిపిస్తున్నవారి దేహాచరిత్ర కవిత్వీవికరించి వారి పట్ల సమాజం సహానుభూతి పొందే ప్రయత్నం చేశారు

.”మరీ అంత హటాత్తుగా కాదు గానీ / చాపకింద నీరు – పన్నెండేళ్ళ వయస్సు / చెప్పకుండానే వస్తాయి….. ఓహ్ !/  అరచేత్తో పట్టుకోవచ్చు ” అని కొండేపూడి నిర్మల “హృదయానికి బహువచనం”లో అంటారు.  శారీరక మార్పుల్ని ఎంతో ప్రేమగా ఆహ్వానించే  ప్రక్రియ ఇది. అదే హిజ్రాల్లో  ” ఒక శరీరం రెండు రూపాలతో కొట్టుమిట్టాడుతున్నప్పుడు/ ఒక స్త్రీ రూపం కోసం / అంతులేని పరుగు తీస్తున్నప్పుడు” అంటూ  అయోమయాన్ని , అణచివేతను, సంఘర్షణని , మానసిక స్థితినీ తనదిగా అనుభూతి చెందారు. ఆ సహానుభూతితోనే ఒక దేహంలో రెండు లైంగిక రుపాలున్న, స్త్రీ మనసులో పురుష శరీరం , మనసుకీ మనసుకీ మధ్య జరిగే యుద్ధం , స్త్రీత్వం వైపుకే మొగ్గు చూపే మనస్సు , కోల్పోతున్న జీవితాన్ని పొందడానికి చేసే ప్రయత్నం కనిపిస్తుంది “మూడవ  మనిషి ” దీర్ఘ కవితలో

తప్పిపోయిన తన శరీరాన్ని , తన పేరుని , పుట్టుకని అవసరం లేకపోయినా మూడో మనిషిగా నిర్మించి అగాధాల్లోకి తోసేసే ఎప్పటికీ చెక్కుచెదరని గోడల్ని, జైళ్ళని ఓ స్వరం ప్రశ్నిస్తూ తన ఉనికిని , తన పేరుని , తన పుట్టుకని గురించి ధైర్యంగా చెప్పుకున్న దేహచరిత్రే ఈ దీర్ఘ కవిత “మూడో మనిషి “.

ఒక శరీరంలో రెండు రూపాలతో / కొట్టుమిట్టాడుతున్నప్పుడు / ఒక స్త్రీ రూపం కోసం / అంతులేని పరుగులు తీసిన జీవితాన్ని / అక్షరాలుగా చుసుకోవాలనుకున్నప్పుడు / సమాజం ముందు / నిర్జీవ దేహంతో నిలబడినప్పుడు / తన ముఖంతోనే అందరి / ముఖం చూసుకునే సమాజం ./ తన అవసరాల కోసం/ బతకలేని రూపాన్ని హింసించే సమాజంలో ‘  అంటూ వాళ్ళకి అయ్యే గాయాలు, వేదనలు, వ్యధలు నదీ ప్రవాహంలా ప్రవహిస్తాయి.  అక్షారాలు పట్టుకుని అనంతసాగరం ఈదాలనుకున్నపుడు   “నేనెందుకిలా పుట్టాను ?/ రెండు శరీరాలతో / లోకం రహదారుల వెంట నడవగలనా ?/ ఏ బెంచిలో కూర్చోవాలి ? / ఎవరి పక్కలో కూర్చోవాలి ? / అన్నీ సందేహాలే ……….” అని హృద్యంగా చిత్రించిన రేణుక  వీళ్ళకి  చదువు , ఉద్యోగం , ఆస్తి , పదవులు ఎక్కడా లేని స్థానాన్ని, ముక్కలవుతున్న స్వప్నాల్ని  సున్నితంగా ఎత్తి చూపుతారు.

‘లోపలి స్త్రీతో / బయటి ప్రపంచంలో బతకాలి అనుకున్నప్పుడు / ఆ మనిషి కోసం / ఆ రూపం కోసం / ఎన్ని మైళ్ళయినా / ఏలాంటి దారైనా / నడవక తప్పదు అనుకుంటూ / ధైర్యపు గొడుగుతో నిలబడటం కనిపిస్తుంది.
కొన్ని నిజాలు, ఆ యుద్దాల నిజాలు/ శరీరాన్ని చితిలోకి తోసేస్తున్నప్పుడు/ బతికినప్పుడు చనిపోలేదా ?/ చనిపోయానే వేలసార్లు/ మరి ఇప్పుడు ఎందుకు భయం ?/ అంటూ తనకు తాను ధైర్యం చెప్పుకుంటూ నువ్వు ‘హిజ్రావి ‘/ నువ్వు కొజ్జావి ‘ అన్న పిలుపులు విన్నప్పుడు  నిప్పు రవ్వల్లా ఎగిసి వచ్చే నేను స్త్రీని/  అవును నేను స్త్రీని/ నాకొక దారి ఉంది/ ఆ దారిలో చీకటి ఉన్నా/ నా లోపలి స్త్రీ లో/ వెలుగు ఉంది అంటూ తనకు తాను  స్త్రీగానే గుర్తింపు పొందాలనుకుంటుంది.  కానీ అందుకు భిన్నంగా మూడో మనిషిగా గుర్తింపునివ్వడాన్ని సమర్ధించరు. ఇలా ప్రశ్నిస్తారు  ”  చదువుకోవచ్చని/ మూడవ వ్యక్తిగా / గుర్తింపు యునివర్సిటి లలో / ఎవరికీ  ఓదార్పు కాగితాలు ?/ అసలు ఎందుకీ మూడవ వ్యక్తి ?/ తేనెతుట్ట కి పొగ పెట్టినట్లు / మళ్ళీ ఒక జాతిని / నిర్మించడం దేనికి ?/ వివక్షకి కొత్త దేహాలెందుకు ?/ అని ప్రశ్నిస్తుంది.
స్త్రీగా ఉండనిస్తే ఛాలు  / మామూలు మనిషిగా – స్త్రీలా / బాత్రూం ల దగ్గర / ఉద్యోగాల దగ్గర / గుర్తిస్తే చాలు … …../  మూడవ జాతి  నిర్మాణం ఆగిపోవాలి/ ఎలాంటి / ముద్రలు లేని  స్వాతంత్ర్యం కావాలి / హింస ఆపలేని న్యాయాలు ఎవరి కోసం ? కాకి గూట్లోంచి కోకిల పిల్లల్లా / నెట్టివేయబడిన బతుకులని / ఎవరో ఒకరుగా బతకనివ్వాలి / స్త్రీ గానో , పురుషుడిగానో ఉండనివ్వాలి / వాళ్ళని వాళ్ళ లా బతకనివ్వండి చాలు/ అంటూ వారి అంతరంగ లోతుల్లో జరిగే ఘర్షణ , ఉపరితలంలోని జీవిత ఘర్షణను  కళ్ళకు కట్టడంతో పాటు మరో జాతిని నిర్మించాల్సిన అవసరం ఏమిటని ప్రశ్నిస్తుంది. మూడోమనిషిగా  ఉండడానికి ఆ దేహం చూపే విముఖతని ఎంతో సమర్ధవంతంగా చూపారు కవయిత్రి.

తనలో పైకి కనిపించే శరీరం కాదు తనది లోపలి శరీరమే తనదని భావించి  పై శరీరాన్నిమగతనపు ఛాయలు తొలగిన్చుకొన్నప్పుడు ఎంత భావుకతతో  ప్రతిభావంతంగా చెప్పారో చూడండి .
శరీరం చెట్టు నుంచి / కొమ్మలు నరకాలి అనుకున్నప్పుడు/ కూకటి వేళ్ళతో సహా పెకిలించ బడింది/ శరీరం నుండి చిన్న అంగం తెగి పడింది/ చుట్టుతా నిశ్శబ్దం/ జీర్ణం కాని జడత్వం/ చల్లారిన అగ్నిపర్వతం’  గా చెప్తారు అయోల. కుటుంబం సహకారం లేకుండా శరీరంలో అంతర్భాగంగా ఉన్న ఒక అంగాన్ని తొలగించుకున్నప్పుడు కలిగే శారీరక మానసిక బాధని  అధిగమించి మనసు చెప్పిన విధంగా నడుచుకున్నప్పుడు  రహస్యమేదో కనిపెట్టినట్లు అరె వాడు వీడే కదూ .. అంటూ జతల కళ్ళు చేసే హేళనలు మనసుకి భారం కలిగిస్తాయి.

 

 “మగపిల్లవాడు ” మంత్రసాని గొంతులో సంతోషం /తండ్రి ముఖంలో ఉబికిన ఆనందం /…… అంటూ చూపింది.  అదే విధంగా ”  ఈ ఆడంగి తనం ఏమిటిరా కొడుకా ?/
దుఖంతో ముఖాన్ని నిమిరిన/ గాజుల చేతులు ఇంకా జ్ఞాపకం/  వంటి వాక్యాలు సమాజంలో ఉన్న జెండర్ అసమానతల్నిపట్టిస్తాయి.
ఆధిపత్య భావ జాల సమాజంలో పేదలు , శ్రామిక కులాలు , మహిళలు అనేక విధాల అణచివేతకు గురవుతున్నట్లే , అవమానాలకు , అత్యాచారాలకు ,  లైంగిక దోపిడీకి గురవుతున్నట్లే  వారి గొంతు మూగబొతున్నట్లే ఏక శరీరంలో రెండు దేహాలున్న మనిషి స్త్రీగా బతకాలనుకున్నప్పుడు అంతకు భిన్నంగా ఉండదు అని చెప్పే మాటలు చుడండి ” కన్నతల్లి , వదిన, చెల్లి / అందరూ స్త్రీలు / అధికారం లేని / సొంతగొంతు లేని స్త్రీలు ‘/,
మూడవ మనిషి అనిపించుకోవడానికి ఇష్టపడనని దేహం  , తనని స్త్రీ గానో , పురుషుడుగానో మాత్రమే గుర్తించమన్న దేహచరిత్ర కి  మూడవ మనిషి  అని పేరు పెట్టడం ఎందుకో అర్ధం కాలేదు .. అదేవిధంగా వచనం పాలు ఎక్కువే. బహుశా ఆమె ఎంచుకున్న కథాత్మక విధానం వల్లనేమో ..!
వినోదిని అన్నట్లు ‘ ప్రభుత్వాలు , సమాజం తమను తాము సంస్కరించుకోవలసిన అవసరాన్ని చాటి చెప్పే కావ్యం ఇది. ముందుమాటలో శీలా సుభద్రాదేవి గారన్నట్లు “థర్డ్ జెండర్ జీవితాన్ని తీసుకుని దీర్ఘ కావ్యం రాయడం ఒక సాహసమే.  ఆరునెలల పాటు హిజ్రాల జీవితాన్ని అధ్యయనం చేసిన తర్వాత వారిలో పరకాయ ప్రవేశం చేసి మూడో మనిషిగా ముద్రపడినవారి హృదయాన్ని ఆవిష్కరించిన తీరు అభినందనీయం.

వి . శాంతి ప్రబోధ

ముజఫర్ నగర్ మారణకాండ, నిషిద్ధ మేఘాల్లోకి మా యాత్ర – సమీక్ష

“కవిత్వానికి భాష , భాషకి సమాజం మూలాధారాలు. అంటే కవిత్వమే సమాజానికి మూలాధారమవుతుంది ” -క్రిస్టోఫర్ కాడ్వెల్ 
 
ఎవరో తుంటరి చేసిన తప్పుకు 
ఎవరో అనామకుని దుశ్చర్యకు 
అగ్నికి ఆజ్యం పోస్తూ .. ఎంతమంది 
అమాయకులను బలితీస్తారు ? 
ఇది ‘నేను! ముజఫర్ నగర్ ను! ‘ కవితలో కవయిత్రి భండారు విజయ ప్రశ్న 

మేమప్పుడూ ఇప్పుడూ సందర్శకులం కానే కాదు 
మేము సైతం ఆడవాళ్లమే వాళ్ళలా బాధితులమే 
నగ్నపక్షులమై గిలగిల్లాడుతూ విలపించాము 
నిషిద్ధమేఘాలమై అదృశ్యంగా వర్షించాము 
‘నిషిద్ధమేఘాలు ‘ కవితలో కవయిత్రి అనిశెట్టి రజిత ఆవేదన.   ఈ ఇద్దరు కవయిత్రుల ఆవేదనకీ కారణం మీకిప్పటికే అర్ధమయి ఉంటుంది.  అదే ముజఫర్ నగర్ మారణ కాండ.  వేలాది లక్షలాది  మందిలాగే వారిద్దరూ పత్రికలలో ఈ సంఘటనకు సంబంధించిన వార్తలు చదివారు. అయితే వారంతటితో ఆగలేదు.  ఉత్తరాదిలో ఎక్కడో జరిగిన ఓ చిన్న సంఘటన నెలలపాటు రాజుకుంటూ దహించివేస్తూ  ఎంతటి విధ్వంసానికి, మారణ హోమానికి దారితిసిందో అక్కడి ప్రజలు పీడనని కళ్ళారా చూసి విషయం తెలుసుకోవాలనుకున్నారు.  అది తమ సామాజిక బాధ్యతగా భావించారు. వెల్ఫేర్ పార్టీ ఆఫ్ ఇండియా కి చెందిన మిత్రులతో కలసి ప్రయాణం కట్టారు. 
మతం కన్నా మానవత్వం – కులం కన్నా గుణం , వర్ణం కన్నా వ్యక్తిత్వం – వర్గం కన్నా మనిషితనం గొప్పదనే  అనిశెట్టి రజిత,  రాతి బండల్లా గడ్డ కట్టుకపోయిన మన అంతరంగాలు కొంచెమైనా కరుగుతాయేమో చూద్దామనే భండారు విజయలు పశ్చిమ ఉత్తరప్రదేశ్ లోని ముజఫర్ నగర్ , షామిలి జిల్లాల్లో జరిగిన ఘర్షణలు జరిగిన ప్రాంతాల్లో పర్యటించారు. ఘర్షణల  ఫలితంగా రగిలిన విద్వేషాలకు సజీవ సాక్ష్యాలుగా నిలిచిన  50వేల మంది నిరాశ్రయులై స్వగ్రామాలకు దూరంగా ప్రభుత్వ నిర్లక్ష్యానికి ప్రతీకలుగా కనిపించే పునరావాస కేంద్రాలనే మురికి కూపాల్లో తలదాచుకుంటూ క్షణం క్షణం భయంతో బతుకీడుస్తున్న  ప్రజల జీవన చిత్రాన్ని కళ్ళకు కట్టారు.  అక్కడ శిథిలమైన జీవితాలను, బతికున్న శవాల్లా పడి ఉన్న వారి పరిస్థితి చూసి చలించి పోయారు.  వారి అనుభవాలను, స్పందనలను ఆలోచనలను కవితాత్మకంగా వ్యక్తీకరించారు.    ఆ క్రమంలో వెలువరించిన పుస్తకమే ‘ముజఫర్ నగర్ మారణకాండ , నిషిద్ద మేఘాల్లోకి మా యాత్ర’
 
స్త్రీలను వారి కుటుంబ సభ్యులు చూస్తుండగానే  నగ్నం చేసి సామూహిక మానభంగానికి గురిచేసి చంపేయటం, గర్భిణుల గర్భాన్ని చీల్చి అందులోని పిండాలను, పెరుగుతున్న శిశువులను కత్తులతో ముక్కలు ముక్కలుగా నరికి చంపి వేసిన కిరాతకమైన ఘటన ఏ దేశంలోనూ, ఏ ఆటవిక సమాజాలలోను జరిగి ఉండదేమో! ఆ సంఘటనకు చలించి రజిత
ఆడదంటే ఇక్కడ లైంగిక పరికరం .. అత్యాచారాలకు 
అనువైన ఒకే ఒక్క ప్రాణ యంత్రం .. 
ఆడజన్మలు నిషిద్ద మేఘాలు !..  ‘  అని అంటే
‘ఒక కర్కోటకుడు 
మా బిడ్డల పాలిండ్లు కోసేస్తే …  
మరో రాక్షసుడు 
రంపంతో మా భర్తలను ముక్కలు చేస్తాడు’ అంటుంది భండారు విజయ.  బయానా, ఫర్జానా , షకీరా , షబ్నం , ఖుర్షిదా , మొహన, అక్తరి, నసిమా, ఆసియా  ఎందఱో మహిళల కన్నీటి అనుభవాలు చదువుతుంటే ఒళ్ళు గగుర్పొడుస్తుంది. కళ్ళనుండి రక్తం పారిస్తూ   మనం ఎక్కడున్నాం .. ? ఏమి సాధించాం ..? ఎటు ప్రయాణిస్తున్నాం అంటూ ఎన్నెన్నో ప్రశ్నలని సంధిస్తాయి 
 
నిన్నటి వరకూ ఇరుగు పొరుగుగా కలసి జీవిస్తున్న వారు, ఉప్పు పప్పు పంచుకున్న వారు, ఒకే మంచంపై కూర్చుని హుక్కా పీల్చిన వారు ఆ తెల్లవారి అంత అకృత్యానికి పాల్పడుతున్నారంటే అది ఉద్రేకంతో చేసినవి కావు. మెజారిటీ మతం అని చెప్పుకుంటున్న వారు మైనారిటీల పట్ల ఇంత ద్వేషాన్ని కడుపులో పెట్టుకు తిరుగుతున్నారంటే నిర్ఘాంతపరుస్తుంది.  ఒక మతానికి లేదా కులానికి లేదా సమూహానికి చెందిన వ్యక్తులను లక్ష్యం చేసుకొని దాడి చేయటం, ఇళ్లు తగలబెట్టడం, ఆస్తులు ధ్వంసం చేయటం, పురుషులను చంపటం, పసిపిల్ల అని కూడా చూడకుండా ముక్కలు ముక్కలుగా నరికివేయటం, మనుషుల్ని చంపి మంటల్లో విసిరివేయటమే కాకుండా, ఆ  ఘోరకృత్యాలు చేసి వికటాట్టహాసం చేస్తూ విజయోత్సవంలో కరాళనృత్యం చేయటం వంటి నేరాలు ఉన్నాయి.  పిల్లలని చూడక, స్త్రీలని చూడక, ముసలి వాళ్లని చూడక, గర్భిణులని చూడక వారిపై ఎంత అమానుషంగా హింసాకాండ సాగించారో ఊహకందదు.
‘గుజరాత్ ఐనా .. ముజఫర్ నగర్ ఐనా ..
కారంచేడు అయినా .. చుండూరు అయినా ..
ప్రతి యుద్ధంలో గాయాల గురి మహిళలే !!
ప్రతి శవము అత్యాచార బాధితురాలే !   – విజయ
ఒక గుజరాత్ ఒక ముజఫర్ నగర్
కోటి మంది నిర్భయ ల బలిదానాల ఫలితంగా
మేమిప్పుడు అత్యాచార బాధితులం కానే కాదు
ఎన్ని చావులైనా చచ్చి పునరుద్దానమయ్యే వాళ్ళం .. రజిత
ముజఫర్ నగర్ , చుండూరు , కారంచేడు .. ఇలా ఏదో ఓ చోట కులం, మతం, వర్గం అంతర్లీనంగా ప్రవహింప చేస్తూనో, బహిరంగంగానో అనాగరిక, అవాంఛనీయ సంఘటనలు జరుగుతూనే ఉన్నాయి.  అవును, ప్రతి సంఘటనలోను సమిధలవుతున్నది మహిళలే.  మనలో కొత్త దృక్పథం ఏర్పడాలి. మతా నికి, కులానికి, జాతికి అతీతంగా నిష్పాక్షికంగా నేరపరిశోధన, న్యాయ విచారణ జరగాలి. అంబేద్కర్ అన్నట్టు ‘‘ప్రజాస్వామ్యం అనేది మనం తగిలించుకున్న ముసుగు, ప్రధానంగా ఈ దేశం అప్రజాస్వామికమే ఇంకా!’
చిద్రాలు పడ్డ అక్కడి వారి బతుకు చిత్రాలు కళ్ళముందు ప్రత్యక్షం చేస్తూ, గుండెలవిసిపోయిన బతుకు గుడారాల్లో కాలం వెల్లడిస్తున్నదీనుల  ఆర్తనాదాలు, వేన వేల ప్రశ్నలు మానని గాయంలా మనని వెన్నాడుతూనే ఉంటాయి.   బాధితుల పక్షాన తమ గొంతుక వినిపించే ‘ముజఫర్ నగర్ మారణకాండ , నిషిద్ద మేఘాల్లోకి మా యాత్ర’ లో రచయిత్రులు తమ భావ సంచలనాన్ని వచనంలో , వచన కవిత్వంలో , ఛాయా చిత్రాల్లోనూ బంధించి మన కళ్ళముందు పరిచారు.  వచనం లేదా వచన కవిత్వం ఏదో ఒక రూపంలో ఉంటే ఇంకా బాగుండేది.
రుద్రమదేవి ప్రచురణలు, వరంగల్ సౌజన్యం తో ప్రజాస్వామిక రచయిత్రుల వేదిక పుస్తకకాన్ని ప్రచురించింది.
వి. శాంతి ప్రబోధ

నిశ్శబ్దం పై యుద్ధం “ఆశాదీపం “

ఇది ప్రపంచ ఆరోగ్య అవగాహనలో నవకేతనం !
దేశ వైద్య చరిత్రలోనే అపూర్వం !
ఆరోగ్య రంగాల్లోనే ప్రథమం !
అంతేకాదు, తెలుగు సాహితీ ప్రస్థానంలోనే ఓ మహాప్రయోగం !!!
బహుశా భారతీయ సాహిత్య యాత్రలోనే నవ్య గమనం !!!

“ఆశాదీపం” కథల సంపుటి ముందుమాటలోని సి. పార్ధసారధి గారన్న పై మాటలు అక్షర సత్యం. ప్రపంచ భూతం, మహమ్మారి అంటూ వణికిపోయే HIV/AIDS పై 59 మంది రచయిత్రుల అక్షర దీపాలు వెలిగించడం సామాన్య విషయం కాదు. ఒకే సమస్యపై అంత మంది రచయిత్రులు ఏకకాలంలో స్పందించడం, కలం ఝుళిపించడం అద్వితీయ సంఘటన, అప్పుర్వ ఘట్టం. ఆ సంఘటన పురుడు పోసుకోవడానికి ప్రధాన కారణం APSACS. Break the silence అన్న NACO స్పూర్తితో APSACS వారు ప్రపంచ సాహితీ చరిత్రలోనే గొప్ప ప్రయత్నానికి నాంది పలికారు. సి. పార్ధసారధి, IAS గారి నేతృత్వంలో APSACS తెలుగు రచయిత్రులందరికీ సాహితీ సమారోహణం పేరుతో అవగాహనా సదస్సు నిర్వహించింది. ఈ సంకల్పం, అంటే ఒక సామాజిక ప్రయోజనం కోసం సాహిత్యాన్ని సాధనంగా చేసుకోవడం, సాహితీ ప్రపంచంలో విన్నూత్న ఒరవడికి శ్రీకారం చుట్టినట్లే .. రచయిత్రుల్ని, కవయిత్రుల్ని ఓ సామాజిక కార్యక్రమంలో భాగస్వాముల్ని చేస్తూ వారి సామాజిక బాధ్యతని పెంచినట్లే కదా !

ఒక యజ్ఞంలా సాగిన ఈ పుస్తక ప్రస్థానంలో మొదట ఏర్పాటు చేసిన కార్యక్రమం సాహితీ సమారోహాణం. సమాజ సుస్థితికి ఆధారం మహిళలు. అందుకే ప్రత్యేకంగా రచయిత్రులు, కవయిత్రుల కోసం ఓ అవగాహన కార్యక్రమాన్ని రూపొందించారు. అదే సాహితీసమారోహణం. ఉమ్మడి ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్రంలోని అన్ని జిల్లాలనుండి పేరెన్నికగన్న రచయిత్రులని , కవయిత్రుల్ని ఆహ్వానించి, 26 అక్టోబర్, 2013న జూబ్లీ హాల్ లో హెచ్ఐ వి /ఎయిడ్స్ పై అవగాహనా సదస్సు నిర్వహించారు. ఆ సదస్సులో పొందిన అవగాహన ఆసరాతో కథలు, కవితలు ఆహ్వానించారు. వాటిని బాగా అనుభవం ఉన్న కథకులు, కవులు జల్లెడ పట్టి 59 కథలు , 70 కవితలు ఎంపిక చేశారు. వాటిని రెండు పుస్తకాలుగా వేశారు. కథల పుస్తకం ‘ఆశాదీపం’ గాను, కవితల పుస్తకం ‘చిగురంత ఆశ’ గాను రూపుదిద్దుకున్నాయి. ఎంపిక అయిన కథలలో నుండి ఉత్తమ కథలను, కవితలను ఎంపికచేశారు. ఉత్తమ కథలకు, కవితలకు పుస్తకావిష్కరణ సభలో బహుమతులు అందించారు.

ప్రస్తుతం మనమిక్కడ కథా సంకలనం ఆశాదీపం గురించి ముచ్చటించుకుందాం. మామిడి హరికృష్ణ కుంచెనుండి అర్ధవంతమైన చిత్రం ఆశాదీపం ముఖచిత్రంగా అలరించింది. ఈ కథా సంకలనంలో మొత్తం 59 కథలున్నాయని ముందే చెప్పుకున్నాం కదా.. . 59 మంది కథకులకు ఇచ్చిన అంశం ఒకటే అయినా అన్నీ విభిన్నమైన కథలు. వైవిధ్యమైన కథలు. ఒక్కో మస్తిష్కం నుండి ఒక్కోలా. ఒక్కొక్కరి ఆలోచనా తీరు ఒక్కో విధంగా. ఒక్కొక్కరి రచనా శైలి ఒక్కో రకంగా. వెరసి కథలన్నీ దేనికది భిన్నంగా. ఆశ్చర్యంగా రెండు మూడు కథలు మినహా మిగతా కథలన్నీ మహిళల జీవితం చుట్టూనే.. వారి జీవన వ్యధలకి కారణమైన హెచ్ఐవి/ఎయిడ్స్ రావడానికి కారణాలు, సమస్యని ఎదుర్కొనే క్రమం, మానసిక బలాన్ని పెంచుకుంటూ, ప్రభుత్వం అందించే మందులు వాడుతూ అవగహనతో పాటు చైతన్యవంతం కావడం, మార్గంలో ఎదురైన ముళ్ళను ఎరివేస్తూ తమలాంటి వారికి స్పూర్తినిస్తూ చైతన్య పరచడం ఈ కథలలో ప్రవహిస్తూ ఉంది.

20140602_183348

ఇక మనం కొన్ని కథల్లోకి తొంగి చూద్దాం.
గురజాడ శోభా పేరిందేవి రాసిన ‘అంతం కాదిది ఆరంభం’ మూగ పిల్ల నీలపై జరిగిన అత్యాచారం , తత్ఫలితంగా గర్భంతో పాటు హెచ్ఐవి/ఎయిడ్స్ కి గురికావడం ఆమె మనసునీ, శరీరాన్ని మొద్దుపరిస్తే, ఆమె తల్లిని భయాందోళనకు గురిచేసి పెద్ద కూతురికి పెళ్లి కావాలంటే ఈ పిల్లను వదలాల్సిందేనని, కూతురిని ఇంటికి రాకు చనిపోమ్మని చెప్పేలా చేస్తుంది. తనెందుకు చావాలని నీల హెచ్.ఐ.వి . కేంద్రానికి వెళ్లి సైగలతో తన విషయం చెప్పుకొని మందులు తీసుకోవడంతో పాటు తనలాంటి వాళ్ళని బతికించే విధంగా కృషి చేస్తూ తన జీవితానికి ఒక అర్ధం కల్పించుకోవడంతో ముగుస్తుంది కథ.

‘వంద చేతుల తోడు ‘ కన్నెగంటి అనసూయ కలం నుండి జాలువారిన కథ ఇది. బిసి వెల్ఫేర్ హాస్టల్ లో ఉండి చదువుకుంటున్న బాలిక నర్మదపై హాస్టల్ వార్డెన్ చేసిన ఆత్యాచారం, చేసిన మోసం వల్ల ఆమె గర్బవతి కావడం, హెచ్ఐవి సోకడం తాను మందులు వాడుతూ స్వచ్చంద సంస్థల సహకారంతో తనలాంటి వారికి చేయూతనిస్తూ హెచ్ఐవిపై అవగాహన కల్పిస్తూ, బతుకుపై ఆశతో, ఆమె ఆత్మా విశ్వాసంతో ముందుకు సాగే కథ ఇది.

డా. త్రివేణి రాసిన కథ ‘పల్లవించిన పాట’ . పదవతరగతి వరకూ చదువులోనే కాకుండా ఇతర కార్యక్రమాలలోనూ ముందువరసలో ఉండే పల్లవికి పెళ్లి జరగడం, భర్తతో హైదరాబాదులో కాపురం పెట్టిన రెండేళ్లకే అతను హెచ్ఐవి ఎయిడ్స్ తో చనిపోవడం ఆ విషయం తెల్సి ఆమెకు ఆదరణ లభించకపోవడంతో ఆశ్రమంలో ఉంటుంది. మూడేళ్ళ తర్వాత ఆమె ఊళ్ళోకి వచ్చినప్పుడు కుటుంబ సభ్యులలోను, గ్రామస్తులలోను ఆమెను ఊర్లోకి రానివ్వడానికి , తమతో కలుపుకోవడానికి భయపడిన వైనం ఆ గ్రామ అంగన్వాడి టీచర్ పద్మ వారి భయాల్ని తొలగించడానికి చేసిన ప్రయత్నం హృద్యంగా చూపుతుంది ఈ కథ.

‘కాంతిరేఖ’ కథలో దుబాయ్ లో ఉండే వ్యక్తి పెళ్ళికి ముందే సెక్స్ అనుభవం కోసం మిత్రులసలహా మేరకు వెళ్ళడం, పెళ్ళైన కొద్దిరోజులకే హెచ్ఐవి బయటపడడం ఆ తర్వాత అతను చనిపోవడం , కోడలు కరుణకు అత్తింటివాళ్ళు వాళ్ళ ఆరళ్ళు, గర్భవతిగా ఉన్నా ఇంట్లోంచి వెళ్ళగొట్టడం, డాక్టర్ దంపతుల చెంత చేరడం, అప్పటికే కొడుకు హెచ్ఐవి/ఎయిడ్స్ తో మరణించడంతో వారు హెచ్ఐవి/ఎయిడ్స్ బాధితుల కోసం హాస్పిటల్ నడపే ఆ డాక్టర్ దంపతులు కరుణని ఆదరించి ధైర్యం చెప్పడం, కూతురిని కన్న కరుణ ఆరోగ్యకరమైన జీవన విధానంతో తన జీవితాన్ని పొడిగించుకుంటూ కూతురిని పెద్ద చేయడమే కాక చివరికి అత్తామమలకు ఆమె ఆధారమవుతుంది. ఈ కథా రచయిత్రి నెల్లుట్ల రమాదేవి

‘భయం .. పెద్ద జబ్బు ‘ తాయమ్మ కరుణ రాసిన కథ. ఈ కథలోనూ భర్త ద్వారా హెచ్ఐవి/ఎయిడ్స్ సోకిన భార్య విజయని దూరంగా పెట్టి అత్తింటివారు చూసే చిన్న చూపు తెలిసీ భర్త మౌనంగా బాధపడడం, తర్వాత విజయ నిలదీయడంతో తల్లికి విష్యం చెప్పిన భర్త సంతోష్. షుగర్ , బి.పి ల్లాగే మందులతో జీవిత కాలం పోడిగించ వచ్చని వైద్యులు చెప్పిన విషయాలు చెప్పినా వినిపించుకోకుండా పిల్లలని తన దగ్గరకి రానివ్వని అత్త, దూరమవుతున్న పిల్లలు, చదువుకున్నతనే మానసికంగా నలిగిపోతుంటే .. మరింత అనారోగ్యానికి గురవుతుంటే మరి ఏమీ తెలియని వారి పరిస్థితి ఏమిటి అని ఆలోచించిన విజయ తను న్యూనత నుండి బయటపడి హెచ్ఐవి/ఎయిడ్స్పై ఉన్న అపోహల్ని తొలగించాలనుకోవడంతో కథ ముగుస్తుంది.

హెచ్ఐవి ఎయిడ్స్ఉన్న వ్యక్తి విషయం దాచి పెట్టి పెళ్లి చేసుకుంటే అది చెల్లదని చెప్తుంది వారణాసి నాగలక్ష్మి కథ ‘శుభరాత్రి’. ఈ కథలో మనోజ్ఞ పెళ్లి అయ్యి వెంటనే విడాకులు తీసుకున్న విషయం చెల్లి ద్వారా తెలుసుకుంటాడు రాజీవ్ . మనోజ్ఞ పట్ల ప్రత్యేక అభిమానం ఉన్న అతను ఆమె విడాకులకు కారణం హెచ్ఐవి పాజిటివ్ వ్యక్తితో పెళ్లి కావడమేనని, ఆ విషయం పెళ్ళైన మూడో నాడే అతని మిత్రుడి ద్వారా తెలుసుకుని ఆ బంధం నుండి విడివడిందని, ఆమెకి హెచ్ఐవి సోకలేదని తెలిసి ఆమెను మనసులోనే అభినందించడంతో కథ ముగుస్తుంది

బయటి ప్రపంచం ఎరుగని విలాసాలు, సౌఖ్యాలు, వస్తువులు, వారి ఆహారం ఎప్పుడో చూసిన పుట్టమ్మ అనే యువతి తమ ఊరు వచ్చే విదేశీ టూరిస్టులని చూసి విదేశీ మోజుతో ఉండేది. వారిలాగే ఇంగ్లిషు మాట్లాడుతూ తమ ఇంట్లో అద్దెకు ఉండే విదేశీ యువకుడితో స్నేహం చేసింది. అతను మరోసారి వచ్చినప్పుడు సన్నిహితమైంది. మరుసటి ఏడాది వస్తే పెళ్లి చేసుకుందాం అని చెప్పి వెళ్ళే ముందు తన వస్తువులన్నీ ఆమె కిస్తూ ఒక పాకెట్ ఇచ్చి తను వెళ్ళాక చూడమంటాడు. అతను వెళ్ళాక చూస్తే నీకు బహుమతిగా ఎయిడ్స్ ఇచ్చాను అనే లేఖ. తెలిసీ తెలియని వారితో శారీరక సంబంధాలు ఎంత అనర్ధమో చెప్పిన కథ మన్నెం సింధుమాధురి రాసిన ‘బహుమతి ‘.

ఓ యువకుడు విలువలకు వలువలు ఒలుస్తున్న సమయంలో భార్య, తల్లి, అక్క, బాల్యమిత్రుడు, చిన్ననాడు చదువు నేర్పిన పంతులు తగిన విధంగా స్పందించక పోవడంతో ఆ యువకుడు అప్పటివరకూ తెచ్చుకున్న పేరుని, జీవితాన్ని కోల్పోవాల్సి వచ్చిందని అతని ప్రవర్తనకి తమ బాధ్యతారహిత్యమేనని బాధపడే కథ చంద్రలత రాసిన ‘ఆ ఆరుగురు ‘ ఆ ఆరో వాళ్ళెవరో కథ చదివి తెలుసుకోవాల్సిందే ..

భర్త ద్వారా సంక్రమించిన హెచ్ఐవి తో అతని కంటే ముందు భార్య చావు బతుకుల్లో ఉండడానికి కారణం జండర్ వివక్ష అని చెప్పే కథ దర్భలక్ష్మి సుహాసిని రాసిన కథ ‘గిరిజ’ . భర్త విచ్చలవిడి తనం వల్ల హెచ్ఐవిసోకిన ఉద్యోగస్తురాలైన మహిళ తనను తాను కాపాడుకుంటూ తన పిల్లలిద్దరినీ పెంచి పెద్దచేస్తూ హెచ్ఐవి/ఎయిడ్స్ బాధితులకు మనోధైర్యం అందిస్తూ ఆత్మవిశ్వాసం పెంచే తల్లి సేవలకు తామూ తోడవుతాం అనే పిల్లల కథ సమ్మెట ఉమాదేవి కధ ‘తిమిర సంహరణ సమయాన ..!’ .

రక్తమార్పిడి వల్ల హెచ్ఐవి సోకినట్లు వచ్చిన కథలు కొండవీటి సత్యవతి గారి ‘పాలపుంత ‘ డా . సి. భవానిదేవి గారి ఈతరం దూతలు , గంటి సుజలామూర్తి గారి మార్గదర్శి . స్వాతి శ్రీపాద రాసిన ‘వెలిగించనా చిన్న దీపం ‘ ఇంజక్షన్సు ద్వారా హెచ్ఐవి వైరస్ సోకడం వాళ్ళ కుటుంబ అనాదరణకు గురై చావాలనుకున్న వ్యక్తీ ఆ తర్వాత ఓ సంస్థ లో తన లాంటి వాళ్లకి సేవలందించే కథ ‘గమ్యం ‘. దాదాపు ఇలాంటి కథే

ఉపాధివేటలో భార్యాబిడ్డల్ని వదిలి గల్ఫ్ బాట పట్టిన వ్యక్తీ అక్కడ అంటుకున్న హెచ్ఐవి భార్యకి అంటించడం .. ఆ బాధ వ్యధ చిత్రించిన కథ అడువాల సుజాత రాసిన ‘ఆలోచించండి’ .
కొత్త అనుభవం కోసం ఒకసారి చేసిన తప్పుకు కుంచించుకుపోతూ శిక్ష అనుభవిస్తున్నాననే కథ ‘నీకు .. నా మొదటి ప్రేమలేఖ’. ఎంతో భావుకంగా ఉన్న ఈ కథ ఝాన్సీ కెవి కుమారి రాశారు.
సినిమాలు, టివి సీరియళ్ళ మోజులో ఇల్లువదిలి ట్రాఫికర్లకు చిక్కి కొంతకాలానికి ఆ ఊబి నుండి బయటపడి హెచ్ఐవి బాదితులకు సహాయం చేస్తూ జీవించే యువతీ కథ అల్లూరి గౌరీ లక్ష్మి గారి ‘చిరుదీపాలు. సమస్యకు మందేయడం కాదు ఆ సమస్యకు మూలం ఎక్కడుందో తెలుసుకొని సమూలంగా మానవతా విలువలతో చెప్పాలనే కథ గరిమెళ్ళ సుబ్బలక్ష్మి రాసిన ‘మీరే నేర్పాలి ‘ , ప్రేమపేరుతో మోసపోయి వొళ్ళు అమ్ముకునేవాళ్ళు తమకు తెలియకుండా తమ దరి చేరిన హెచ్ఐవి వంటి వ్యాదుల్ని ఇతరులకు అంటించాలానే కాసిని, ఆ తర్వాత మారిన వైనాన్ని చూపిన కథ డి. కామేశ్వరి రాసిన ‘మానవత్వం మరువకు. దా. ఆలూరి విజయలక్ష్మి రాసిన ‘కల్లోల కడలి’ కథ కన్నా బిడ్డలా ఆకలి తీర్చడం కోసం , ఆకలి గొన్న మగవాళ్ళ ఆకలి తీర్చే ఆ తల్లి హెచ్ఐవిబారిన పడడాన్ని చిత్రించింది. అశ్రద్ద , చిన్న నిర్లక్ష్యం వాళ్ళ హెచ్ఐవికి గురి అవడం, మరికొన్ని బతుకులు ఇలా కాకుండా చూస్తాననే యువకుడి ఆత్మవిశ్వాసాన్ని మన ముందుంచిన అయినంపుడి శ్రీలక్ష్మికథ ‘అమ్మ నవ్వింది ‘ . హెచ్ఐవి/ఎయిడ్స్ తో చనిపోయిన వారి పిల్లల్ని చేరదీసి అక్కున చేర్చుకున్న యువతీ నిశాంత సమాజం నుండి తాను వెలివేతకు గురయినా స్థైర్యంతో ముందుకు సాగిన కథ ‘నిశాంత పెళ్లి ‘ అనిశెట్టి రజిత రాశారు. కలసి మెలసి ఉన్నా, ముట్టుకున్న హెచ్ఐవిమరొకరికి సక్రమించాడు అనిచేప్పే అమృతలత కథ ‘ఆత్మీయ స్పర్శ’.

హెచ్ఐవి బాధితులు వారిలో ఓ చిన్నారిని డాక్టరును చేసి ప్రతిఫలంగా హెచ్ఐవిపై అవగాహన సమాజంలో పెంచమని చెప్పే కథగంటి భానుమతి రాసిన ‘ వాళ్ళు కోరిన కోరిక ‘
మిత్రురాలి కొడుకుకి హెచ్ఐవి సోకినట్లు తెలుసుకున్న ఓ తల్లి తన కొడుకుకి హెచ్ఐవి పరీక్షలు చేయించి అతను పక్కదారులు పట్టకుండా అవగాహన పెంచే కథ గోలేటి లలితాశేఖర్ రాసిన ‘పెనేసియా’ హెచ్ఐవిపై అవగాహన పెంచే మరో కథ ఇంద్రగంటి జానకీబాల రాసిన ‘బ్రతుకు పోరాటం’,

పెళ్ళికి ముందే హెచ్ఐవిపరీక్షలు , ఎలీసా పరీక్షా చేయించుకొని జాగ్రత్తలు పాటించాలని ప్రేమికులు చెప్పే కిరణ్ బాల కథ ‘అదిగో నవలోకం ‘ . రెడ్ రిబ్బన్ క్లబ్స్ అవసరాన్ని గురించి రాసిన కథలు కె . ప్రవీణారెడ్డి రాసిన ‘ది రెడ్ రిబ్బన్ క్లబ్’ వి. శాంతి ప్రబోధ రాసిన ‘ఆ యువత ముందు తరం దూతలు’ .

డా అనంత లక్ష్మి రాసిన చెల్లని నోటు, భావరాజు పద్మిని రాసిన పులిరాజు, జీవితం – గద్వాల కిరణ్ కుమారి, మీరే నేర్పాలి – జిఎస్ సుజాత, జవాబు – కస్తూరి భారతి రామం, కె.బి. లక్ష్మి ‘ఆకాశామల్లి’ , కె వాసవదత్త రమణ కథ ఎనిమిదొఅడుగు’ , నండూరి సుందరీ నాగమణి కథ ఆశాదీపం, నామాని సుజనా దేవి కథ ‘దొరికిన జవాబు ‘, పోడూరి కృష్ణకుమారి కథ ‘ఓడిపోలేదోయ్ ‘ , పి.వి.శేషారత్నం కథ ‘అమ్మమనసు , పరిమలా సోమేశ్వర్ ‘ఒక్కసారి ‘ పొత్తూరి విజయలక్ష్మి కథ ‘అసాధ్యం కాదు సుసాధ్యమే ‘ పోల్కంపల్లి శాంతాదేవి కథ ‘నవ్వులు పూయించండి’, పాలంకి సత్య కథ వెలుగురేఖ’, పెండ్యాల గాయత్రి కథ ‘కథ మారింది’ , పెళ్లకూరు జయప్రద సోమిరెడ్డి కథ వేలివేయొద్దు’ , పుటల హేమలత కథ ‘కొత్తఆశ ‘, రాజీవ రాసిన హాయ్ ప్రేమ ‘ , ఆర్ . రమాదేవి కథ ‘తీరం చేరే కెరటం ‘ , శైలజా మిత్ర ‘ కర్తవ్యం’ , శ్రీలలిత ‘తమసోమా జ్యోతిర్గమయ ‘, సింగరాజు రమాదేవి ‘ఒక ప్రేమకథ ‘, తమిరిశ జానకి ‘ నీ జీవితం నీ చేతిలో ‘, తుర్లపాటి లక్ష్మి ‘ప్రతిమ’, తురగా ఉషారమణి ‘కెరటం ‘ డా. తెన్నేటి సుధాదేవి ‘నా తప్పులేదు’, టి . నళిని ‘బ్రతకాలి -బ్రతికించాలి ‘ డా . వాసా ప్రభావతి ‘ఉషోదయం ‘ , డా . వాడ్రేవు వీరలక్ష్మీదేవి ‘పడవలు రేవు చేరాయి ‘ వంటి ఎన్నో కథలు వాటి గూర్చి చెప్పటం కాదు చదివి తీరాల్సిందే.

హెచ్ఐవి/ఎయిడ్స్ వ్యాప్తికి కారణాలు అత్యాచారాలు, రక్తమార్పిడి, భర్త ద్వారా భార్యకి సంక్రమించడం, ట్రాఫికింగ్, వ్యభిచారం, నిర్లక్ష్యం , మానవతావిలువలు నశించడం, ప్రేమ పేరుతో మోసపోవడం… ఎన్ని కథలో .. ఎన్ని వ్యధలో .. భిన్న దృక్పథాల్లో మన చుట్టూ ఉన్న సమాజంలో కుల, మత , ప్రాంత, లింగ బేధం లేకుండా అన్ని వర్గాల వారూ పడే బాధ. ఒక్కో కథ ఒక్కో తీరులో తీసుకున్న సమస్య పై అవగాహన కలిగిస్తూ, మనో ధైర్యాన్ని , బతుకుపై విశ్వాసాన్ని ప్రోది చేస్తూ.. తమ లాంటి బ్రతుకు మరొకరికి రాకూడదని కోరుకుంటూ .. తమకు చేతనైన సహాయం అందిస్తూ .. సాగిన కథలే అన్నీ . కథా రచన శైలిలో వైవిధ్యంతో సాగిన కథలు ఇవి. కథలో పటుత్వం కొన్నింటిలో తగ్గినప్పటికీ అన్ని కథలూ అవసరం అయినవే. చైతన్యవంతం అయినవే. పరిమిత సమయంలో ఇంత మంచి కథలు ఆవిష్కరించిన కథకులందరికి అభినందనలు చెప్పాలిసిందే.

రచయితల్ని ఆయా పునరావాస కేంద్రాలకు తీసుకెళ్ళి వారికి మరింత ప్రత్యక్షానుభావాన్ని కలుగ చేస్తే ఇంకా ఎంతో అవసరమైన అంశాలతో , వివరాలతో ఇంకా మాంచి కథలు వస్తాయని ఈ కథలు వాగ్దానం చేస్తున్నాయి అని జ్యూరీ మాటలో డా. వాడ్రేవు వీరలక్ష్మీదేవి గారన్నారు. నిజమే, నాలుగు గోడల మధ్య కూర్చొని ఊహించి రాసినదానికి కంటే, ప్రత్యక్షంగా చూసి లోతుగా అధ్యయనం చేసి రాసే సాహిత్యం మరింత శక్తివంతంగా ఉంటుందనడంలో ఎలాంటి సందేహం లేదు.

నిజానికి అన్ని కథల్నీ చదివి ఎంపిక చేయడం అంటే చిన్న విషయం కాదు. ఆ పని చేశారు కథా రచనలో అపార అనుభవం ఉన్న కథకులు విహారి, డా. వాడ్రేవు వీరలక్ష్మిదేవి, తుమ్మేటి రఘోత్తమరెడ్డి వ్యవహరించారు.

తెలుగునేల నలుమూలలా ఉన్న రచయిత్రులందరినీ సమీకరించి, వారి రచనలు సేకరించి ఒక కార్యాన్ని అత్యంత సమర్ధవంతంగా నిర్వహించిన సంపాదకులు అయినంపుడి శ్రీలక్ష్మి, మామిడిహరికృష్ణ, మమతారఘువీర్ ల కృషికి నిదర్శనం అద్భతంగా ఉన్న ఆశాదీపం. అక్టోబరులో సాహితీ సమారోహణం గురించి చెప్పినప్పుడు ఊహించలేదు ఇంత చక్కటి పుస్తకం అందుకుంటామని. అందుకోసం సంపాదకులు పడిన శ్రమ, ఇబ్బందులు తక్కువేమీ కాదు. అనుకోని అవాంతరాల వల్ల అనుకున్న సమయానికి డిసెంబరు ఒకటవ తేదీన పుస్తకం రాకపోయినప్పటికీ వారు పడిన ప్రయాస అంతా తుడిచిపెట్టుకుపోయి ఉంటుంది.

హెచ్ ఐ వి/ఎయిడ్స్పై ప్రజలలో అవగాహన పెంచడం కోసం, చైతన్యవంతం చేయడం ప్రభుత్వం కోట్లాది రూపాయలు ఖర్చు చేసింది. అందులో ఈ పుస్తకం కోసం చేసింది సముద్రంలో నీటి బొట్టంతే. కానీ, వచ్చే ఫలితం ఊహకందనంత.
-వల్లూరిపల్లి శాంతి ప్రబోధ

Tag Cloud

%d bloggers like this: