The greatest WordPress.com site in all the land!

Archive for January, 2014

యువత- పావన నవ జీవన బృందావన నిర్మాతలు కావాలి

యువత గమనం – గమ్యం

ఇప్పుడు అందరి దృష్టి యువతపైనే. ఆశలూ యువతపైనే. దేశ భవిష్యత్తూ, జాతి భవిష్యత్తూ యువతపైనే అనే. కారణం అమెరికా జనాభాకి సమానంగా మన దేశంలో యువత ఉండడం. దేశ జనాభాలో యువత అరవై శాతం పైనే కావడడం. అంటే అద్భుతమైన మానవ వనరులున్న దేశం మనది. వాటిని మనం సక్రమంగా వినియోగించుకుంటే, జాగ్రత్తగా కాపాడుకుంటే దేశ ప్రగతిలో భాగస్వాములుగా చేస్తే ప్రపంచ దేశాలకు ధీటుగా మనం ఎన్నో అద్భుత ఆవిష్కరణలు చేయొచ్చు. అయితే, నేటి యువత తీరుపై పై అనేక విమర్శలూ, ఫిర్యాదులూ ఉన్నాయి. ఈ సమయంలో యువత తీరుతెన్నులు, వారికున్న అవకాశాలు అవరోధాలు ఏవిధంగా ఉన్నాయో ఒకసారి అవలోకిద్దాం .

‘కొంత మంది యువకులు పుట్టుకతో వృద్దులు .. కొంత మంది యువకులు ముందు తరం దూతలు… పావన నవజీవన బృందావన నిర్మాతలు’ అన్నారు శ్రీశ్రీ . ఈనాడు మన ముందున్న యువతలో అధిక శాతానికి మొదటి వాక్యం చక్కగా సరిపోతుంది. అన్వయించుకుంటే జవసత్వాలుడిగిన వృద్దులే కాదు అన్ని రకాల అవకరాలున్నట్లు తోస్తుంది. వ్యవస్థ భ్రష్టు పడిపోయింది, ఇప్పుడు ఎవరూ ఏమీ చేయలేరు అనే నిరాశావాదంతో మనము ఏమీ చేయలేమనే నిరుత్సాహం, నిస్ప్రహతో కొట్టుమిట్టాడుతోంది యువత. ఆధునిక విజ్ఞానం అందించిన శాస్త్ర సాంకేతిక విజ్ఞానాన్ని తెలిసో తెలియకో తమ వినాశనానికి సమాజ అధోగతికి ఉపయోగిస్తున్నారు.

అసలు వ్యవస్థ అంటే ..? ఎవరూ .. మనమే .. వ్యక్తులమే. అంటే మనం మారితే, వ్యక్తులు మారితేనే కదా వ్యవస్థ మారుతుంది. చీకటిలో కూర్చొని చీకటి .. చీకటి అని తిట్టుకున్నా , అరచినా, ఏడిచినా నా తల రాత, నా దురదృష్టం అని నెత్తి నోరు బాదుకున్నా ఆ చీకటి పోతుందా? పోదు. ఎవరో ఒకరు దీపం వెలిగించాలి. వెలుతురు పూలు పూయించాలి. ఇదీ అంతే కదా !

యువత అంటే ఎవరు?

15 నుండి 24 ఏళ్ల మధ్యవారిని యువతగా పేర్కొంది ఐక్య రాజ్య సమితి. యువత వయస్సుని ఒక్కో ప్రాంతం ఒక్కోలాగా పేర్కొంది. మన దేశంలో15 – 35 ఏళ్ల లోపు వారిని మన రాజ్యాంగం యువతగా చెపుతోంది. భారత జనాభాలో దాదాపు 60 శాతం ఆ వయస్సులో వారే. 2020 నాటికి 64% యువత కానుంది. అంటే ప్రతి ముగ్గురిలో ఒకరు యువతే. మన దేశం ప్రపంచంలోనే యువత అధికంగా ఉన్న దేశంగా మారుతుంది .

యువత – ఆరోగ్యం

నేటి యువత ఆరోగ్యం కోసం జిమ్ లకి, యోగా సెంటర్ లకి, పరుగులు పెడుతున్నారు కానీ తాము తీసుకునే ఆహారంపై శ్రద్ధ చూపడం లేదు. పిజ్జాలూ, బర్గర్లు , ఐస్ క్రీంలు, చిప్స్ వంటి వాటితో ఫాస్ట్ ఫుడ్ సెంటర్లలలో కడుపు నింపుకునే యువత ఎక్కువై పోయింది. అవసరానికి మించిన కొవ్వు పదార్దాలు, పిండి పదార్ధాలు తీసు కోవడం, వ్యాయామం, నడక లేక పోవడం తో అనేక సమస్యలకు గురవుతున్నారు. చదువుల్లో, ఉద్యోగంలో వత్తిడి తట్టుకునే మార్గాలు లేక తీవ్ర మానసిక శారీరక రుగ్మతలకు లోనవుతున్నారు. డయాబెటిస్, రక్త పోటు, ఊబకాయం, దానితో వచ్చే గుండె సంబంధ వ్యాధులు, కాన్సర్ వంటి రుగ్మతలకి చిన్న తనంలోనే గురవుతున్నారు.

దేశ జనాభాలో 21 శాతంగా ఉన్న యువతలో (10- 19 వయసు) ఆత్మహత్యా ధోరణి పెరిగిపోయింది. ఏడాదికి 5 నుంచి 10 శాతం పెరుగుతోందని బెంగుళూరు లోని నిమ్ హాన్స్ సంస్థ నివేదిక తెలిపింది. 25. కోట్ల మందికి ‘జాతీయ యుక్త వయస్కుల ఆరోగ్య కార్యక్రమానికి శ్రీకారం చుట్టారు. యవత శారీరక మానసిక ఆరోగ్యంపై ప్రత్యేక దృష్టి పెడుతున్నారు.

యువత – విద్య

“క్రీస్తు పూర్వం 6వ శతాబ్దం నుంచి క్రీస్తుశకం 12వ శతాబ్దం వరకూ తక్షశిల, నలంద, విక్రమశిల తదితర విశ్వవిద్యాలయాలకు విదేశాలనుండి చదువుకునేందుకు వచ్చేవారు. ప్రస్తుతం మన విద్యార్థులు విదేశాలకు చదువు కోసం వెళుతున్నారు. ఈ పరిస్థితి ఎందుకు వచ్చిందో సమిక్షించుకోవాలి. విద్యా రంగంలో సౌకర్యాలు లేని రోజుల్లో సివి రామన్, హరగోవింద్ ఖురానా వంటి శాస్త్రవేత్తలు ఇక్కడే చదువుకుని నోబెల్ సాధించారని గుర్తుంచుకోవాలి . ప్రస్తుతం సౌకర్యాలు పూర్తి స్థాయిలో అందుబాటులో ఉన్నందున పరిశోధన, అభివృద్ధి రంగాల్లో నాణ్యత పెంపొందించి కొత్త ఆవిష్కరణలకు ఉన్నత విద్యాసంస్థలు నాంది పలకాలని ‘ ఆకాంక్షించారు భారత రాష్ట్రపతి ప్రణబ్ ముఖర్జీ .

ఒకప్పుడు సామాజిక స్పృహతో, సామాజిక చైతన్యంతో నడచిన విద్యాలయాలు, విశ్వవిద్యాలయాలు పట్టభద్రులను ఉత్పత్తి చేసే కేంద్రాలుగా మారాయి కానీ, విజ్ఞాన భాండాగారాలుగా లేవు. పట్టభద్రులైన యువత, శాస్త్ర సాంకేతిక పరిజ్ఞానాన్ని, వైద్య విజ్ఞానాన్ని అందుకున్న యువత కూడా దేశ శ్రేయస్సుకోసం, జ్ఞానాన్వేషణ కోసం కాకుండా కాసుల వేటలో విదేశాలకి ప్రయాణమవుతున్నారు. అందుకు కారణం తల్లిదండ్రులు, గురువులు, ప్రభుత్వాలు, సమాజం. యువతకు స్ఫూర్తి నివ్వాల్సిన తల్లిదండ్రులు మార్కులు, ర్యాంకులే ధ్యేయంగా తమ పిల్లల్ని తోముతున్నారు. గురువులు తమ విద్యార్థిలో నిగూఢమై, నిద్రాణమై ఉన్న జ్ఞానాన్ని, సృజనాత్మక శక్తుల్ని వెలికి తీసి ముందుకు నడిపించాలి కాని వారిని తీవ్ర వత్తిడికి గురి చేస్తున్నారు. నేటి యువతలో అధిక భాగం విద్యని జ్ఞానాన్ని అందించే వనరుగా కాకుండా ఉపాధి మార్గంగానే చూస్తున్నారు.

ఉన్నత విద్యకి వెళ్ళేవారు ఇతర దేశాలతో పోల్చినప్పుడు మనవాళ్ళు చాలా తక్కువే. అమెరికా యువతలో 92శాతం, ఇంగ్లాండ్ లో 52 శాతం, జపాన్ లో 45 శాతం అయితే మన దేశంలో ఉన్నత విద్యకు వెళ్ళేవారు 7 శాతం మాత్రమే.

దక్షిణాది రాష్ట్రాలు ఉత్తరాది కంటే కాస్త మెరుగు. దేశ యువతలో పదవతరగతి వరకూ చదివే వారు సగం కూడా లేరు. ఆ పై చదివే వారికి ప్రమాణాలతో కూడిన విద్య అందడం లేదు. ఏ దేశమైనా ముందుకు సాగాలంటే, అభివృద్ధి చెందాలంటే వనరులతో, ప్రమాణాలతో కూడిన విద్య కొంతమందికే పరిమితం కాకూడదు. అందరికీ అందాలి. యువత వాటిని అంది పుచ్చుకుని దేశ అభివృద్ధిలో భాగస్తులు కావాలి.

యువత – ఉద్యోగ అవకాశాలు

అనతర్జాతీయ ప్రమాణాల ప్రకారం 15-34 సంవత్సరాల మధ్య వయస్సు కలిగిన యువత ఉత్పత్తి సామర్థ్యం ఎక్కువ. కానీ మన దేశంలో యువతకి తగిన ఉపాధి అవకాశాలు ఉండడం లేదు. 2009లో నిర్వహించిన ‘గ్లోబల్ ఎంప్లాయిమెంట్ ట్రెండ్స్ ఫర్ యూత్ ‘ సర్వే నివేదిక ప్రకారం ప్రపంచ వ్యాప్తంగా 8.10 కోట్ల యువత ఉపాధి లేక కొట్టుమిట్టాడుతున్నారు. అందులో 36 శాతం మంది ఒక్క మన దేశంలోనే ఉన్నారంటే పరిస్థితి ఎంత తీవ్రంగా ఉందొ అర్ధం అవుతుంది. మన దేశంలో 49% యువత మాత్రమే ఉపాధి అవకాశాలు పొందుతున్నారు. వారిలో 93 శాతం అసంఘటిత రంగంలోనే ఉపాధి అవకాశాలు పొందుతున్నారు. ఉన్నత విద్యావంతుల సంఖ్య పెరుగుతున్నా వారు తమ చదువుకు తగ్గవి కాకుండా ఏదో ఒక ఉద్యోగం చేయాల్సిన పరిస్తితి. వ్యవసాయంలో యాంత్రికికరణ వల్ల ఆ రంగంపై ఆధారపడ్డ అధిక శాతం యువత పని లేక వట్టి పోతోంది. ఇక విద్యావంతులైన యువత కెరీర్ కోసం ఉరుకులు పరుగులతో తన చుట్టూ ఉన్న సమాజాన్ని పట్టించుకోవడం లేదు.

యువత – సృజనాత్మకత

సృజనాత్మకత అంటే ఆధునికంగా కనిపించడం, అలంకరించుకోవడం , ఆడంబరాలు ప్రదర్శించడం అనుకుంటారు కొందరు. సృజనాత్మకత అంటే విశాల దృక్పథంతో, వికసించిన వ్యక్తిత్వాలతో సమాజ శ్రేయస్సు కోసం ఉపయోగపడే జీవనం కోసం కొత్తగా ఆలోచించడం. ప్రపంచాన్ని ముందుకు నడపడం కోసం అన్వేషణలు చేయడం, మేధో మధనం చేయడం, శాస్త్ర సాంకేతిక అభివృద్ది కోసం కృషి చేయడం. పరిశోధనా ఫలాలు సమాజానికి అందించడం.

యువత – రాజకీయాలు

ప్రజాస్వామ్యం మీద నమ్మకం లేక పోవడం. రాజకీయ పార్టీలపై విశ్వాసం లేకపోవడం, రాజకీయ వ్యవస్థకి దూరంగా ఉండడం మాకు సంబంధించిన విషయం కాదని భావించడం. ఓటింగ్ లో పాల్గొనక పోవడం . ఎన్నికలకు దూరంగా ఉండడం చేస్తోంది నేటి యువత.

స్వాతంత్రోద్యమంలో ఉత్తుంగ తరంగాలై యువత పాల్గొంది. ఆంగ్లేయుల గుండెల్లో నిదురించిన అల్లూరి, దేశ స్వాతంత్ర్యం కోసం ప్రాణాలు ఫణంగా పెట్టిన భగత్ సింగ్ వంటి ఎందరో యువత పరిస్థితులకు ఎదురొడ్డి పోరాడారు. ప్రాణాలు కోల్పోయారు. నేటి యువతలో ఆనాటి స్ఫూర్తి కొరవడింది. రాజకీయాలంటేనే అంటరానివిగా చూస్తున్న వారి ఆలోచనల్లో ఇప్పుడిప్పుడే కొద్దిగా మార్పు వస్తోంది.

1952లో ఆనాటి పార్లమెంటులో అక్షరాస్యతా శాతం చాలా తక్కువ (12% శాతమే.అందులోను గ్రాడ్యుయేట్స్ నాలుగు ఐదు శాతమే ) ఉన్నా చక్కని చర్చ జరిగి చట్టాలు వచ్చేవి. కాని ఇప్పుడు పార్లమెంటు సభ్యుల్లో 64 శాతం గ్రాడ్యుయెట్ లు ఉన్నా ఏమి చర్చలు చేస్తున్నారో మనకు తెలిసిందే. అయితే, యువత తలచుకుంటే చరిత్ర తిరిగి రాయగలదని అనేక దేశాల చరిత్రలు చూస్తే తెలుస్తుంది. నియంతల కుర్చీలను కుదిపి కూల్చేసింది. నేతల రాతలు తారుమారు చేసింది యువతే. ఒక్కొక్కరూ అగ్ని శిఖల్లా ఉద్యమ పతాకలు చేతపట్టి ముందుకు సాగింది యువతే. క్యూబాకి విముక్తిని ప్రసాదించిందీ యువతే. ఈజిప్ట్ తెహ్రిర్ స్క్వేర్లో విప్లవాగ్ని రగిలించింది యువతే.

నేటి యువత (47 శాతం) సోషల్ మీడియాని బాగా వాడుతోందని గమనించిన రాజకీయ పార్టీలు సోషల్ మీడియా ద్వారా యువతని ఆకర్షించే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. సోషల్ మీడియాని ప్రచార మాధ్యమంగా ఉపయోగిస్తున్నారు. నిన్నటికి నిన్న దేశ రాజధానిలో కొత్త చరిత్ర లిఖించింది యువతే అన్న విషయం మనం మరచిపోకూడదు. ఇది ఈనాటి రాజకీయాల్లో కొత్త అధ్యాయం. ఈ మధ్య జరిగిన ఎన్నికల్లో ఆమ్ ఆద్మీ పార్టీ తరపున పోటీ చేసి గెలిచినవారంతా యువతే కావడం మనం గమనించాలి. అవినీతికి వ్యతిరేకంగా సాగిన ప్రచారం చూస్తే, వారి విజయాన్ని చూస్తే యువతపై మరిన్ని ఆశలు పెరుగుతున్నాయి. అలాంటి యువత వట్టి పోకూడదు. ఓటనే బ్రహ్మాస్త్రంతో నవ చరిత్ర సృష్టించాలి.

యువత – కాలక్షేపం

నేటి యువతకి లైఫ్ అంటే సెలబ్రేషన్. క్లబ్ లు, పబ్ లు, సినిమాలు, షికార్లు, టీవి, ఇంటర్నెట్, సెల్ఫోన్ లతో కాలక్షేపం. మారుమూల పల్లెలకి ఈ వాతావరణం వచ్చేసింది. తినడానికి తిండి లేక పోయినా ఇంట్లో టీవి, చేతిలో సెల్ఫోను ఉండడం సాధారణం అయిపొయింది. ప్రజల్లోకి, వారి జీవనంలోకి అంతగా చొచ్చుకుపొయిన సాధనాలు ఎలా ఉపయోగపడుతున్నాయో చూద్దాం. కొన్ని మీడియా సంస్థలు సమాజ క్షేమాన్ని విస్మరిస్తున్నాయి. బాధ్యతారహితంగా ప్రవర్తిస్తూ యువతను పెడదోవ పట్టించే అశ్లీల కార్యక్రమాలు మళ్ళీ మళ్ళీ చూపిస్తూ ప్రేరేపిస్తున్నాయి. మంచి చెడుల విచక్షణ మరచి యువతను లక్ష్యంగా చేసుకొని సొమ్ము చేసుకుంటున్నాయి. యువతను ఆదర్శంగా మలచాల్సిన మీడియా అందుకు భిన్నంగా వారు పెడదోవ పట్టేందుకు వీలుగా క్రైమ్ స్టోరీలు మళ్ళీ మళ్ళీ వేస్తూ ఆవిధంగా ప్రేరేపిస్తున్నారు.

నేటి యువత అశ్లీల దృశ్యాలు, బూతు బొమ్మలు చూడడానికి ఎక్కువ సమయం కేటాయిస్తున్నారు. ఏ కాస్త టైం దొరికినా శృంగారానికి సంబంధించిన కబుర్లతో కాలక్షేపం చేస్తూ, తాము ఇంటర్నెట్ లోనో, మొబైల్ ఫోన్ లోనో చూసిన నీలి చిత్రాలలోని యువతుల్లా ఉండాలని తమ వారిని వత్తిడి చేస్తున్నారు. శృంగార సంబంధ ఎస్ ఎమ్మెస్ లు పంపుకోవడము మాములైపోయింది. ఈ క్రమంలోనే అందుబాటులోకి వచ్చిన ఆడపిల్లలపై వావివరుసలు లేకుండా అత్యాచారాలు పెరిగిపోతున్నాయి.

సినిమా స్టార్లు, క్రీడాకారులకు సంబంధించిన వ్యక్తిగత సమాచారం పంచుకొంటూ తమ సమయాన్ని వృధా చేసుకోవడం కనిపిస్తుంది. లేదా ఏ పాను కోకాల దగ్గరో, మద్యం దుకాణాలలోనో, మాదకద్రవ్యాలతోనో, ఇంటర్నెట్ కేఫ్ లలోనో, గేమింగ్ సెంటర్ లలోనో తమ విలువైన సమయాన్ని గడిపేస్తున్నారు.

రేపటితరం దూతలైన కొంతమంది యువకులు మాత్రం అందుకు భిన్నంగా సృజనాత్మకంగా ఆలోచిస్తున్నారు, సామాజిక ప్రయోజనంతో కూడిన కార్యక్రమాలు చేపడుతున్నారు. బాధ్యతాయుతంగా ప్రవర్తిస్తున్నారు. తమ తీరిక సమయాన్ని సద్వినియోగం చేసుకుంటున్నారు.

యువత – సమాజం

డిల్లీలో నిర్భయ సంఘటన జరిగిన తర్వాత యువతలో వచ్చిన కదలిక కొట్టొచ్చినట్లు కనిపిస్తోంది. యువత జవసత్వాలుడిగి పోయింది అని భావిస్తున్న తరుణంలో అన్నాహజారే చేపట్టిన దీక్షకు యువతలో కొంత కదలిక వస్తే నిర్భయ సంఘటన యువతలో పెల్లుబికిన చైతన్యం యువతను ముందుకు నడిపింది. యువతకు దిశానిర్దేశం చేసి ముందుండి నడిపించే చోదకులు కావాలి. యువతని సమాజాభివృద్దిలో భాగస్వామ్యం చేసే దిశగా మార్గదర్శనం చేయాలి. ప్రపంచంలో ఏ దేశంలో లేని యువ సంపద మన దేశానికే స్వంతం. అది యువత దృష్టిలో పెట్టుకుని దేశ అభివృద్ధి కోసం కృషి చేయాలి.

ఎంత ఎత్తుకు ఎదిగినా చివరకు మిగిలేది మనం చేసిన మంచి పనులేనని వారికి తెలియచేయాలి. యువత తమ ప్రతిభకు పదును పెట్టి సమాజ దృష్టితో ఆలోచించాలి. ఆధునికతలో, అభివృద్ధిలో దేశం ముందుకెళ్ళడానికి యవత ఒక ఉద్యమంలా ఆకలిపై, పేదరికం పై, అవినీతిపై, అనారోగ్యం పై పోరాడాలి. మూఢత్వం, తీవ్ర వాదం, ఉగ్రవాదం, మతోన్మాదంలకు దూరంగా ఉండాలి. తను ప్రేరణ పొందుతూ, ఇతరులకు ప్రేరణ కలిగిస్తూ నైతికతతో ముందుకు సాగాలి. సమాజంలో ఉండే సవాళ్లు ఎదుర్కోవడానికి సంసిద్ధంగా ఉండాలి. సమాజ గతిలో, ప్రగతిలో, పురోగతిలో క్రియాశీలక పాత్ర పోషించాలి.

యువత ముందున్న సవాళ్లు

వ్యక్తి గతంగా, సామాజికంగా వచ్చే సవాళ్లు ఏమిటో చూద్దాం.

వ్యక్తిగతంగా :
తనగురించి తాను పట్టించుకోక పోవడం, తనమీద తనకు నమ్మకం లేమపోవడం. ఆత్మవిశ్వాసం లోపించడం.
చేసే పనిపై ద్రుష్టి లేకపోవడం, మనస్సు నిలుప లేక పోవడం, బానిసమనస్తత్వంతో ఉండడం , అనుభవాల ద్వారా జ్ఞానం సంపాదించడం కాకుండా బట్టి పట్టడం.
గొర్రెల మందలో ఒకడిగా ఉండిపోవడం, ఇతరులతో పోల్చుకోవడం.
అనుకున్నది సాధించలేక పోయాను, జీవితం వృధా అయిందని బాధపడడం.
నిరాశా నిస్పృహలకు తరచు లోనవడం , జీవితాన్ని చాలించాలనుకోవడం.
ఓటమిని స్వీకరించ లేకపోవడం, చిన్న చిన్నకస్టాలకు, వైఫల్యాలకు కుంగి పోవడం . చిన్న వైఫల్యాన్ని పెద్దగా ఉహించుకుని వర్తమానాన్ని పాడుచేసుకోవడం, ఎవరు ఏమనుకుంటారోనని భయపడడం . సమస్యలను సవాలుగా తీసుకొని ఎదిగేవారి ముందు ఎవరెస్టు శిఖరం కుడా చిన్నబోతుందని తెలియక పోవడం.
ఉన్నత ఆదర్శాల పట్ల నమ్మకం లేకపోవడం , అందరూ తమని గొప్పగా అనుకోవాలని, చూడాలని అకాంక్షిస్తారు కానీ మంచి పనులు చేయడానికి తగ్గ కృషి చేయకపోవడం.
పనిపట్ల గౌరవం లేకపోవడం . నిగ్రహం లేకపోవడం . జ్ఞానతృష్ణ కోరవడడం.
తమకు ఎదురయ్యే వివిధ అనుభావాలకు ఎలా స్పందిన్చాలో తెలియక పోవడం. తమకు ఎదురయ్యే పరిస్థితులకు ఎలా స్పందిన్చాలో తెలియకపోవడం. పరిస్థితులు తమకు అనుకూలంగా ఉండాలనుకోవడం.
పబ్బులు క్లబ్బులలో విందులు వినోదాలకి ప్రాధాన్యత నివ్వడం. పని చేత కాదు . చేయరు. సోమరితనం , కానీ అన్ని సుఖాలు కావాలి కష్ట పడకపోవడం . ఎవరైనా ఏదైనా చెబితే వినే సహనం ఉండకపోవడం.
మద్యం మత్తులో జోగుతూ ప్రశ్నించే తత్వం కోల్పోవడం , మృగాల్లాగా ప్రవర్తించడం , కక్షలు కార్పణ్యాలు పెంచుకోవడం. కొంత మంది స్వార్ధపరులు యువతని మత్తులో ముంచెత్తేలా ప్రోత్సహిస్తూ వారిలో పోరాట శక్తిని ప్రశ్నించే తత్వాన్ని జోకోడుతూ , బలహినతల్ని రెచ్చగోడుతూ , చైతన్యాన్ని నిద్రపుచ్చుతూ ఉండడాన్ని గ్రహించలేక పోవడం.
సామాజికంగా చూస్తే :
అవినీతి
నిరక్షరాస్యత
పేదరికం
తీవ్రవాదం
ఉగ్రవాదం
తరగిపోతున్నమానవ విలువలు
పెరిగిపోయిన స్వార్ధం
యువత ముందడుగు వేయాలంటే :
ప్రవర్తనా తీరు మారాలి.
నైతిక క్రమశిక్షణ ఏర్పరచుకోవాలి, ఏకాగ్రతతో ఉండడం, తన మనసుని తన అధీనంలో, నియంత్రణలో ఉంచుకోవడం చేయాలి.
కుంటి సాకులు చెప్పకుండా చేసే పనిపై ద్రుష్టి పెట్టడం, శ్రద్ధ పెట్టడం, లక్ష్యం ఏర్పరచుకోవడం, ప్రణాళికలు ఏర్పరచుకోవడం పని పూర్తి అయ్యేవరకు పట్టుదలతో దీక్షతో పని చెయ్యడం
ప్రశాంతంగా మనసుని నిలకడ ఉంచడం, మనస్సుని, బుద్దిని సమన్వయము చేసుకోవడం, ప్రతి విషయం మెలకువతో వ్యవహరించడం
సంకుచిత పరిధులలో తమకు తమకు బందీగా ఉండకుండా ఉండడం
మానసికంగా పరాదినులుగా కాకుండా స్వతంత్రంగా వ్యవహరించగలగడం
విషమ పరిస్థితులను ఎదురొడ్డి నిలిచే ఆత్మస్తైర్యం, ఆత్మబలంతో ముందుకు సాగడం
మానసిక బలాన్ని, బుద్ది బలాన్ని పెంపొందించే, స్పూర్తినిచ్చే పుస్తకాలు చదవడం, ఆ దిశలో కృషి చేయడం
మన తప్పులకు , మన లోపాలకు మనమే బాధ్యత వహించడం, ఆ ధైర్యం , నైతికత ప్రదర్హించడం
మార్పు కోసం ప్రయత్నించే ధైర్యం చేయడం
మంచి భావనలు, ఆశావాహ దృక్పథం, ఏదైనా సాధించగలనన్న పట్టుదల
ఉన్నతమైన ఆలోచనలు చేయడం, ఉన్నతమైన, గోప్ప విషయాలు చెప్పేవారితో స్నేహం చేయడం
స్తబ్దంగా కాకుండా ప్రవహించే నదిలా చైతన్యంతో సాగడం
నిశిత పరిశీలనా శక్తి , స్పష్టంగా అర్ధం చేసుకునే జ్ఞానం , తరచి చూసుకోవాల్సిన సామర్ధ్యం పెరగాలి. పోరాట పటిమ పెరగాలి.
దోపిడీ దొంగలని ప్రతిఘటించి పరుగెత్తే రైలు నుండి కిందకి తోసివేయబడ్డ అరుణిమ ఒక కాలు కోల్పోయింది. అయినా ఆమెలొ ఆత్మవిశ్వాసం చెదరలేదు. తనకు తాను ఒదార్చుకుని ఎవరూ ఉహించనిది గొప్పది సాధించాలనుకుంది. దాని ఫలితమే ఎవరెస్టు అధిరోహించాలని సంకల్పించింది. మే 21, 2013 న ఒంటి కాలితో ఎవరెస్ట్ అధిరోహించి తన లక్ష్యం నేరవేర్చుకుంది. అలాంటి ప్రతికూల పరిస్థితుల్లోనూ అద్భుతాలు చేసే యువత కూడా మనముందు ఉంది. అలంటి వారు మిగతా వారికి, యువతకు స్పూర్తి కావాలి. ఎవరో వస్తారని ఏదో చేస్తారని ఎదురుచూస్తూ, దేబిరిస్తూ కూర్చోవడం కాదు. నిప్పులు లేకుండా పొగలు చిమ్మే కర్రల్లాగా కాకుండా అగ్నికణాల్నివిరజిమ్మే దివ్వెలుగా, రణరంగంలో క్రమశిక్షణతో పనిచేసే సైనికుల్లా ప్రచండశక్తితో యువత ముందుకు సాగాలి. నెత్తురు మండే, శక్తులు నిండే యువత తమ ఆకాంక్షలు నేరవేర్చుకోవడమే కాదు దేశానికి కళ్ళు, కాళ్ళూ అయి నడిపించాల్సిన, దేశ భవిష్యత్తు ఉన్నతంగా లిఖించాల్సిన బాధ్యత యువతరం పైనే ఉంది.

వేగుచుక్క

ఓ యువతా ఆగిపోకు
ఓ నవభారత నిర్మాతా
కుంగి కృశించిపోకు
చంచలత్వం వీడి
ధృఢ సంకల్పం తోడి
లక్ష్యం నిర్దేశించుకోండి
ప్రయత్నశీలురుగా కష్టపడండి
ప్రగతి కాముకులుగా సాధన చేయండి
కార్యరంగంలోకి దూకండి
కలసికట్టుగా పనిచేయండి
కృత నిశ్చయంతో వ్యవహరించండి
ధీరులై నడవండి నిస్వార్దులై ఉండండి
ఎదుటివారిపట్ల గౌరవం చూపండి
తల్లిదండ్రులన్న చిన్న మాటకే అలకలు మానండి
ఇల్లు విడిచి పారిపోవటాలు వీడండి
అడిగింది ఇవ్వకపోతే ఆత్మహత్యలు ఆపండి
పరీక్షలో తప్పితే బలవన్మరణాలు వద్దండి
కస్టాలు కడగండ్లు ఎదుర్కొండి
అవమానాలు అవహేళనలు భరించండి
మనోధైర్యం సంకల్ప బలంతో సాగండి
ఆలోచన , వివేచన కలిగి ఉండండి
విజ్ఞానం, వికాసం పెంచండి
నడతలో హుందాతనం నింపండి
అనుభవాల ఆస్తితో మిమ్మల్ని మలచుకోండి
అజ్ఞానాంధకారాల్ని తొలగించండి
వేగుచుక్కలై వెలుగులు విరజిమ్మండి

ఏరీ… నన్ను మలిచే వారేరీ ..?

మీరన్నట్లు
నేను యువకుడిని
జవసత్వాలుడిగిన నవ యువకుడిని

టీవి , సినిమా వీక్షణలో
ఇంటర్నెట్ ఆకర్షణలో
సెల్ ఫోన్ సునామిలో
మద్యం మాదకద్రవ్యాల మత్తులో
కొట్ట్టుకు పోతున్న యువకుడిని

సోమరితనంతో
చంచలమైన మనస్సుతో
గమ్యం లేమితో మోటారు బైకులపై తిరుగుతూ
లక్ష్యం తోచక , గమ్యం తెలియక
కుంటి సాకులతో కాలం వెళ్లబుచ్చే యువకుడిని

హీరో హీరోయిన్లు
రాక్ స్టార్లూ – ఫాషన్ మోడల్సూ
టెన్నిస్ రాకెట్లు – క్రికెట్ బ్యాట్లతో ఆడేవాళ్ళూ
మా రోల్ మోడల్స్
అంటూ వారిననుసరిస్తూ అనుకరిస్తున్న యువకుడిని

కావచ్చు కానీ…. ,
నాకూ ఉంది జీవితంలో
ఏదో సాధించాలని , ఏదేదో
చేసేయ్యాలని , పదుగురిలొ
ఉన్నతంగా ఎదగాలని

మా తపన, ఆసక్తి , ఉత్సాహం
గమనించే తీరిక మీకుందా …
మమ్మల్ని ఉన్నత మార్గంలో పయనింపజేసే
దశా దిశా నిర్దేశం చేసే ఓపిక మీకుందా …

ఆత్మవిశ్వాసం , మనోనిగ్రహం, సేవాదృక్పథం, త్యాగం
ఆత్మస్థైర్యం , కార్యదీక్ష మాకు పరిచయం చేస్తున్నారా
బలహినతల్ని ఎదుర్కొనే శక్తి నింపుతున్నారా
మా మనోవైకల్యం తొలగించే ప్రయత్నం జరుగుతోందా …?

మాకు స్ఫూర్తి నిచ్చే, ప్రేరణ కలిగించే నేతలు ఏరీ ..
సభ్యత సంస్కారంగల కార్యశీలురుగా మలిచేవారేరీ
మా స్వభావంలోని మాలిన్యాన్ని తుడిచేసి
జీవితాన్ని ఎలా చూడాలో , ఎలా అర్ధం చేసుకొంటూ
భవిష్యత్తుపై ఆశలు నింపుకుంటూ సాగాలో తెలిపేవారేరి

వధువులుగా మార్చి బాల్యాన్ని బలి చేయడం భావ్యమా!?

కులాలు, మతాలు, జాతులు, ప్రాంతాలు ఏవైనా మనిషి జీవితంలో ప్రధాన ఘట్టం ‘పెళ్లి’. ఆచార వ్యవహారాలూ, సాంప్రదాయాలు వేరైనా జరిగే వివాహం సంప్రదాయబద్దంగా జరిగినా, దండల మార్పిడితో జరిగినా, రిజిస్టర్ మారేజి అయినా మరే పద్ధతి అయినా ఆ పెళ్లి ఆడ, మగ ఇరు వ్యక్తులను కలుపుతుంది. జీవితాంతం కలసి ఉండే బంధం ఏర్పరుస్తుంది. అది సామాజిక అవసరం కూడా. నిజానికి పెళ్లి వ్యక్తిగతం. అయినప్పటికీ, పెళ్ళితో ఏర్పడే ఆ బాంధవ్యం బాల్యంలో ఏర్పడకూడదు. సహాజీవనం బాల్యంలో జరగకూడదు. అది చట్ట విరుద్దం.

బాల్యం అంటే:

18 ఏళ్ళలోపు వారంతా బాలలే. ఆడపిల్లకి పెళ్లి వయస్సు 18 నిండాలి. మగ పిల్లవాడికి 21 ఏళ్ళు నిండాలి. అప్పుడు చేసుకునే పెళ్ళికి మాత్రమే చట్టబద్దత ఉంటుంది. కానీ, మన దేశంలో 45% పెళ్ళిళ్ళు 18 ఏళ్ల లోపు జరిగేవే. అంటే చట్టబద్దం కానివే.

మూఢనమ్మకాలు, ఆర్ధిక పరిస్థితులు, సామాజిక పరిస్థితులు, మతపరమైన సాంప్రదాయాలు, బాల్య వివాహాలని ప్రోత్సహిస్తున్నాయి. ఆడ పిల్లంటే ‘ఆడ’ పిల్లగానే భావించేలా చేస్తున్నాయి. పెళ్ళే లక్ష్యంగా ఆడపిల్లల్ని పెంచడం కనిపిస్తుంది. ఆర్థికంగా, విద్యా విషయికంగా, సాంస్కృతికంగా వెనుకబడిన వారిలో బాల్య వివాహాలు ఎక్కువ. బాల్య వివాహం ఆ బాలికపై శారీరకంగా, మానసికంగా, భావోద్వేగపరంగా లోతైన మరచిపోలేని మరకగా మిగిలిపోతోంది.

భారతదేశంలో బాల్య వివాహాల తీరు:

బాల్య వివాహాలపై 1926 ఆగష్టు 26న “యంగ్ ఇండియా ” పత్రికలో వ్యాసం ప్రచురితమైంది. అందులో ‘బాల్యవివాహం నైతికంగా, శారీరకంగా ఒక దురాచారం. బాల్య వివాహాన్ని నిషేధిస్తూ ఒక శాసనం తీసుకురావడం ఎంతైనా అవసరం. కానీ, శాసనం ఒక్కటే ఈ దురాచారాన్ని రూపుమాపలేదు. ప్రజల్లో చైతన్యం రావాలి. ’18 ఏళ్ళలోపు బాలికలు పెళ్లి జరగకూడదు ‘ అన్నారు గాంధీజీ. బాల్య వివాహం చేయడం అంటే ఆ బాలుడు లేక బాలిక మానవ హక్కులను కాలరాయడమే. వారు తమ హక్కుల్ని కోల్పోవడమే.

నగరాలతో పోలిస్తే గ్రామీణ భారతంలో ఇప్పటికీ బాల్యవివాహాలు ఎక్కువగానే జరుగుతూ ఉన్నాయి. ముఖ్యంగా రాజస్థాన్, మధ్య ప్రదేశ్, ఉత్తర ప్రదేశ్, ఆంధ్రప్రదేశ్ లలో ఎక్కువ. యునిసెఫ్ లెక్కల ప్రకారం మన దేశంలో 2006-2007 లో 43 శాతం బాల్య వివాహాలయితే మన రాష్ట్రంలో అది 51. 9 శాతంగా ఉంది. దేశ వ్యాప్తంగా చూసినప్పుడు గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో 48 శాతం కాగా పట్టణ ప్రాంతాల్లో 29 శాతం.

మన ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో 2005 – 2009 మధ్యకాలంలో బాల్య వివాహాలు సుమారు 71 శాతం తగ్గాయని స్త్రీ శిశు సంక్షేమ శాఖ నివేదిక వెల్లడిస్తోంది. గ్రామీణ, పట్టణ ప్రాంతాల్లో బాల్యవివాహాల తీరు/రేటు ఒకే విధంగా ఉందని కూడా ఆ నివేదిక స్పష్టం చేసింది. ప్రభుత్వ నివేదికలు ఏమి చెప్పినప్పటికీ లెక్కల్లో నమోదు కాకుండా జరిగే బాల్యవివాహాలు తక్కువేం కాదు. అవి జరుగుతూనే వున్నాయి. ఆడ పిల్లలపై పెళ్లి చేసుకోమనే వత్తిడి కొనసాగుతూనే ఉంది.

రెండు మూడేళ్ళ క్రితం పశ్చిమ బెంగాల్ లోని పురులియాకు చెందిన ముగ్గురు బాలికల్ని అప్పటి రాష్ట్రపతి ప్రతిభా పాటిల్ అభినందించిన విషయం తప్పనిసరిగా గమనించాలి. పదకొండు సంవత్సరాల రేఖ కాలిండి, పదమూడేళ్ళ సునీత మహాతో, అఫ్సానా ఖటున్ లు బాల కార్మికులు. వారికి రెండేళ్ళ క్రితం చదువుకునే అవకాశం వచ్చింది. చదువుంటున్న క్రమంలోనే వారు బాల్య వివాహాల వల్ల జరిగే అనర్దాలని అర్ధం చేసుకున్నారు. అవగాహన పెంచుకున్నారు. కుటుంబంలో తమకు తలపెట్టిన పెళ్ళిని వ్యతిరేకించారు. తల్లిదండ్రులపై పోరాడి విజయం సాధించారు. అలా పోరాడగలిగే స్తైర్యం, ధైర్యం అనుకున్నది సాధించుకోగలిగే ఆత్మవిశ్వాసం ఎంతమంది ఆడ పిల్లలకు ఉన్నాయి?

ఇక్కడ ఇంకో విషయం చెప్పుకోవాలి. పాశ్చాత్య సంస్కృతి, సినిమాల ప్రభావం వల్ల ఆధునిక సమాజంలో టీనేజ్ పెళ్ళిళ్ళు అనివార్యం అని ఈ మధ్య ఒక కేసులో తీర్పు ఇస్తూ స్పష్టం చేసింది డిల్లీ కోర్టు. అంటే 1929 నాటి బాల్య వివాహాల చట్టాన్ని ఈ తీర్పు అపహాస్యం చేసినట్లే కదా !? ఉల్లంఘించినట్లే కదా!?

చారిత్రక నేపథ్యం :

వేదకాలంలో వధూవరుల వయసు ఎంత ఉండాలి? అని స్థిరమైన అభిప్రాయం లేకపోయినా యుక్తవయస్కులై ఉండాలి అన్నారు. 16 ఏళ్ళ వారిని యుక్తవయస్కులుగా చెప్పారు. ఆ కాలంలో బాల్య వివాహాలు కనిపించవు.

పురాణకాలంలోకి వచ్చేసరికి మగ పిల్లవాడి వయస్సు కంటే ఆడపిల్ల వయస్సు మూడు రెట్లు తక్కువ ఉండాలన్నారు. బృహస్పతి ఆడపిల్ల పెళ్లి వయసు 7 ఏళ్ళు అంటే మనువు ఆడపిల్ల పెళ్లి 8 ఏళ్ళలోపు చేయాలని శాసించాడు. మనువు చెప్పిందే ఆనాటి నుంచి ఈనాటి వరకూ శిరోధార్యంగా, పరమాదర్శంగా భావిస్తున్నారు. పురాణేతిహాసాల కాలంలో బాల్య వివాహాలు పూర్తిగా అమలులోకి వచ్చాయి. 5-6 ఏళ్ళ పిల్లలకే పెళ్ళి చేయడం ఆచారమయింది. బ్రహ్మ పురాణం 4- 10 ఏళ్ల మధ్యనే ఆడపిల్ల పెళ్లి చేయాలని నియమం చేసింది. లేకపోతే ఆమెకు మోక్షం లేదు అని ప్రజల్లో విశ్వాసం కలిగించింది. కౌటిల్యుడు 12 సంవత్సరాలలోపు ఆడపిల్ల పెళ్లి చేసేయాలన్నాడు. బౌద్ధ, జైన మతాల్లోనూ ఇవి సర్వ సాధారణమయ్యాయి. మొఘలుల కాలంలోనూ బాల్య వివాహాలు ఒక మామూలు విషయంగా కనిపిస్తుంది. 10 ఏళ్ళ లోపే ఆడపిల్ల పెళ్ళి జరిగేది.

రామాయణ, మహాభారతాల్లో స్త్రీ పాత్రలను గమనిస్తే వారికి యుక్తవయస్సు వచ్చిన తర్వాతే పెళ్లి అయినట్లు తెలుస్తోంది. ఉదాహరణకి పురాణాల్లోని ప్రముఖ పాత్రలు సీత , ద్రౌపది ….

ఉత్తర భారతదేశం లోని ఒకటి రెండు కులాలు తప్ప పురాతన భారత దేశంలో బాల్య వివాహాలు జరిగిన దాఖలాలు కనిపించవు. విదేశీయులు మన దేశాన్ని పాలించిన కాలంలో కొంతమంది విదేశీ అధికారులు భారతీయ కన్యల్ని బలవంతంగా తీసుకెళ్ళి పెళ్లి చేసుకోవడమో చెరచడమో చేసేవారట. పెళ్ళయిన వారిని ఎత్తుకెళ్ళరని మన వాళ్ళ నమ్మకం. అందుకే తమ ఆడ పిల్లలకు చిన్నప్పుడే పెళ్లి చేయడం మొదలు పెట్టి ఉంటారు.

తమ కుటుంబాల మధ్య సంబంధ బాంధవ్యాలు మరింత పటిష్టం కావడానికి, ఆస్తిపాస్తులు దాటిపోకుండా ఉండడానికి ఆడపిల్ల పుట్టగానే తమ బంధు వర్గాలో ఫలానా వాడి కోసం పుట్టిందని నిర్ణయించే విధానమూ మనకు తెలిసిందే.

సాంస్కృతిక కారణాలు :

పురాణకాలం నుండి ఆడపిల్ల ఈడ పిల్ల కాదు “ఆడ” పిల్లేనన్న భావన నరనరాల్లోను జీర్ణించుకుపోవడంతో ఆ పిల్ల పెళ్లి చేసి గుండెలపై కుంపటి దించుకొవాలన్న తహ తహ కనిపిస్తుంది. మేనరికాలు మనవాళ్ళకి సర్వ సాధారణ విషయం. చిన్నప్పుడు చేస్తేనే వారి బంధుత్వం మరింత గట్టి పడుతుంది అన్న నమ్మకం, కుల కట్టుబాట్లు, ఆచార వ్యవహారాలు అన్నీ కారణమే.

ఆర్ధిక కారణాలు :

ఒకనాటి సంఘంలో కన్యాశుల్కం , ఈనాటి సమాజంలో వరకట్నం దురాచారాలుగా చెలామణి అవుతున్నాయి. అయితే, అప్పుడూ ఇప్పుడూ అందుకు బలైంది, అవుతున్నది మాత్రం ఆడపిల్లే. ఆడపిల్లను చదివిస్తే చదువుకు ఖర్చుపెట్టాలి. ఇటు వరకట్నం ఇవ్వాలి. ఇంట్లో ఉంటే తల్లికి చేదోడు వాదోడుగా ఉంటూ వంటావార్పూ చేసి ఇంటిని చక్కపెడుతుంది అన్న భావన. రోజు రోజుకూ అన్ని వస్తువుల ధరలూ పెరుగుతున్నట్లే కట్నాల మార్కెట్లో అబ్బాయిల రేటూ పెరుగుతోంది. చిన్నప్పుడే పెళ్లి చేసేస్తే ఆ బాధ కొంత తప్పుతుంది అనే ఆలోచన . వయసు పెరిగిన ఆడపిల్లకి ఎక్కువ డబ్బు ఖర్చు చేయడంతో పాటు కట్నం ఎక్కువ ఇవ్వాల్సి వస్తుందని భావన.

కొందరు పేదరికం కారణంగా అధిక కట్నం ఇవ్వలేక బాల్య వివాహం చేసేస్తున్నారు. పెళ్లి ఖర్చు తగ్గించు కోవడం కోసం ఒకేసారి, ఒకేరోజు ఇద్దరు ముగ్గురు కూతుళ్ళ పెళ్లి చేస్తున్నారు.

బాల్య వివాహాలు ఎక్కువగా దగ్గర బంధువుల్లోనే చేయడం కనిపిస్తుంది. కారణం ఆ కుటుంబాల ఆస్తి కట్నం రూపంలో బయటికి పోకుండా కాపాడుకోవడం కోసం అనుకోవచ్చు.

సాంఘిక కారణాలు :

ఈనాటికీ ఆడపిల్లని ‘ఆడ’ పిల్లగా భావించడం, పొరుగింటి మొక్కని తమ దొడ్లో పెంచడంగా భావించడమే. గుండెల మీద కుంపటిగా భావించడమే. కన్యాత్వానికి , కుటుంబ గౌరవానికి లింకు పెట్టడం. ప్రాధాన్యతనివ్వడం. బాలిక కన్యత్వం పోయిందంటే కుటుంబ గౌరవం మంట కలసినట్లేనని భావించడం. పెళ్లి ద్వారా ఆమెను, ఆమె కన్యాత్వాన్ని రక్షించినట్లుగా భావించడం. పెళ్లి కాకుండా ఆమె కన్యాత్వాన్ని కాపాడడం కష్టం అని, అది కుటుంబ ప్రతిష్టకు భంగం అని ఎక్కువమంది భావించడం. అనుకోని అవాంచిత సంఘటనలో ఆమె కన్యాత్వాన్ని కోల్పోతే, ఆమె పెళ్ళికి పనికి రాదనీ, పూజకు పనికి రాని పువ్వుగా భావించడం.

చదువు పేరుతో గడప దాటిన ఆడపిల్ల చదువుతో పాటు లోకాన్ని చూస్తోంది. తన దృష్టి విశాల పరుచుకుంటోంది. తనకు నచ్చిన వాడిని తన జీవిత భాగస్వామిగా ఎంపిక చేసుకునే స్వేచ్చ తిసుకుంటోంది. అది తల్లిదండ్రుల, కుటుంబంలో ఇతర పెద్దల పెద్దరికాన్ని, ఆహాన్ని దెబ్బ తీస్తోంది. అందువల్ల చిన్నప్పుడే ఆడపిల్లకు పెళ్లి చేస్తే చెప్పు చేతల్లో ఉంటుందని , చదివిస్తే ఆమె తమ మాట వినదన్న భయం , ప్రేమ అంటూ తమని లెక్క చేయక పోతే తమ పెద్దరికం ఎమౌతుందోనన్న సంశయం. కులం, మతం కట్టుబాట్లను మంట గల్పుతారేమోనన్న సందేహం బాల్య వివాహాలకు మొగ్గు చూపేలా చేస్తోంది.

ప్రస్తుత సమాజంలో నానాటికీ హింసా ప్రవృత్తి పెరిగిపోతోంది. మంచి చెడు విచక్షణ నశిస్తోంది. అమ్మాయిలపై ఆసిడ్ దాడులు, అఘాయిత్యాలు, అత్యాచారాలు పెరిగిపోయాయి . ఎత్తుకెళ్ళి అమ్మివేయడం , మాయమాటలతో మరో చోటుకి తరలించడం జరుగుతోంది. ఇంట్లోంచి బయటకు వెళ్ళిన పిల్ల ఇంటికి తిరిగి వచ్చే నమ్మకం లేకుండాపోతోంది. టీవీ లు , సినిమాలు, సెల్ ఫోన్లు, ఇంటర్నెట్ అమాయకమైన ఒక్కోసారి ఆమెకు తెలియకుండానే ఊబిలోకి నెట్టివేయ బడుతోంది.

సంప్రదాయాలు ఆచారాలు :

ప్రస్తుత సమాజంలో అమ్మాయి అబ్బాయికి వరకట్నం ఇవ్వడం ఒక సాంప్రదాయంగా, ఆచారంగా వస్తోంది. ఎంత డబ్బు ఖర్చు చేసి చదివించినా వరకట్నం ఇవ్వక తప్పడం లేదు ఈ స్థితిలో తల్లి దండ్రులు ఆమెను చదివించడానికంటే, ఆర్ధికంగా నిలబడేలా చూడడం కంటే పెళ్లికే ప్రాధాన్యత నిస్తున్నారు. ఆత్రుతపడి చిన్న వయసులోనే పెళ్ళిళ్ళు చేసేస్తున్నారు.

మగపిల్లవాడు పున్నామ నరకం నుండి తప్పిస్తాడన్న నమ్మకమ్. అంతా ఆడపిల్లలే ఉంటే మగ పిల్ల వాడికోసం మరో పెళ్లి చేసుకోవడం

ఇతర కారణాలు :
చట్టాలు సరిగా అమలు కాకపోవడం చట్టాల పట్ల అవగాహన లేకపోవడం.
చట్టబద్దమైన వివాహ వయస్సు తెలియకపోవడం
చిన్నప్పుడే పెళ్లి చేస్తే చెప్పు చేతల్లో ఉంటారనీ, చూపించినవాడిని చేసుకుంటుందని
కొన్ని కులాల్లో, కుటుంబాల్లో పిల్లల్ని ఆర్ధిక వనరుగా భావించడం.
అమ్మమ్మో , నాయనమ్మో , తాతయ్యో వత్తిడి. మనుమరాలి పెళ్లి చూడాలన్న ఆకాంక్ష.
రాజకీయ నిబద్దత లేకపోవడం
ఉన్న చట్టాలని పటిష్టంగా అమలుపరచాలని , లోపాలను సవరించాలని చైతన్యం కలిగించాలన్న నిబద్దత లేకపోవడం .
అంతే కాదు మహిళలకు సంబంధించిన విషయాలు అంటే ఇంకా ఉన్న చిన్న చూపు
విద్య, విజ్ఞానం, సమాజ దృష్టి లేకపోవడం.
చదువుకున్నా శాస్త్రీయ దృక్పథం, శాస్త్రీయ విలువలు, ప్రజాస్వామిక విలువలు, మానవసంబంధాల ప్రాధాన్యత తెలియకపోవడం
అధికారంలో ఉన్నవారు, ఆధిపత్యం చెలాయించేవారు వారు కూడా చిన్న వయసులో పెళ్ళిళ్ళు జరపడం. అలాంటి కార్యక్రమాలకి హాజరు కావడం
పెళ్లి రిజిస్టర్ చెయ్యక పోవడం .

(courtesy google)

బాల్య వివాహం నష్టాలు :

ఒకప్పుడు చిన్న పిల్లలకే పెళ్ళిచేయడం, ముసలివాడికి ఇచ్చి పెళ్లి చేయడం వాళ్ళ బాల వితంతువుల సంఖ్య విపరీతంగా ఉండేది. దానికి తోడు వితంతువు మళ్లీ పెళ్ళి చేస్కోకూడదు . సతీసహగమనం చేయాల్సి వచ్చేది. చిన్నప్పుడే పెళ్లి కావడంతో ఆమెకు చదువు నేర్చుకునే అవకాశమే ఉండేది కాదు . విద్య లేకుండా , అజ్ఞానంలో మిగిలిపోయేవారు చిన్నతనంలో తల్లులైన బాలికలు అనేక శారీరక , మానసిక రుగ్మతలకు గురవుతుండేవారు. వారికి పుట్టిన బిడ్డలు పురిట్లోనే పోయేవారు.

ఆనాటికీ ఈనాటికీ బాల్య వివాహాలు జరుగుతూనే వున్నాయి. బాలికలు ఎంతో నష్టపోతూనే ఉన్నారు. అవేంటో ఇప్పుడు చూద్దాం.
మానసిక శారీరక పరిణతి ఉండదు
తెలిసీ తెలియని వయసులో జరిగే పెళ్ళిళ్ళ వల్ల వారు ఒకరికొకరు నచ్చకపోవచ్చు. కలసి జీవించలేక పోవచ్చు
భార్యని వదిలి మరో పెళ్లి చేసుకోవడం జరగొచ్చు
చిన్న వయసులో గర్భవతి కావడం
చిన్న తనంలో తల్లి కావడం వల్ల మానసిక, శారీరక సమస్యలు ఏర్పడవచ్చు
లైంగిక సమస్యలు తలెత్తవచ్చు
పునరుత్పత్తి ఆరోగ్య సమస్యలు రావొచ్చు
పెళ్లి తర్వాత చదువుకునే పరిస్థితులు లేక పోవడం వల్ల ఆడపిల్లల విద్య శాతం తగ్గుతుంది
ఆరోగ్య సమస్యలు పెరుగుతాయి
శారీరకంగా ఎదగక పోవడం వల్ల 15 శాతం బాలింత మరణాలు , శిశు మరణాలు పెరుగుతాయి
HIV/AIDS సోకే అవకాశం ఎక్కువ
మానసిక- శారీరక ఆరోగ్యం, వికాసం, అభివృద్ధిపై ప్రభావం చూపుతుంది
పెళ్ళిపేరుతో జోగినిగా మార్చడం
తక్కువ బరువున్న , నాసిరకమైన శిశువుకు జన్మ నివ్వడం
గృహ హింస, లైంగిక హింసకి గురి కావడం 61 శాతం
పెళ్లి పేరుతో తరలించడం , అమ్మి వేయడం (రాజస్థాన్ , u.p.
సమాజాభివ్రుద్ధిలో భాగమయిన ఆమె పెళ్లి పేరుతో చదువు ఆగిపోవడంతో అభివృద్ధిలో తన భాగస్వామ్యం తగ్గిపోవడం. అవకాశాలు తగ్గి పోవడం
స్నేహితులు , సమాజంతో సంబంధాలు తగ్గి పోయి గిరి గీసుకొని భర్త పిల్లలు అని బతకడం
కుటుంబంలోనూ పిల్లల్ని ఎప్పుడు కనాలి / కనొద్దు , వారి చదువు , ఆరోగ్యం, కుటుంబంలో నిర్ణయాలు , ఆస్తి విషయాలు ఏ నిర్ణయం తీసుకోలేక పోవడం
నైపుణ్యాలు, ఉద్యోగం, ఉపాధి అవకాశాలు కోల్పోవడం
శారదా చట్టం :

ఆనాటి బ్రిటిష్ పాలకులు కూడా బాల్య వివాహాల వల్ల ఏర్పడే సమస్యల్ని తీవ్రంగా పరిగణించారు. 1929లో బాల్యవివాహాల్ని నిషేధిస్తూ శారదా చట్టం చేశారు.
తర్వాత బాల్యనిరోధక చట్టం 2004, తప్పని సరిగా పెళ్లి నమోదు చట్టం 2006, బాల్యవివాహా నిర్మూలన చట్టం 2006 వచ్చాయి. ఈ చట్టం ప్రకారం బాల్య వివాహం చేసుకునే వరుడికి, పెళ్ళికి ఒప్పుకున్న వారికి , అందుకు ప్రేరేపించిన వారికి కఠిన శిక్ష విదిస్తారు. అది మూడు నెలల నుండి రెండేళ్ళ వరకూ జైలు శిక్ష, లక్ష రూపాయల జరిమానా లేదా రెండూ విధిస్తారు. ఈ కేసులో వారికి బెయిల్ లభించదు. బాల్య వివాహం నిలిపివేసే అధికారం కోర్టుకి ఉంది. బాల్యవివాహం చేసిన వారెవరైనా నేరస్తులే. తల్లిదండ్రులు, సంరక్షకులు, పురోహితులు, స్నేహితులు, ఇరుగు-పొరుగు, కుల పెద్దలు వివాహ ఏర్పాట్లకు సహకరించిన వారందరూ నేరస్తులే. పెళ్ళికి హాజరైన వారు కుడా నేరస్థులే

బాల్య వివాహాలు అరికట్టడం కోసం తీసుకుంటున్న చర్యలు :

బాల్య వివాహాల్నినిషేధిస్తూ చట్టం చేసిన తర్వాత పరిస్థితిలో కొంత మార్పువచ్చినా ఆశించినంత మేర రాలేదనే చెప్పుకోవాలి. చట్టం పట్ల అవగాహన లేకపోవడమే ఈ అనర్ధం ఇంకా ఇలా కొనసాగడానికి కారణం అవుతోంది. కాని ఇది అరికట్టలేనిది మాత్రం కాదు . కేంద్రం బాలిక సమృద్ధి యోజన, కిశోర శక్తి యోజన, Integrated Child Protection Scheme (ICPS), SABLA వంటి కార్యక్రమాలు అమలుచేస్తోంది. ఈ క్రమంలోనే మన రాష్ట్ర ప్రభుత్వం బాలిక సంరక్షణ పథకం, బంగారుతల్లి వంటి పథకాల ద్వారా ఆడపిల్ల భారం కాకుండా విద్య, ఉపాధి కోసం వివిధ దశలలో కొంత సొమ్ము సమకూరుస్తోంది.

జాతీయ స్థాయిలో మహిళా సమాఖ్య, రాష్ట్రంలో మహిళా సమతా సొసైటీ, కస్తూరిబా పాటశాలలు బడి బయట ఉన్న ఆడపిల్లల్ని అక్కున చేర్చుకుని వారి భవిష్యత్ కి మార్గాలు వేస్తున్నాయి. తమ కాళ్ళ మీద తాము నిలబడడం కోసం తోవ చూపుతున్నాయి.

AP PROHIBITION OF CHILD MARRIAGES RULES-2009 ప్రభుత్వం విడుదల చేసింది . 2012లో బాల్య వివాహాలు అరికట్టడం కోసం ప్రభుత్వం ఒక G.O. జారీ చేసింది. జిల్లా, డివిజన్, మండల, గ్రామ స్థాయి సమన్వయ కమిటీలు వేశారు. జిల్లా కలెక్టరు నుండి గ్రామ పాలనాధికారి (VAO) ఆయా స్థాయిలలో కమిటీలో ఉంటారు. స్త్రీ శిశు సంక్షేమ అధికారులతో పాటు స్వచ్చంద సంస్థలు, స్వయంసహాయక బృందాలు , గ్రామ అభివృద్ది కమిటీలు, మండల, జిల్లా సమాఖ్యల సభ్యులను, ఆరోగ్య కార్యకర్తలను భాగస్వాములను చేస్తూ కమిటీలు వేశారు కానీ ఆచరణలో అవి క్రియాశీలకంగా కనిపించడం లేదు.

బాల్య వివాహల గురించి ఎవరైనా ఫిర్యాదు చేయోచ్చు. నోటిమాట ద్వారా గాని, రాత పూర్వకంగానో, ఉత్తరం ద్వారానో, ఫోను తోనో ఫిర్యాదు చేయచ్చు.

చట్టంలో ఉన్న లోపాల్ని గుర్తించి సవరించుకోవడం కోసం మీడియాని ఉపయోగించుకోవాలి. మానవ సంబందాల్ని చిక్కబరుస్తూ బాల్య వివాహాల్ని ఉల్లంఘించిన వారికి కఠిన శిక్షలు అమలు జరిగేలా చూడాలి. బాల్యవివాహం వాళ్ళ జరిగే నష్టాల్ని వెలుగులోకి తేవాలి. అందుకు మాస్ మీడియాని ఉపయోగించుకోవాలి. మీడియా అధిపతులు, సినిమా రూపకర్తలు సామాజిక బాధ్యతగా భావించి బాల్యవివాహాల వంటి సామాజిక సమస్యలపై ప్రజలకి అవగాహన కలిగేలా కార్యక్రమాలు రూపొందించాలి. సామూహిక కార్యక్రమాలు, జాతరలు, పండుగలు, నవరాత్రి ఉత్సవాలు వంటి వాటిని చైతన్యం పెంచడం కోసం వేదికలుగా మలుచుకోవాలి. పెళ్లి రిజిస్టర్ చేయని వారికి ప్రభుత్వ పథకాలు ఇవ్వకూడదు . అనర్హులని చేయాలి . ఆడపిల్లల విద్యావకాశాలు పెంచాలి. ఆడపిల్లలకు ఉపాధి అవకాశాలు పెంచాలి. బాలికల రక్షణ అవకాశాలు మెరుగు పడాలి.

“భారత దేశం ఓ గొప్పదేశం . మంచి భవిష్యత్ కోసం బాలికలు, మహిళలను భాగస్వాములుగా చేయాలి . బాలికల్ని బాలికలుగానే ఉంచాలి. వధువులుగా కాదు ‘ అని దక్షిణాఫ్రికాకు చెందిన నోబెల్ శాంతి బహుమతి గ్రహీత డెస్మండ్ టాటూ ఆకాంక్ష. ఆయన ఆకాంక్షించినట్లు మంచి భవిష్యత్ కోసం బాలికలు, మహిళలను భాగస్వాములుగా చేయాలన్నా, బాలికల్ని వధువులుగా కాదు బాలికలుగానే ఉంచాలన్నా రాజకీయ సంకల్పం ఉండాలి. అన్ని ప్రభుత్వ శాఖలు సమన్వయంతో పనిచేయాలి. పెద్ద ఎత్తున బాల్యవివాహాలకి వ్యతిరేకంగా పెద్ద ఎత్తున ప్రచారం జరగాలి. చర్చలు జరగాలి. ప్రభుత్వం ఎన్ని చట్టాలు చేసినా, శాసనాలు చేసినా మనలో మార్పు రానంత వరకూ, మనలో చైతన్యం రానంత వరకూ ఏమి చేసినా ఫలితం ఉండదు. బాల్య వివాహాలకి బాల్యం బలి అవుతూనే ఉంటుంది. అలా జరగకుండా చూడాల్సిన బాధ్యత అందరిదీ ..

– వి . శాంతి ప్రబోధ

(జనవరి 2014 జనవిజయంలో ప్రచురణ అయింది )

Tag Cloud

%d bloggers like this: