The greatest WordPress.com site in all the land!

Archive for May, 2014

ఆదిలాబాదు అడవుల్లో ..గోండు గూడేలలో ..

నేను పుట్టింది వరంగల్ జిల్లలో అయినా పెరిగిందంతా ఆదిలాబాదు జిల్లా మంచిర్యాల సమీపంలోని బుద్దిపల్లిలో. మా పెద్దమ్మలు, మామయ్య వాళ్ళ ఊరు దండేపల్లి మండలంలోని తానిమడుగు వెళ్ళినప్పుడల్లా గోండులు, నాయకపోడ్, లంబాడా గిరిజనులను చూస్తూనే ఎదిగాను. అలా నడుచుకుంటూ గుట్టల కేసి సాగిపోయే వారిని గొండులు అంటారని అప్పుడే తెలిసింది. జాకెట్ వేసుకోకుండా చీర కొంగునే వక్షస్థలంపై చుట్టుకునే వారిని వింతగా చూసేదాన్ని. వారి ఆహార్యం భిన్నంగా ఉండడం నన్ను ఆకట్టుకునేది. వాళ్ళు ముక్కుకి, చెవులకి పెట్టుకునే పెద్ద పెద్ద ఇత్తడి చెవి పోగులు, జాకెట్టు వేసుకోని చీరకట్టు, వెడల్పాటి పెదాలతో, చప్పిడి ముక్కుతో, చిన్నకళ్ళు , గుండ్రటి మొహం, నలుపు చాయతో ఉండే వారి ముఖ కవళికలు నాకు గుర్తు. వారి గూడేనికి వెళ్ళింది లేదు. ఒకసారి వెళదామని మా అన్నవాళ్ళని అడిగితే వాళ్ళ గూడేనికా .. అని, దాదాపు పది కిలోమీటర్లు నడవాలి. కనిపించే గుట్టలు ఎక్కి దిగాలి. వెళ్తే అక్కడ పదిహేనో ఇరవయ్యో కుటుంబాలు ఉంటాయి అంతే. దట్టమైన అడవిలో నువ్వు నడవగలవా .. గుట్టలెక్క గలవా అంటూ నా ఉత్సాహాన్ని నీరసపరిచాడు. అంతే మరింకేప్పుడూ ఆ ఆలోచన చెయ్యలేదు. కానీ ఆ కోరిక చావలేదని ఇప్పుడే తెలిసింది. ఇదిగో ఇప్పుడు అనుకోకుండా …
133
మా ప్రశాంతిగారు (స్టేట్ ప్రాజెక్ట్ డైరెక్టర్, ఆంధ్రప్రదేశ్ మహిళా సమతా సొసైటీ) 18వ తేదీ సాయంత్రం ఫోన్ చేసి, 22 వతేదీ సాయంత్రం దాదాపు 25 మంది రచయిత్రులు సమతానిలయానికి వస్తారని వారి ట్రిప్ గురించి చెప్పినప్పుడు నాకు తెలియకుండానే అనాలోచితంగా అడిగేశా. నేనూ రావచ్చా అని. వెంటనే ప్రశాంతి తప్పకుండా రావచ్చు అన్నారు. సత్యవతి గారు కూడా ఆనందంగా ఆహ్వానించారు. ఏదైనా నా కోసం అడగాలంటే మోహమాటపడే నేను ఎలా అడిగానా అని నాకే ఆశ్చర్యం వేసింది ఆ తర్వాత ఆలోచిస్తుంటే…

గోండుగూడెంకు వెళ్లబోతున్నానన్న ఆనందం నన్ను నిలువనీయ లేదు. అయితే వచ్చే 25 మందిలో నాకు తెలిసిన వాళ్ళు ఉంటారో.. ఉండరో .. అన్న సందేహం. ప్రశాంతి, సత్యవతి గార్లు ఉంటారు కదా, వారితో పాటు అమృతలత గారి బృందం ఉంటుంది కదా అని సర్దిచెప్పుకున్నా.. ఇలాంటి ట్రిప్స్ కి వెళ్ళినప్పుడు మనసులోని భావాలు కలబోసుకోవడానికి ప్రియ మిత్రులు లేదా నా తరహాలో ఆలోచించే వాళ్ళతో కలసినట్లుగా కొత్తవాళ్ళతో కలవలేనేమోనన్న మీమాంస ఒకవైపు ఉన్నప్పటికీ, అనుకోకుండా వచ్చిన ఈ అవకాశం వదులుకోకూడదనుకుంటున్న సమయంలో అమృతలత గారి నుండి ఫోన్ సాయంత్రం 6 గంటల వరకూ నిజామాబాద్ వచ్చేయ్యమని. ప్రోగ్రాం షీట్ తో పాటు పార్టిసిపెంట్స్ లిస్టు పంపారు. ఆవిడ ప్లాన్ చేసిన షీట్ చూడగానే అమ్మ హేమలతాలవణం గుర్తోచ్చారు. ప్రతిదీ ఒక పద్దతిగా చక్కటి ప్రణాళికతో చేయడం, ఎంత చిన్న విషయాన్నైనా వదలకుండా పర్యవేక్షించడం హేమలతగారి తర్వాత అమృతలత గారినే చూశాను. అందుకే ఆ నిర్వహణా సామర్ద్యమే విజయాసంస్థలు ఊడల మర్రిలా విస్తరించడానికి కారణమై ఉంటుందనిపించింది.

*** **** ****
మధురమైన అనుభూతుల్ని, అనుభవాల్నిమదిలో పదిల పరుచుకున్నాను.

ట్రాక్టర్ పై మా ప్రయాణం గులకరాళ్ళు, బండరాళ్ళతో కూడిన పాములా మెలికలు తిరిగిన బాటలో గుట్టలు, వాగులు వంకలు పెద్ద పెద్ద చెట్లు దాటుతూ సాగింది. విప్ప, నల్ల మద్ది, తెల్లమద్ది, టేకు, మోదుగ, తునికి, కుంకుడు, ఉసిరి, దిరిశెన, జువ్వి, మామిడి, ఈరికి వంటి ఎన్నో మొక్కలు, చెట్లు, వృక్షాలు .. ఈరికి చెట్టు చూడగానే మా పొలాన్ని వోరుసుకుంటూ పారే ఒర్రే, అది దాటగానే ఉండే ఈరికి చెట్టు, ఆ చెట్టెక్కి మేం కోసుకు తిన్న ఈరికి పళ్ళు గుర్తొచ్చాయి. కాస్త జిగురు జిగురు గా ఉండే ఆ పళ్ళు కోసం మేం పోట్లాడుకున్న క్షణాలు, అవి తింటూ చెట్లపై గెంతే కోతులకు మేం పోటీ అయ్యామని మమ్మల్ని గుర్రుగా బెదిరిస్తూ చూడడం .. మా వెంట మా బూంటి (పెంపుడు కుక్క) లేకపోతే అవి మాపై పడి కసి తీర్చుకునేవే.. మా పొలం వెనక ఉన్న వాగుల్లో వోర్రెల్లో ఈత కొట్టడం, ఆ నీళ్ళలో తిరిగే బుల్లి బుల్లి చేప పిల్లల్ని దోసిట్లోకి పట్టుకోవడాని చేసే ప్రయత్నాలూ .. చెలిమెలు తీసి ఆకులతో చేసిన దోప్పలతోనో , దోసిట తోనో నీళ్ళు తాగడం వంటి జ్ఞాపకాలు నన్ను ముసిరివేస్తుండగా… మాటలు.. పాటలు .. కలబోసుకుంటూ.. ఒక్కోరకం చెట్టు చూస్తూ దాని గురించి చెప్పుకుంటూ విప్పచెట్టుకోసం కళ్ళతో అన్వేషిస్తూ.. రక రకాల ఆకులు గమనిస్తూ .. ఆకాశంకేసి చూసే చెట్ల కొమ్మలు ఆకుల మధ్యనుండి తొంగి చూసే ఆకాశాన్ని, ఆకారాలు మార్చుకుంటూ సాగే మబ్బు తునకల్ని .. అడవి మల్లెలు వాసనల్ని ఆస్వాదిస్తూ .. ఆ వృక్షాల మధ్య కన్పించిన బాదం చెట్టు చూసి ఆశ్చర్య పోతూ .. . అంత్యాక్షరి ఆడుతూ వెళ్తోంటే మధ్యలో పత్తి , గోధుమ, శనగ, పైర్లు గమనిస్తూ .. ఖానాపూర్ మండలంలోని బుర్కరేగడి చేరాం .. అంతా తమతమ పనులు ఆపి మమ్మల్ని వింతగా, చిత్రంగా చూస్తూ .. ఏ పల్లెకు వెళ్ళినా ముందుగా పలకరించే కల్లు దుకాణం కాకుండా, పిల్లలూ-పెద్దలూ .. గోవులూ .. మేకలు .. మాకు ఆహ్వానం పలుకుతూ .
128
ఒకే ఒకవీధి . మా పెద్దమ్మ వాళ్ళ ఊరు తానిమడుగులాగే . ఆ వీధికి అటూ ఇటూ ఇళ్ళు. అన్నీ తూర్పుకు నడిచే విధంగా .. ఆ ఇళ్ళ ముందు నాగలి, గొర్రు, ఎడ్ల బండి, బండి చక్రాలు. వాటిని చూస్తుంటే నా ప్రాణం లేచి వచ్చినట్లయింది. ఎప్పుడో కోల్పోయినవాటిని పొందిన భావన.
ఇంటి ముందున్న దడికి కాసి ఎండిపోతున్న చిక్కుడు కాయలు, 8 ఆకారంలో ఉన్న సోరకాయలు .. కొత్తలు పండుగ చేసుకునే వరకూ వాళ్ళు వాటిని కోయరట ! తినరట !!
137

ఇళ్లన్నీ దగ్గర దగ్గరగా .. 58 కుటుంబాలు. ఎక్కువగా కూన, రేకుల ఇళ్లే. ఒకే ఒక గది.ఇటుక గోడలతో పాటు , టేకువంటి కర్రల్ని గోడలకి వాడడం చుస్తే వాటి విలువ తెలియదనిపించింది. ఒక్క గదిలోనే కుటుంబమంతా. ఒకప్పుడు అన్నీ గుడిసెలే ఉండేవట. ఊళ్ళో విద్యుత్ సౌకర్యం ఉంది. ఊరంతా కలసి విద్యుత్ లైన్ వేసుకున్నారట. ఎవరికీ మీటర్లు లేవు. ఎప్పుడో ఒకసారి ఆరోగ్యకార్యకర్త చుట్టం చూపుగా వస్తుండట. రావాలన్నా కష్టమేగా ..! ఎవరికి ఏ సమస్య వచ్చినా 10 కి. మీ . నడచి మొండి గుట్ట వస్తే అక్కడినుండి నిర్మల్ వెళ్ళవచ్చు . లేవలేని పరిస్థితిలో ఉన్నవారిని రెండు కర్రలపై (పాడె కట్టినట్లుగా కట్టి ) వారిని మోసుకు పోతారట. ప్రాథమిక పాటశాల ఉంది. పంతులు రోజూ కాకపోయినా వస్తాడట.

గూడెంలో కల్లు తాగే అలవాటు కొద్దిమందికి మాత్రమే ఉందట. తాగాలనుకునే వారు 8కి. మీ . దూరంలోని మరో గ్ర్రామం నుండి తెచ్చుకు తాగుతారట. చాలామంది యువకులు పొగ తాగుతారు. ఒకరు మాత్రం నిర్మల్ లో ఇంటర్ చదువుతున్నాడు. అది చదవడమే వాళ్లకి ఎక్కువ అనుకుంటారు. ఆడ పిల్లలు ఎవరూ హై స్కూల్ చదువుకోలేదు. నెలసరి దినాల్లోనూ, పురుడు ఆతర్వాత కొన్ని రోజులూ ఇంట్లోకి రానివ్వరట. దూరంగా ఒక గుడిసెలో ఉంటారట. నేను అలా గోండి మహిళలతో ముచ్చట్లాడుతుండగానే డప్పు శబ్దం. అక్కడున్న అందరినీ ఆకట్టుకుంటూ .. అటుకేసి నాలుగడుగులేస్తే ఒళ్లంతా నలుపురంగు పులుముకొని విచిత్ర వేషధారణలో నలుగురు యువకులు . 142వారి తలలపై నెమలి పించాల్తో చేసిన గుస్సాడి కిరీటం/పాగా , దానిపై కొమ్ములు ఆ రెండు కొమ్ముల మధ్య రెండు అద్దాలు, ఎడమ భుజం పై జింక తోలు, మెడలో గవ్వలు , తుంగ గడ్డల పూసలతో చేసిన హారాలు, నడుముకు లంగాలాంటి వస్త్రం, దానిపై ఒక గంట, మణికట్టుకు మువ్వలు , గంటలు కట్టుకొని, కాళ్ళకి గజ్జెలు ధరించారు. చేతిలో చిన్న రోకలి నలుపు రంగు పులుముకున్న మొహంపై కళ్ళ దగ్గర చారికల్లా చర్మం తొంగిచుస్తూ ..కృత్రిమ గడ్డాలు, మీసాలూ, చేతిలో కర్ర పట్టుకుని డప్పు వాయిద్యానికి అనుగుణంగా అడుగులు వేస్తూ … గుస్సాడి నృత్యం చేస్తూ .. మొదట మెల్లగా ప్రారంభమైన వాద్య శబ్దం రాను రానూ పదవిన్యాసంతో పాటు ఉధృతమవుతూ.. 141మా అందరిలో ఉత్తేజం కలిగిస్తూ .. అందరినీ ఆ నృత్యంలోకి రా రమ్మని ఆహ్వానిస్తూ .. నాగరిక సమాజానికి దూరంగా వీరు వేసే దరువు కొండా కోనల్లో మారుమోగుతూ … గోండుల సంస్కృతిలో మమ్మల్ని భాగం చేస్తూ .. మహిళలూ నృత్యగానాలు మొదలు పెట్టారు.. 147మా బృంద సభ్యులూ జత కలిసి స్టెప్పు లేశారు.

రాజగోండులకు పెద్ద పండుగ దీపావళి అట. దీపావళికి ముందు వచ్చే పున్నమి నుండి నరక చతుర్దశి వరకూ గోండులు ఆటపాటలతో కాలాక్షేపం చేస్తారట. దీన్ని ‘దండారి ‘ పండగ అంటారట. గుస్సాడి నృత్యం చేసేవారిని దేవతలు ఆవహిస్తారని వారి నమ్మకం. చాలా నిష్టగా ఉండి గుస్సాడి నృత్య సాంప్రదాయిక వస్త్ర ధారణ చేస్తారట. నృత్యకారుడి చేతిలో ఉండే రోకలి లాంటి కర్రను తాకితే జబ్బులు రావని, వచ్చినా నయమవుతాయని వారి నమ్మకం. ఈ పండుగను తమ గ్రామంలో జరుపుకోవడమే కాకుండా చుట్టుపక్కల గ్రామాలలో సంబంధాలు పెంచుకుంటూ దండారి బృందమంతా మరో గ్రామానికి అతిథులుగా వెళ్తారు. వారికి పొరుగూరు వారు అతిథి మర్యాదలతో స్వాగతం పలుకుతారు. అక్కడ వారి ఆట పాటా ప్రదర్శిస్తారు. తమ గూడేలు , వ్యవసాయ భూములు , తమ కుటుంబాలు చల్లగా ఉండాలని కోరుతూ ఈ పండుగను జరుపుకుంటామని నారాయణ చెప్పారు. ఇలా చుట్టుపక్కల వారితో స్నేహ సంబంధాల్ని పెంచుకుంటూ, ఆనందాన్ని పంచుకుంటూ విందు వినోదాలతో కాలక్షేపం చేయడం వారికేంతో ఇష్టమట.

మాములుగా తమ పండుగ సమయాల్లో, జాతరలు, ఉత్సవాల సమయాల్లో మాత్రమే గుస్సాడి నృత్యం చేసే వీరు మాకోసం చేయడం మాకిస్తున్న గౌరవంగా భావించాం. వారి ఆత్మీయత, స్నేహభావం చూస్తే ముచ్చటేసింది.

*** **** ****

ఝోడేఘాట్ వెళ్తున్నామన్న ఉద్విగ్నత మనసులో .. అల్లంరాజయ్య, సాహు లు రాసిన కొమురం భీం నవలలో అతని గురించి చదివి ఉండడంతో. ఆనాటి నిజాం ప్రభుత్వం గిరిజనుల పంటల్ని దోచుకు పోతుంటే, మేకలను గొర్రెలను ఎత్తుకు పోతుంటే ఎదురు తిరిగిన వాళ్ళని చిత్రహింసలకి గురిచేస్తూ అక్రమ కేసులు బనాయిస్తూ, గూడేలను తగలబెడుతుంటే సహించలేక తిరగుబాటు చేసశాడు కొమురం భీం. కొందరు ద్రోహుల వల్ల శత్రువుల చేత చిక్కి ఝోడేఘాట్ లో ప్రాణాలు అర్పించిన అమరుడి తలపులతో సాగింది ప్రయాణం .. జల్, జంగిల్, జమీన్ పై హక్కు కోసం రక్తం చిందించిన కొమురం భీం తో పాటు మరో 11 మంది గోండు వీరులను తనలో ఇముడ్చుకున్న ఆ నేలపై అడుగుపెట్టడం .. వారి అమరత్వానికి చిహ్నంగా వెలసిన స్తూపం.. మాలో తెలియని స్పూర్తిని నింపింది.
156

157
గొండి, తెలుగు, మరాఠి, హిందీ భాషా పదాలు మిళితమై కనిపిస్తాయి వారి మాటల్లో. గొండులతో పాటు కొలామ్, ప్రదాన్(పర్ధాన్), ఓజ, తోటి వంటి గిరిజన తెగలు అక్కడ ఉన్నాయి. కొలామి భాష గురించి ద్రావిడ భాషల గురించి చదివినప్పుడు విని ఉన్నాను. అతి కొద్ది మంది మాత్రమే ఆ భాష మాట్లాడేవారు మిగిలి ఉన్నారని వారు మన రాష్ట్రంలో ఆదిలాబాదు జిల్లాలోను, ఉత్తర భారత్ ఒకదగ్గర మాత్రమే కొలామి భాష మాట్లాడేవారు ఉన్నారన్న విషయం గుర్తొచ్చింది. అయితే ఇప్పుడు ఆ కొలామి తెగవారు తెలుగు , గోండి భాషలు మాట్లాడడంతో కొలామి భాష అంతరించిపోతున్న జాబితాలో చేరింది.

పర్ధాన్ వాళ్ళే ఈ ప్రదాన్ లు అని సాకృబాయి చెప్పినప్పుడు మా బుద్దిపల్లిలో ఉండే పర్దాన్ వాళ్ళు గుర్తోచ్చారు. పర్దాన్ లు , కోలాములు గోండులకన్నా తక్కువ స్థాయి వారట!.

ఒకప్పుడు స్వతంత్రంగా రాజ్యాలేలిన గోండులు … వారికి చెందిన కోటలు ఇప్పటికీ శిథిలావస్థలో ఆదిలాబాదు జిల్లాలో కనిపిస్తాయని గుర్తొచ్చి ప్రస్తుత వీరి జీవనాన్ని చూసి మనసు మూగదయింది. దాదాపు 500 ఏళ్ళు పాలించిన రాజగోండులు అంతరించి మరట్వాడా రాజులు చేతిలోకి అటునుండి నిజాం చేతిలోకి వాళ్ళ రాజ్యం పోవడంతో వారు చెల్లాచెదురు అయి ఉంటారేమో ..
ఇప్పటికీ పెళ్ళిళ్ళు , పండుగలు -పబ్బాలూ , ఇతర సాంప్రదాయక వ్యవహారాలు మాత్రం తమదైన ప్రత్యెక పద్దతుల్లోనే జరుపుకోవడం విశేషం.

విస్తారమైన అడవి వున్న ఆదిలాబాదు అడవుల్లో పోడు వ్యవసాయం చేసి సాంప్రదాయక పంటలైన జొన్న, సజ్జ, కొరలు, కంది, పెసర, ఆముదాలు, నువ్వులు, కుసుమలు వంటి వర్షాధార పంటలు పండించే వీరి భూములపై మైదాన ప్రాంతాల వాళ్ళ కళ్ళు పడి భూమి వారి చేతుల్లోకి బదిలీ అవడం , రిజర్వ్ ఫారెస్ట్ విధానాలు వీరిని తామున్న అడవి నుండి వెళ్లగోట్టాయని, ప్రభుత్వ అటవీ చట్టాలు కూడా అడవి బిడ్డల బతుకు దుర్భరం చేస్తున్నాయని బుర్కరేగడిలో వారి నాయకుడు చెప్పినప్పుడు బలవంతమైన సర్పం చలి చీమల చేత చిక్కి చావదా అన్న ఆలోచన ..

గోండు భాషలో కొన్ని పుస్తకాలు లభ్యమయ్యాయని అయితే అవి చదవడం తెలిసిన వాళ్ళు ముగ్గురు మాత్రమే ఉన్నారని ఎక్కడో జయధిర్ తిరుమలరావు గారి వ్యాసం చదివి ఉన్నా. గొండి భాషలో పుస్తకాలని విడుదల చేస్తున్నారని సాక్రుబాయి ద్వారా విన్నప్పుడు కలిగిన సంతోషంతో అంతరించి పోతున్న భాషని కాపాడిన భాషభిమానులకు మనసులోనే అభినందనలు తెలుపుకున్నా.

మైదాన ప్రాంతాల వారి ప్రభావంతో, పురుగు మందుల కంపెనీల మాటల హోరుతో పత్తి పంట వేసి ఎంత నష్టపోతున్నది వారు తెలుసుకోలేకపోతున్నారని కెరెమెరి మండలంలోని ఝరి గ్రామానికి వెళ్ళినప్పుడు పదవీ విరమణ చేసిన వ్యవసాయదికారి రాజయ్య ఆవేదన అక్కడి చెలకలను చేలను చూసినప్పుడు అర్ధమయింది. జీవవైవిధ్యం మాట్లాడుతూ ఇట్లాగే ఇబ్బడి ముబ్బడిగా ఎరువులు, పురుగు మందులు వాడుతూ పొతే మరో నలబై యాబై ఏళ్లలో భూమి చచ్చిపోతుంది. అందుకే మనిషిని, భూమిని కాపాడేపనిలో ఉన్నామని చెప్పినప్పుడు ఒళ్ళు పులకరించింది. సాంప్రదాయిక జొన్న, మచ్చ కంది వంటి విత్తనాలను ఊరు ఊరు తిరిగి సేకరిస్తూ, సేద్యం చేస్తూ ఆ పంటలను ఎక్కువమొత్తంలో పండించడానికి ప్రయత్నాలు చేస్తున్న వారికి శిరస్సు వంచి నమస్కరించాలనిపించింది.

కుసుమల్తో చేసిన కారప్పొడి, మక్క గట్క జీవితంలో మొదటిసారి రుచి చూసాను. ప్రకృతి ఒడిలో పెరిగే వారు పండించే పంటలు, వారు తీసుకునే ఆహారపు అలవాట్లు నాగరిక ప్రపంచంలో మనం తీసుకునే ఆహారపు అలవాట్ల కంటే చాలా ఆరొగ్యకరమైనవి. అయితే, మూడు పూటలా ముద్ద దొరకడమే వారికి గగనం.. అందుకేనేమో అక్కడ ఒక్కరంటే ఒక్కరు కూడా లావుగా కనిపించలేదు. వారు తినే ఆ కొద్ది తిండి వారి నడకకే సరిపోదేమో .. పత్తి, కంది తదితర పంటలకు వేసే పురుగుమందులు, రసాయన ఎరువులు కొండ వాలులో పారే వోర్రెల్ని , వంకల్ని కలుషితం చేయడం , ఆ నీటినే ఈ అడవిబిడ్డలు తాగడం వల్ల గతంలో వచ్చే మలేరియా , టైఫాయిడ్, డయేరియా వంటి జబ్బులే కాకుండా ఇతర ప్రాణాంతక జబ్బులు కూడా వచ్చి ప్రాణాలు కోల్పోవడం పెరిగిపోతోందట. వేసవిలో గుక్కెడు నీటికోసం కటకటలాడే వారి బతుకు చిత్రం గురించి విని మనసు ఆవిరయింది.
153
కొత్త పాత లేకుండా అంతా కలసి పోవడం, ఎవరికీ తెలిసిన విషయాలు వారు పక్క వారితో పంచుకోవడం, అమృతలత గారి ఆత్మీయ ఆతిధ్యం, వారి బృంద ప్రదర్శనలు, మొండిగుట్టలో కల్పన గారి కుటుంబం చూపిన ఆప్యాయత, ఏర్పాట్లు, పొచ్చెర జలపాతం లో జలకాలాటలు, కుంటాల అందాలు, ఘాట్ రోడ్ లో కెరిమెరి వైపు సాగిన ప్రయాణం, ఓజ కళాకారుల అద్భుతమైన పనితనం అన్నీ మా మనసులో ముద్రించుకుని సమతానిలయానికి ప్రయాణమయ్యాం.

రెండు రోజులు మరో కొత్త లోకంలో విహరించి రావడానికి ఎంతో శ్రమకోర్చి ఏర్పాట్లు చేసి, ఎవరికీ ఏ ఇబ్బందీ కలగకుండా చూసుకున్న అమృతలత, ప్రశాంతి, సత్యవతి గార్లకు కృతజ్ఞతలు.

వి. శాంతిప్రబోధ

published in Bhumika magazine in March-April 2014

Tag Cloud

%d bloggers like this: