The greatest WordPress.com site in all the land!

నేనో నునులేత మొక్కని
కొమ్మలేస్తూ ఆకుపచ్చ
తివాచీలా పరుచుకుపోవాలనీ ..
మొగ్గలు తొడుగుతూ సుమించాలనీ ..
విశ్వమంతా సౌరభాలు వెదజల్లాలని
నేనెప్పుడూ కలలు కనలేదు ..

అలాగే .. కాని కాలంలో
ఆకు రాల్చాలనీ
మోడువారాలనీ
ఏ మాత్రం అనుకోలేదు

ఆడుతూ పాడుతూ
ఎగిరే ఆనందాల చిరుజల్లుల్లో
చిగురించే చిరు ఆశల
మధ్య ఎదగాలనుకున్నా

కానీ నన్ను నన్నుగా
ఎదగనీకుండా నా చుట్టూ
చేరిన బొంత పురుగులు
నాపై
భారం మోపుతూ ..
వత్తిడి పెంచుతూ
నన్ను పీల్చి పీల్చిపిప్పిచేసి
అవి మాత్రం
రంగురంగుల సీతాకోకచిలుకల్లా
రూపాంతరం చెందుతూ ..

మొక్కనాటి
కాయలు ఏరుకోవాలనే
తొందరలో ..
నేను వృక్షంగా ..
మహా వృక్షంగా ఎదగాలనే
మోజులో
నా తల్లిదండ్రులు ..

ఫలితం
బాహ్యప్రపంచంతో
సంబంధం తెగిపోయి
నిర్బంధ జీవితం గడిపే నేనూ ..

ఈ మొక్క శక్తి ఏమిటో
ఇష్టా ఇష్టాలేమిటో తెలుసుకోకుండా
ఇరుగు పొరుగుతో పోలుస్తూ
పెను భారం మోపుతూ
గ్రీష్మపు వడగాడ్పులు ..
సునామీ వేగంతో
నాపై విరుచుకు పడుతూ
నిరంతరం నన్ను వేటాడుతూ

తగిలిన వేలుకే మళ్ళీ మళ్ళీ
దెబ్బతగులుతూ నేను
నా భవిష్యత్ పై నా ఛాయిస్ లేకుండా
బందిఖానాలో విలవిలాడుతూ నేను

చిన్న ఆత్మీయ స్పర్శకోసం
కొద్ది వినోదం కోసం
మరికొద్ది స్వేచ్ఛకోసం
తల్లడిల్లిపోతూ ..

వెచ్చని నిన్నలలోంచి
పచ్చని రేపటిలోకి
ప్రయాణించేందుకు
వసంత ఆగమనాలే కాదు
సూర్యాస్తమయ మసక కాంతి
కూడా కానరాని స్థితిలో నేను
మోడై రాలిపోతూ ..
నేరం నాది కాదు సుమా..!!!

వి. శాంతి ప్రబోధ
29. 10. 2017
( కవయిత్రుల కవిసమ్మేళనంలో చదివిన కవిత )
Published in Poddu daily on 1. 11. 2017

Tag Cloud

%d bloggers like this: