The greatest WordPress.com site in all the land!

కొన్నాళ్లుగా నేనో కలగంటున్నాను
ఆ కలలో దేశ సంచారం చేసి వస్తున్నాను
భక్తి పేరుతో బలహీనతల్ని
పొడుచుకుతినే రాబందులు లేని
చోటుకోసం గాలిస్తూ వస్తున్నాను
సందు గొందుల్లోని ఇరుకుబాటల్లోకే
కాదు , మహానగరాల్లోని
మెగాదారుల్లోకీ పరుగులు పెడుతున్నాను
ఎక్కడికి పోయినా అదే దృశ్యం
మాయపొరలు కప్పి మెదడు
చచ్చుబడిపోతున్న  సమాజం
గారడీ విద్యలతో బురిడీ కొట్టిస్తూ
నగదు, నగానట్రాతో పాటు ఇల్లూ ఒళ్ళు గుల్ల చేస్తూ
మనుషుల్నీ మనసుల్నీ దర్జాగా లూటీచేసే
సైకోలు ,రేపిస్టులు, గుండాలు,
ఖూనీకోర్లు, స్మగ్లర్లు … రాత్రికి రాత్రి వేషం కట్టి
సన్యాసిననో .. కలియుగ దైవాన్ననో
గజానికొక్కడు తగులుతూనే …
లెక్కలేనన్ని మఠాలు, పీఠాలు మొలుస్తూనే..
కడుపులో చెయ్యిపెట్టి కష్టాలన్నీ
తోడేసి ఆశీస్సులు అందిస్తామనే
స్వాముల ముసుగులోని సోంబేర్ల
కౌగిట్లో చలికాచుకునే ఆమాత్యులూ ..
సాష్టాంగపడి ముడుపులు కట్టే పాలకులూ ..
జనంసొమ్ముతో యజ్ఞయాగాలు చేసే నేతలూ..
ఉన్న గడ్డమీద
ఆవు చేలో మేస్తుంటే .. దూడ గట్టున మేస్తుందా ?
 లోతుతెలియని ప్రవాహపు సుడిగుండాల్లోకే
 అవ్వలూ , అమ్మలూ , అక్కలూ ..
అంతా జనమంతా  .. అటే మురుగులోకే..
నదీప్రవాహంలా అలుపెరగకుండా అడ్డొచ్చే
ఆలోచనల్ని కొక్కేనికి వెళ్ళాడేసి పరుగులెడుతుంటే
డేరాలు కట్టి పీఠాధిపతులైన బురిడీగాళ్లు ..
సామ్రాజ్యాలు కాన్సర్ పుండులా విస్తరించుకుంటూ
మత్తులో, సుఖాల్లో, విందు విలాసాల్లో మునిగితేలుతూ..
గల్లీ నుండి ఢిల్లీ దాకా
బక్కచిక్కిన మనసుల్లో
కొత్తచివురుల ఆశల చిట్టా
గుర్తెరిగిన రాబందులు
మొగలిరేకుల సువాసనలు గుప్పిస్తూ
కనిపించని కత్తి వేలాడదీసి
నగ్నంగా చేసే ఉన్మాదపు ప్రేలాపనలు
హృదయాలను  హత్తుకునే  దృశ్యాలే
బతుకులు పండాల్సిన చోట
రంగు రుచి వాసన కోల్పోయిన
కర్మసిద్ధాంతపు కొలిమిలోకి విసిరేస్తుంటే
భక్తి విశ్వాసాల ముసుగులో మూఢత్వం
జడలువిప్పి వికటాట్టహాసం చేసే దృశ్యాలు
చూడలేక కళ్ళుమూసుకున్న మౌనం
పుట్టిన రాచపుండుని సర్జరీ చేసి
బోన్సాయి బతుకుల్లో భరోసా నింపమని ఆర్థిస్తోంది!
ఉలిక్కిపడి చుట్టూ పరికించా ..
దట్టమైన చీకటి బిలంలో  నేను  ..
కత్తి చేతబట్టి  వెలుతురుతీరం వెతుక్కుంటూ
సాగేక్రమంలో.. ఇప్పటివరకూ
నా కనురెప్పలకింద కదలాడింది
కలకాదు నిజమని వర్తమానం చెప్పింది
ఇప్పుడేం చేయను ?
వికలమైన మనసులోంచి పొడుచుకొచ్చిన ప్రశ్న
నేనేం చేయనూ ..?? అని
వికసించాల్సిన మెదళ్లు
నిషిద్ధలోయల్లోకి జారిపోతుంటే
నిటారుగా నిలబడాల్సిన దేహాలు
కూలిన గోడల్లా మిగిలిపోతుంటే
పుణ్య దేశం మానసికరోగుల
అభయారణ్యంగా మారిపోతుంటే
అజ్ఞానం, అంధవిశ్వాసం
శాస్త్రీయతకు ఉరితాళ్ళు పేనుతుంటే
గుండెపగిలి  కన్నీటి కుండనైన
నేనేం  చేయనూ..???
ఎప్పటికీ కదలని విగ్రహంలానో
నిశ్చల సముద్రంలానో
ప్రశాంతంగా ఉండగలనా ..?! లేదంటూ ..
అలలు అలలుగా సాగే ఆలోచనలు
ఉవ్వెత్తున ఎగుస్తూ ..కాళిక నృత్యం చేస్తున్నాయి
 ఖడ్గం అందుకుని లాజిక్ లేని కనికట్టుగాళ్ళ ను
కరిగిపోయే కాలంలో కలిపేయమంటూ
సూర్యచంద్రులు సంకేతాలిస్తున్నాయి
వి . శాంతి ప్రబోధ
11. 11.2017
(2వ కవయిత్రుల సమ్మేళనంలో చదివిన కవిత) published in Netinijam daily on 23.11.17

Tag Cloud

%d bloggers like this: