The greatest WordPress.com site in all the land!

Archive for July, 2013

నా చదువు ఎలా మొదలయిందంటే …

నా మొదటి గురువు మా అమ్మ కల్పన.  మా చదువు మొదలైంది నాలుగు గోడల మధ్య కాదు.  మా ఇంట్లోనే. అమ్మ ఒడిలోనే .. అమ్మ తన పని అయ్యాక కుర్చోబెట్టేది.
నన్నూ తమ్ముడిని. అమ్మ వెనక, నాయనమ్మ వెనక తిరుగుతూ మూడవ తరగతి పూర్తి చేసేశాను. మాతో పాటు మా పక్క ఇంటి చిన్నమ్మ(అప్పటికి తన పేరు రత్నకుమారి.
తర్వాత తన పేరు 6 వ తరగతిలో మార్చుకుంది విద్యదరి గా. వాళ్ళింట్లో వాళ్ళంతా చిన్నమ్మ అనే వారు. మేమూ అలాగే పిలిచేవాళ్ళం.) ని కూడా కూర్చో బెట్టేది. తనదీ
నా వయస్సే. మా ఊర్లో బడి ఉంటె మమ్మల్ని అక్కడికి పంపే వారేమో! కానీ, బడే లేదు కదా.. నాకయితే బడి అనేది ఉంటుందనే తెలియదు అప్పటి వరకూ. నేను నాలుగవ
తరగతికి వచ్చేసరికి మా ఉళ్లోకి సత్యనారాయణ రెడ్డి గారి కుటుంబం, వాళ్ళ అల్లుడు లక్ష్మా రెడ్డి గారి కుటుంబం వచ్చి చేరాయి. పిల్లలం పెరిగాం. అందుకే నాన్నావాళ్ళు అందరూ కలసి ఒంటి నిట్టాడు పాక వేశారు. అదే మా బడి. దానికి గడ్డితో వేసిన పై కప్పు తప్ప గోడలు ఉండేవి కావు.

మా కోసం ఒక బడి పంతుల్ని ఏర్పాటు చేశారు. ఆయన పేరు అంజయ్య పంతులు. మా పక్క ఉరు గొల్లపల్లి నుండి వచ్చేవారు. ఆ వూరు మాకు రెండు మైళ్ళ దూరం లోపే ఉండేది .
మా ఇంటికి కనిపిస్తూనే వుండేది. మధ్యలో అన్నీ వారి పొలాలు. వాటి మధ్య లోంచి ప్రవహించే వాగూ .. అయన అలా.. పొలం గట్లమ్మట రావడం మేము గమనిస్తూనే
ఉండేవాళ్ళం. అప్పటివరకూ ఎంత అల్లరి చేసినా మా అంజయ్య పంతులు దగ్గరలోకి వచ్చారంటే అంతా గప్ చుప్ గా ఉండేవాళ్ళం.

మా బడి కోసం మా వడ్ల శంకరయ్య ఒక చెక్క బోర్డు తాయారు చేసి ఇచ్చాడు . గుడిసె మధ్యలో ఉన్న గుంజకి ఆనించి పెట్టాడు మా పంతులు. మా సారు వచ్చేసరికి నల్లాలం
ఆకు, బొగ్గు వేసి బాగా దంచి బోర్డుకు పూసేవాళ్ళం. అది చక్కగా నల్లగా నిగనిగలాడుతూ ఉండేది.

నేనూ, నా తమ్ముడు రవి, చిన్నమ్మ, అరుణ, ఉపేందర్ , మన్మధ, విష్ణు, ప్రభాకర్, జగన్ చదువుకునేవాళ్ళం ఆ బడిలో . కొన్నాళ్ళ తర్వాత నా చెల్లెళ్ళు శైలజ, చంటి
(కామేశ్వరి), రజిత, రజని, శశికళ , సునంద అక్క చేరారు .

మా అంజయ్య పంతులు పచ్చటి పసుపు రంగులో మెరిసిపోతూ ఉండే ఆయన మోహంలో గుంతలు, మచ్చలు .. ధోవతి , చొక్కా , భజం పై ఎర్రటి రుమాలు లాంటి కండువా .. కిర్రు
చెప్పులు, నుదుట నిలువుగా నామాలూ.. ఒక చేతిలో చత్రి, మరో చేతిలో గుడ్డ చేతి సంచిలతో వచ్చేవారు. ఆ.. అంతే కాదు ఆయన చేతిలో ఎప్పుడూ చింతబరిగే మా
వీపులపై నాట్యం చేయడానికి సిద్ధంగా.. దాన్ని చూస్తే మాకు హడల్. చెప్పిన పాఠం అప్ప చెప్పక పోయినా , అడిగిన ప్రశ్నలకు జవాబు చెప్పక పోయినా గోడ కుర్చీలూ..,
బస్కీలు తప్పేవికాదు. చెప్పిన మాట వినక పోయినా, తుంటరి పనులు చేసినా చింత బరిగె వీపులపై నాట్యం ఆడేది. నాలుగైదు రోజులు గడచినా ఆ వాతలు, నెప్పులు ..
అయ్యబాబోయ్ .. మా అంజయ్య పంతులు ..

మా తమ్ముడు రవికి బడికి వెళ్ళడం ఇష్టం లేక పోయినా , పాఠం రాక పోయినా కడుపునొప్పి వచ్చేసేది. కడుపు నొప్పి అని ఒకటి రెండు సార్లు ఇంట్లోనే ఉంటె ఏమనలేదు మా పంతులు. ఆ తర్వాత నుండి బరిగా పట్టుకొని ఇంటికోచ్చెసేవారాయన. మా వాడు మాత్రం తక్కువ తిన్నాడా ఇంటి చుట్టూ పరుగులు పెట్టి ఆయనను నానా తిప్పలు పెట్టేవాడు . చివరికి గెలుపు మా అంజయ్య పంతులుదే. రవికేమో చింత బరిగె  బహుమతులూ.. అలా నాలుగు, ఐదు తరగతులు చదివాను.  మా బడికి ఆదివారం సెలవు ఉండేదే కాదు. అలా ఉంటుందనీ మాకు తెలియదు నేను ఆరవ తరగతిలో చేరేవరకూ.

మా దొడ్డిలో కాసిన కూరగాయలు, పళ్ళు, గేద పాలు ఇచ్చేవారు అమ్మ వాళ్ళు .  మిగతా పిల్లల ఇంటినుండి కుడా ఏవో ఒకటి మా పంతులు ఇంటికి చేరేవి. పంట వచ్చినప్పుడు
ఎడ్ల బండిపై వడ్ల బస్తాలు వేసి పంపేవారు నాన్న.

దసరా పండుగ సమయంలో మాతో విచిత్ర వేషధారణ చేయించేవాడు మా పంతులు.  ఇంటింటికి  ‘ అయ్యవారికి అయిదు వరహాలు, పిల్లవాళ్ళకు పప్పు బెల్లాలు ‘ అంటూ తిరిగే
వాళ్ళం. పెద్దలు ఇచ్చిన పప్పు బెల్లాలు ఆనందంతో స్వీకరించే వాళ్ళం.

మధురమైన ఆ రోజులూ, జ్ఞాపకాలూ, అనుభూతులూ నెమరువేసుకోవడం తప్ప తిరిగిరావు కదా

Tag Cloud

%d bloggers like this: